Mam problem z moim prawie dwuletnim synem. Otóż od września (jako 20 miesięczne dziecko) syn zaczął

Szanowna Pani,
niestety nie ma wystarczającej ilości informacji by udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Opisane przez Panią zachowanie może, ale nie musi świadczyć tylko o stresie, które dziecko przeżywa w placówce. Wiek 20 m, to często czas bardzo intensywnego przeżywania i wyrażania emocji, na to nałożyła się za pewne adaptacja w żłobku. Nie mamy wystarczającej ilości danych by wyrazić swoją jednoznaczną opinię o przyczynach zachowania dziecka. Np. nie wiemy jak Pani reaguje na te zachowania, jak Państwo spędzają czas z dzieckiem, jak dziecko się zachowuje w dni bez żłobka. Nie pisze Pani też o tym, jak dziecko się zachowuje, kiedy już zostanie z opiekunkami w placówce. Jak wyglądają zajęcia, ile jest dzieci, ile opiekunów… Faktem jest, że niestety, dla wielu, nawet towarzyskich dzieci, żłobek to miejsce bardzo trudne. Nie ma tam rodziców, opiekunowie się zmieniają, jest dużo dzieci, które nie umieją jeszcze się ze sobą bawić. Do tego dochodzą bariery komunikacyjne i ilość odbieranych przez dziecko bodźców. Generalnie uważa się, że dla rozwoju małego dziecka lepsza jest opieka indywidualna (rodzic, ewentualnie niania) niż instytucjonalna. Być może, Pani dziecko przy mądrym wsparciu dorosłych będzie w stanie się przyzwyczaić do żłobka i opisywane zachowania miną, ale równie prawdopodobne jest, że problem pozostanie. Jeżeli dziecko musi chodzić do placówki, to proponuję zadbać o adaptację. Czy może Pani przez jakiś czas być tam z nim? Ponadto warto wysyłać go na krótko, a po pobycie w żłobku zabrać je na spacer oraz zapewnić dużą dawkę czułości. Proszę nie pozwalać na zabieranie sobie z rąk płaczącego malucha. To akurat nie jest dobry sposób na adaptację. Jeżeli ma Pani wątpliwości co do zachowania dziecka i tego jak na nie reagować, warto udać się na wizytę do psychologa dziecięcego. W gabinecie jesteśmy w stanie zebrać rzetelny wywiad i udzielić trafnej konsultacji.

Rozumiem Pani wyczerpanie – sytuacja „rwanego” chodzenia do żłobka jest jedną z najtrudniejszych dla układu nerwowego dziecka i cierpliwości rodzica.
Krótko mówiąc: Staś nie jest „niegrzeczny”, on jest emocjonalnie przeciążony. To, co Pani widzi w domu (histerie, rzucanie zabawkami, pilnowanie pod łazienką), to tzw. odreagowanie bezpiecznej bazy. W żłobku Staś zużywa całą energię, by przetrwać w obcym miejscu. Gdy wraca do Pani, napięcie puszcza i wybucha. Płacz pod drzwiami to lęk, że znowu Pani zniknie, tak jak rano w żłobku.
Co może Pani zrobić?
• Odpuścić długie tłumaczenie: 20-miesięczne dziecko w silnych emocjach nie rozumie argumentów. Potrzebuje tylko Pani spokoju i fizycznej obecności.
• „Tankować” bliskość: Zaraz po powrocie ze żłobka warto spędzić z synem 15 minut na dywanie, bez telefonu. To nasyci jego potrzebę kontaktu i może wyciszyć późniejsze ataki złości.
• Obniżyć domowe standardy: Jeśli kąpiel czy sprzątanie wywołują histerię – proszę odpuścić. Ważniejszy jest teraz Pani spokój niż idealnie czyste mieszkanie.
• Zrozumieć proces: Przy chodzeniu „w kratkę” adaptacja niestety trwa znacznie dłużej, bo mózg dziecka nie nadąża z budowaniem rutyny.
To zachowanie to sygnał przemęczonego układu nerwowego. Minie, gdy Staś poczuje się pewniej, ale teraz potrzebuje, by Pani po prostu „przetrwała” te emocje razem z nim, dając mu poczucie, że jest bezpieczny nawet wtedy, gdy sam nad sobą nie panuje.