kryzys w psychoterapii

Jestem młodą kobietą mieszkającą w domu rodzinnym. Chodzę na terapię indywidualną od kilku miesięcy, główną przyczną jej podjęcia było to że uczestniczyłam w wypadku drogowym i z mojej winy zginą człowiek, dostałam wyrok w zawieszeniu.
Mam rodzinę i przyjaciół ale czuję żę nie mam głębkich więzi, czasem czuję się samotna i niezrozumiana. Gdy ją zaczełam było tak źle z moim samopoczuciem z przerwami od bardzo długiego czasu, że uznałam że nie ma co dłużej czkać aż samo się poprawi. Nie mogłam już wytrzymać ze sobą , z myślami o tym jak beznadziejną osobą jestem.
Czuję, że coś się zmieniło i przez te miesiące poznałam to że lęk mnie paraliżuje. Moja strategia obronna to unik. Unikam zwłaszcza nowych ludzi, nie znoszę mówić o sobie. Boję się błędu, porażki , dlatego nie podejmuję ryzyka a często nawet działań. Jestem dla siebie wymagająca prze to odkładam wszystkie decyzje na potem, nie mogę zacząć żyć na własny rachunek. Każda decyzja mnie przeraża. Nie umiem prosić bo boję się odmowy. Każde "nie" to jak szpila wbita we mnie. Nie chce wkładać wysiłku w coś co może być niewypałem. Myślę że jestem brdzo leniwa.Jestem bardzo emocjonalna, gdy coś odczuwam jest to bardzo intensywne, niestety są to głównie przykre uczucia. Nie angażuję się w relacje bo skąd mam wiedzieć że akurat ta będzie owocna? Otworzyłam się przed terapeutą, choć nie bylo to łatwe. było zwątpienie, złość, wstyd, podziw.. Aż ciężko uwierzyc ile emocji i sprzecznych odczuć może być w człowieku w jednym momencie.
Ale teraz jest inaczej dotykam czegoś i wiem że to jest ważne, jednoczesnie tak bardzo mnie to przeraża i nie chce się przyznać co to jest. Wiem że obecna postawa mi nie pomaga ruszyć naprzód. Ale ja nie wiem czy chcę się rozwijać?!
Mam wrażenie że źle zrobiłam zaczynając terapię, że to nie był odpowiedni czas, Troche poznałam siebię ale czy to możliwe że nie chcę się zmieniać?! że pomimo tego że obecne zachowanie doprowadziło mnie do cierpienia ja nie chęc nic poprawić, zmieniać?
Mam ochotę zakończyć tą terapię, myślę że to już dla mnie za dużo, jednak tylko tu dostaje pozwolenie na swoje słabości, na upust emocji bez oceny. Na płacz w atmoswerze zrozumienia. Sama ciągle siebię karcę za słabości.
To wszystko we mnie buzuje i kipi , te emocje i uczucia z którymi sobie nie potrafie poradzć. Pojawiły się myśli że nie powinnam istnieć, że jest łatwiejsze i chyba szybsze rozwiązanie niż ciągła walka ze swoimi problemami. Coraz bardziej ta myśl wydaję się alternatywą, mimo ze wiem że to też ucieczka