Mam 11 lat i podejrzewam u siebie lekką lub umiarkowaną depresję. Mam bardzo niską samoocenę, i wpra

Mam 11 lat i podejrzewam u siebie lekką lub umiarkowaną depresję. Mam bardzo niską samoocenę, i wprawdzie nie myślę o samobójstwie lecz pragnę zniknąć na pewien czas. Zniknąć i nie czuć nic. Zawszę jak się z kimś kłócę, to krzyczę denerwuje się a potem płaczę i żałuję. Inaczej z moimi rodzicami - słyszę jak krzyczą, lub mówią mi o moich poważnych błędach, a ja stoję i chce mi się płakać. Potem myślę jaką okropną córką jestem i jak wiele bólu sprawiam mojej rodzinie (mimo że wiem że mnie kochają). Nie mam siły rano wstawać bo życie nie ma sensu, więc po co wstać? Budzę się w nocy i nie mogę przez jakiś czas zasnąć. Czuję się bezwartościowa i nie potrzebna. Czuje ze moje hobby sprawia mi przyjemność, ale nie ma go od dawna, przez koronowirusa. Ukrywam tę wiadomość przed rodzicami. ostatnio przestałam robić prace domowe i obowiązki, bo zaczęłam grać, bo to jedyne co sprawiało mi przyjemność od czasu zniknięcia mojego hobby. Strasznie pokłóciłam się z mamą. Boję się. Zwyczajny przytulas na dobranoc mnie ratował przed smutkiem i goryczą która teraz zżera mnie od środka. Co mam zrobić? nie chcę żeby rodzice się o tym dowiedzieli, bo jestem zbyt zepsuta. A i tak mają dość kłótni z moim bratem.