Mam pusty umysł, jakby mnie w środku (tej emocjonalnej mnie) nie było. Działam jak automat, niby wie

Witam. Z jakiegoś powodu wykształciły się w Pani mechanizmy obronne, manifestujące się w odcinaniu się od siebie i swoich emocji. Pisze Pani o dużym czynniku lękowym. Odpowiedz na te problemy tkwi w Pani. Sugerowałabym podjęcie psychoterapii, na której będzie mozliwe dojście do przyczyn problemów oraz wykształcenie bardziej adaptacyjnych sposobów radzenia sobie. Angelika Urban, pozdrawiam

Dzień Dobry, wizyta u psychoterapeuty może okazać się dobrym pomysłem, warto z kimś o tym po prostu porozmawiać. Pozdrawiam

Czasami zdarza się, że człowiek idzie przez życie jak przez dobrze znany las, aż nagle zapada gęsta mgła. Drzewa są te same, ścieżka jest ta sama, a jednak zmysły przestają podpowiadać, gdzie dokładnie się jest. Nie dlatego, że las zniknął — lecz dlatego, że organizm uznał, iż na pewien czas lepiej zwolnić, wyciszyć bodźce i chronić to, co w środku.
To, co Pani opisuje, przypomina właśnie taki stan. Umysł nadal pamięta drogę, wie kim Pani jest, rozpoznaje fakty. A jednak emocjonalny kompas jakby przestał wysyłać sygnały. Czasem dzieje się tak wtedy, gdy przez dłuższy czas ciało i psychika były zmuszone iść bez odpoczynku, bez snu, bez zatrzymania — aż w końcu same wprowadzają przerwę.
Można to porównać do kominka, w którym ogień palił się zbyt długo i zbyt intensywnie. Gdyby płomień dalej był podsycany, wszystko by się spaliło. Więc system sam ogranicza dopływ tlenu. Ogień przygasa, robi się chłodniej, a ktoś może pomyśleć: „ogień zgasł”. Tymczasem on wciąż tam jest, tylko odpoczywa pod warstwą popiołu.
Pani brak emocji, brak lęku, brak reakcji ciała — to niekoniecznie znak uszkodzenia. Często jest to czasowe znieczulenie, które organizm stosuje, gdy wcześniej było zbyt dużo napięcia. I dlatego próby „sprawdzenia wszystkiego” w badaniach nie zawsze przynoszą odpowiedź — bo to nie mechaniczna awaria, lecz mądra pauza.
Zauważyła Pani, że ciało mimo wszystko znajduje sposób, by odpocząć — w krótkich drzemkach. To tak, jakby organizm mówił: „nie umiem jeszcze spać głęboko, ale zrobię to, co mogę”. I to jest ważna informacja: proces regulacji wciąż trwa.
Być może teraz nie jest czas na szukanie kolejnej przyczyny ani na zmuszanie się do „powrotu do siebie”. Być może to moment, w którym warto pozwolić, by rzeczy wracały powoli, tak jak oczy przyzwyczajają się do światła po długim przebywaniu w ciemnym pokoju.
Czasem pomaga wyobrazić sobie, że emocje są jak goście, którzy na chwilę wyszli do ogrodu. Nie trzeba ich wołać ani ciągnąć za rękę. Wystarczy zostawić otwarte drzwi. One wiedzą, kiedy wrócić.
A kiedy przyjdzie właściwy moment — często w rozmowie, w bezpiecznej relacji, w ciszy albo w śnie, który jeszcze nie wie, że znów stanie się głęboki — coś bardzo delikatnie zaczyna się poruszać. Najpierw ledwie zauważalnie. Jak pierwszy oddech wiosny po długiej zimie.
I nawet jeśli teraz Pani tego nie czuje, organizm pamięta drogę powrotu. On już ją kiedyś znał. I to wystarczy, by mu pozwolić robić to, co potrafi najlepiej — wracać do równowagi we własnym tempie.