Mam poważny problem, mianowicie, żona zarzuca mi, że mam wszystko gdzieś, nic nie robię, jak ona chc

Warto zastanowić się, od kiedy zaczęły się te nieporozumienia i poszukać ich podłoża. Najpierw może Pan zadać sobie pytanie, czego Pan oczekuje od żony i od ewentualnego terapeuty - czy nadal kocha Pan żonę i chce Pan polepszyć Waszą relację, przywrócić stan sprzed pojawienia się dziecka? a może rozstać bez większych problemów? Warto się nad tym zastanowić, choć każda z tych opcji jest możliwa. Pisze pan o dziecku - pojawienie się nowego członka rodziny, nawet jeśli jest długo wyczekiwany i przynosi radość rodzicom, to przede wszystkim ogromna zmiana w funkcjonowaniu obojga Państwa i waszego otoczenia. warto skonsultować się na indywidualnej wizycie z psychologiem i wybrać metodę w zależności od wspólnych ustaleń. Pozdrawiam, Dominika Wieland-Lenczowska

Witam, opisywane sytuacje są jedynie końcowym "produktem". Przyczyny są inne. Gdyby jednak zdecydowali się Państwo na szukanie wsparcia zachęcam do skorzystania ze wsparcia specjalisty w miejscu zamieszkania. Pozdrawiam

To jest niezwykle obciążająca i emocjonalnie destrukcyjna sytuacja, w której czuje się Pan atakowany i niezrozumiany. Po pierwsze, awantury i wyzwiska nigdy nie są proporcjonalną reakcją na zmęczenie, rozkojarzenie czy drobne pomyłki w opiece. Pana praca na utrzymanie rodziny to istotne wsparcie, choć może być niewystarczające w obliczu jej emocjonalnych potrzeb i wyzwań. Napady agresji i milczenie mogą być silnie związane z nieleczoną chorobą Hashimoto, która drastycznie wpływa na nastrój i funkcje poznawcze (depresja, lęk, labilność), a jej opór przed leczeniem pogłębia kryzys. Jej groźby rozwodu i oskarżenia o brak wsparcia są prawdopodobnie wyrazem jej własnego ogromnego cierpienia i bezradności w obliczu choroby i trudności. Priorytetem może być teraz Pana własne zdrowie psychiczne – może Pan poszukać indywidualnej terapii, aby nauczyć się stawiać granice i nie dać się wciągnąć w jej spiralę oskarżeń.