Mam problem z nadmierną potrzebą ciągłego kontaktu z inną osobą i lękiem przed samotnością. Zdarza s
Mam problem z nadmierną potrzebą ciągłego kontaktu z inną osobą i lękiem przed samotnością. Zdarza się, że płaczę, kiedy ostatnia osoba wychodzi z domu albo gdy ktoś nie wyraża chęci podtrzymania rozmowy ze mną. Będąc samej, piszę wiadomości lub dzwonię do innych, ale często nie chcę się narzucać i się powstrzymuję. Wówczas samotność jest nie do wytrzymania. Moje pytanie, jak mogę sobie z tym poradzić?
4 odpowiedzi
Zdecydowanie dotrzeć do źródeł. Zrozumieć, skąd ta kompulsywna potrzeba bycia z kimś. Jakie przyczyny powodują, że tak bardzo cierpi Pani z powodu braku kontaktu z innymi osobami. Po drugie zastanowić się, na czym ma polegać ten ciągły kontakt. Jakie wartości ze sobą niesie, co wypełnia, co maskuje, jaką dziurę w Pani umyśle ma za zadanie zasypać.
Witam. Być może czuje się Pani bezpieczniej w towarzystwie innych. Z jakiegoś powodu trudno też jest Pani wytrzymać samej. Być może nie tyle chodzi o samotność, a o napięcie, które Pani przeżywa. Nie znam Pani historii więc trudno spekulować. Brzmi to na problemy separacyjne, które być może były już wcześniej, a sytuacja zagrożenia, w której się znajdujemy była czynnikiem spustowym. Warto zwrócić się o poradę do specjalisty, który przeprowadzi z Panią dokładny wywiad oraz pomoże Pani zrozumieć z czego to wynika. Angelika Urban, pozdrawiam
Dzień dobry Zachęcam do konsultacji z psychiatrą, bo może przydałby się lek wspierający. Do tego dobrze jest, zrobić psychoterapię (zapraszam online), by poznać od kiedy tak się zaczęło. Proszę sobie poczytać o mechanizmach obronnych. Pozdrawiam serdecznie
To, czego Pani doświadcza — silna potrzeba kontaktu, lęk przed byciem samą, duże napięcie emocjonalne w sytuacjach rozłąki — może być bardzo obciążające. Warto zacząć od przyjrzenia się temu, co dokładnie dzieje się w Pani myślach i emocjach w tych momentach. Pomocne może być zadanie sobie pytania: Czego konkretnie się obawiam, kiedy zostaję sama? Często bywa tak, że wcześniejsze doświadczenia nauczyły nas, że samotność oznacza zagrożenie, odrzucenie albo brak wsparcia — i organizm reaguje bardzo silnym napięciem. Kiedy uda się Pani zlokalizować treść myśli i przekonania, można zacząć stopniowo pracować nad ich modyfikacją oraz nad budowaniem poczucia bezpieczeństwa w byciu samej ze sobą. Jeśli ma Pani możliwość skorzystania z psychoterapii, bardzo do tego zachęcam — to temat, w którym profesjonalne wsparcie może być naprawdę pomocne. W samodzielnej pracy może Pani sięgnąć po podręcznik „Umysł ponad nastrojem”, który uczy, jak rozpoznawać i regulować trudne myśli oraz emocje. Już sama Pani uważność na ten problem i chęć zrozumienia go jest ważnym pierwszym krokiem w kierunku zmiany.
Podobne pytania
- Mam problem psychiczny, którego nie rozumiem i nie wiem, do kogo mam się z tym udać. Bardzo proszę o
Dlaczego partner nie potrafi nic zrobić jak mu nie powiem? I tylko słyszę, że właśnie miał to zrobić
Dzien dobry. okolo 8 lat temu zdiagnozowo u mnie chorobe afektywna dwubiegunową. jeszcze rok temu us
Wiem, że temat ADHD jest ostatnio gorący, ja zaczęłam nad nim myśleć już znacznie wcześniej ale w ka
Czuję okropny fizyczny ból kiedy zakładam gdzieś konto. Natomiast kiedy je usunę ból całkowicie mija
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.





