Mam 20 lat. Od jakiegoś czasu zastanawiam się nad wizytą u psychiatry, zdecydowałam, że pomoc specja

Mam 20 lat. Od jakiegoś czasu zastanawiam się nad wizytą u psychiatry, zdecydowałam, że pomoc specjalisty na pewno mi pomoże, ale nie wiem, czy moje problemy nie są zbyt błahe, by od razu korzystać z „broni dużego kalibru” w postaci wizyty u psychiatry? Wszystko zaczęło się, kiedy miałam ok. 15 lat, kiedy w szkole baletowej powiedziano mi, że mam schudnąć i miałam obniżoną ocenę przez aparycję. Do szkoły baletowej chodziłam wieczorowo, oprócz tego jeszcze oczywiście normalne gimnazjum, potem liceum. Zawsze byłam dzieckiem niesamowicie ambitnym, pracowitym, wszystko musiałam robić idealnie, więc tak było też i tym razem. Niestety bardzo szybko straciłam kontrolę nad odchudzaniem, które przeszło w głodzenie, to był dla mnie bardzo trudny czas, dosłownie nienawidziłam siebie, zdarzały się epizody autoagresji, pierwsze myśli samobójcze, bo przecież tacy jak ja nie nadają się do niczego, byłam tylko ciężarem dla rodziny. W szkole oczywiście po prostu musiałam mieć same dobre oceny, nie mogłam sobie pozwalać na błędy. Raczej nie mówiłam o tym wszystkim rodzicom, mama zresztą była na mnie zła, że wymyślam problemy, że powinnam się wstydzić, bo inni mają poważniejsze. W zasadzie codziennie płakałam, miałam problemy z zaśnięciem, a jak już się udało, to wybudzałam się w ciągu nocy. Notorycznie męczyły mnie bóle brzucha. Po zdaniu dyplomu w szkole baletowej i matury w „normalnej” szkole sytuacja się trochę polepszyła, dostałam się na wymarzone studia i tańczyłam tylko i wyłącznie dla pasji, jednak nadal nie miałam szacunku do siebie, zaburzenia odżywiania gdzieś zostały głęboko w głowie. Ponowne pogorszenie nastąpiło w tym roku, kiedy dowiedziałam się, że moja babcia zmaga się z bardzo złośliwym nowotworem. Ciągły stres, lęk, zdenerwowanie wróciły, płaczę z byle powodu, w dodatku nawet najmniejszy mój błąd, jak zbicie szybki w telefonie całkowicie wyprowadza mnie z równowagi do tego stopnia, że już sama ze sobą nie mogę wytrzymać, w głowie mam tylko nienawiść do siebie, chęć ukarania siebie lub skończenia tego wszystkiego. W dodatku niestety zauważyłam, że bardzo łatwo się denerwuję na bliskich, jestem stosunkowo agresywna, a zawsze miałam anielską cierpliwość w stosunku do innych. Nie potrafię jeść bez myślenia, że jestem za gruba. W ciągu ostatnich dwóch tygodni było bardzo źle, codziennie płakałam, nie potrafiłam się cieszyć nawet z uzyskania stypendium rektora, moja pierwsza reakcja to niedowierzanie i wyrzuty sumienia, że na nie nie zasługuję. Bardzo zaniepokoiły mnie jednak ponowne objawy psychosomatyczne związane z u. pokarmowym, do których dołączyły problemy z koncentracją, znacznie częściej zdarzało mi się zapominać, co ja w ogóle robię w danym pomieszczeniu w domu, po kilka razy muszę wracać się po daną rzecz, raz weszłam prawie w futrynę, przy wypełnianiu kwestionariusza miałam problem z poprawnym wpisaniem swoich danych, musiałam się porządnie skupić. Cały czas bawię się palcami, przegryzam wargę lub ruszam nogami. Nie mam tak dużych problemów z zaśnięciem, ale śnią mi się dziwne rzeczy, zawsze pełne napięcia. Jeszcze na koniec dodam, że te „pogorszenia nastroju” występują raczej czasowo.
Przepraszam za taki długi opis moich dolegliwości, ale i tak mam wrażenie, że to dopiero ich początek.
Dziękuję za każdą radę.
Pozdrawiam