Mam 27 lat i od 17 lat choruję na chorobę Crohna. Sama choroba jest o ciężkim przebiegu, jestem mocn

Mam 27 lat i od 17 lat choruję na chorobę Crohna. Sama choroba jest o ciężkim przebiegu, jestem mocno okaleczony (liczne zabiegi, stomia, przetoki). Wszystko to wpływa na moją samoocenę, niskie poczucie wartości itd. Ale największy problem to relacja z rodzicami. Obwiniam ich za to, że początkowo bagatelizowali objawy i przez to pogorszyli moje rokowania. Na prawdę nie mogę znieść tego, że inne osoby z Ch L-C lepiej wyglądają, mają własną rodzinę, normalne życie. Poznałem rodziców niektórych pacjentów i widziałem jak się interesowali samą chorobą, chcieli wiedzieć więcej, co można zrobić jeszcze dla swojego dziecka. Moi rodzice pomimo, że byłem ich pierwszym dzieckiem (jest nas troje) nie poświęcili mi należytej uwagi. Sami zachowują się jakby nic się nie stało, unikają tematu jak tylko można. Podsumowując, czuję się tak jakbym był dla nich nieważny. Ja już do nich nie czuje nic, są całkiem neutralni dla mnie, zero emocji. Sam jestem bardzo nieśmiały, nie wiem czy od zawsze czy przez chorobę i to że wyglądam jak wychudzony nastolatek. Brak pewności siebie, strach, że inni oceniają mnie po wyglądzie i traktują mało poważnie. W społeczeństwie jestem po prostu nikim i w nikim nie mam oparcia. Opisałem swój problem bo nie wiem czy powinienem porozmawiać z psychologiem czy może z psychiatrą.