Mam problem z opanowaniem nagłych wybuchów złości w stosunku do mojego partnera. Mam 20 lat. Jesteśm

Witam serdecznie,

Opisany przez Panią problem może rzutować na jakość relacji partnerskiej (tzn. napady przesadnej złości, kłótliwość parterów, nieprzewidywalność reakcji).

Myślę, że jednym z wytłumaczeń Pani "wybuchów złości" może być rzeczywiście fakt diagnozy medycznej dot. możliwości zapłodnienia i możliwych komplikacji drogą naturalną oraz doświadczenie - usunięcia ciąży pozamacicznej.

W tej sytuacji radziłabym Pani podjęcie kontaktu z psychologiem/psychoterapeutą w celu złagodzenia Pani stanu psychicznego, wsparcia w trudnym momencie życia, możliwości przedyskutowania Pani myśli, drogi do zaakceptowania tego doświadczenia.

Pani zachowanie jest wtórne wobec trudności jakie Pani przeżywa. Myślę, że Pani "niepogodzenie się" z tym "wypływa" poprzez błahe sprawy powodując napiętą atmosferę z partnerem.

Pozdrawiam serdecznie,
Karolina Palczewska

Dzień Dobry,
Ma Pani za sobą bardzo trudne doświadczenia. Te trudne doświadczenia mogą wywoływać niepożądane stany emocjonalne. Sugeruję by Pani skorzystała z konsultacji psychologicznej lub psychoterapeutycznej u specjalisty z okolicy Pani miejsca zamieszkania lub konsultacji Online.
Pozdrawiam serdecznie,
Zbigniew Marciniak

To, co Pani opisuje, jest bardzo trudnym doświadczeniem — zarówno emocjonalnie, jak i fizycznie. Przeżyła Pani traumatyczne wydarzenie związane z utratą ciąży i utratą możliwości zajścia w ciążę naturalnie, co dla wielu kobiet jest ogromnym ciosem, często wywołującym reakcję żałoby, lęk, smutek i niekontrolowane wybuchy złości. Takie reakcje są naturalne — to sposób, w jaki psychika próbuje poradzić sobie z bólem i bezradnością.

Złość w tym kontekście nie oznacza, że coś „jest z Panią nie tak” — przeciwnie, to forma emocjonalnego przeciążenia. U osób po trudnych przeżyciach często obserwuje się zmienność nastroju, płaczliwość, impulsywność czy poczucie winy. W psychotraumatologii nazywamy to reakcją pourazową, czyli próbą organizmu i umysłu poradzenia sobie z silnym stresem i poczuciem straty.

W takiej sytuacji bardzo pomocna może być psychoterapia. W trakcie terapii można nauczyć się rozumieć własne emocje, reagować inaczej w chwilach napięcia, a także bezpiecznie przepracować żałobę i stratę. Praca nad złością i poczuciem winy wymaga czasu, ale przynosi realną ulgę i przywraca poczucie równowagi.

Warto też rozważyć wizytę u psychiatry, jeśli nastrój się pogarsza, pojawia się płaczliwość, bezsenność czy utrata energii – czasem krótkotrwałe wsparcie farmakologiczne pomaga ustabilizować emocje, by łatwiej rozpocząć terapię.

Nie jest Pani sama — z takimi emocjami można i warto pracować, a po ich przepracowaniu naprawdę da się żyć spokojniej, z większym poczuciem bezpieczeństwa i bliskości w relacji.

Pozdrawiam ciepło
Anna Kupryjaniuk