Jestem z stałym związku od 17 lat , kocham mojego męża ale od kilku miesięcy odczuwam silną awersję

Dzień dobry. Myślę, że na pani trudności można spróbować spojrzeć na rożnych poziomach.

Poziom 1. poszukać przyczyny spadku (bądź zaniku) libido. Jest tu pełen przekrój możliwości od stresującego okresu w życiu, poprzez problemy zdrowotne aż po jakieś wydarzenie, które spowodowało u Pani silny związany z seksem stres. Jeśli zanik potrzeb seksualnych trwa dłużej, niż kilka tygodni (a według Pani opisu tak) sugeruję konsultację u lekarza seksuologa, lekarza psychiatry lub na początek nawet u lekarza pierwszego kontaktu, aby zlecił badania krwi i przeprowadził ogólną diagnostykę, czy z Pani organizmem jest wszystko w porządku.

Poziom 2 czyli relacja. Będąc w związku nigdy nie mamy obowiązku uprawiania seksu. Jakiekolwiek próby zmuszania siebie lub partnera będą miały odwrotny wpływ na libido, niż zamierzony. Z tego, co Pani opisuje, mąż rozpatruje obniżone libido w kategoriach winy. Nie jest to w żaden sposób zawinione. Nawet, jeśli wszytko w porządku z Pani zdrowiem somatycznym, czasem po prostu może być taki czas w życiu, kiedy tej ochoty na seks nie będzie i ja osobiście mam bardzo dużą niezgodę na rozpatrywanie tego w kategorii wyrzutów czy "coś jest z Panią nie tak". Brak libido to objaw, z całą pewnością nie ma tam złych intencji ani woli. Sugeruję porozmawiać z mężem, wytłumaczyć mu, że to trudny dla Pani temat i potrzebuje Pani jego wsparcia i wyrozumiałości, jeśli libido ma wrócić.

Poziom 3 - przyczyny wewnętrzne, psychologiczne. Po wykluczeniu przyczyn tzw. somatycznych (czyli płynących z ciała) dobrze będzie pochylić się nad Pani psychiką, seksualnością pod kątem psychologicznym, najlepiej przy wsparciu specjalisty (psychoterapeuty lub psychologa seksuologa).

Podsumowując: libido nie jest stałe, może się zmieniać w zależności od stylu życia, stresu, diety i innych czynników. Sytuacja trwa już kilka miesięcy, więc w pierwszej kolejności proszę sprawdzić Pani zdrowie somatyczne. Wsparcie ze strony męża z całą pewnością jest kluczowe i nieocenione w powrocie do zdrowia seksualnego, a z Pani wiadomości wynika, że tego wparcia Pani nie czuje. To dobry moment na otwartą, szczerą rozmowę z mężem o potrzebach, pragnieniach i obawach. Powodzenia!
W dalszej kolejności proszę rozważyć konsultacje seksuologiczne lub psychoterapię. Ale zawsze najpierw zdrowie somatyczne.

Pozdrawiam serdecznie.

Pani ciało mówi prawdę, której być może sama Pani jeszcze nie zrozumiała do końca.
I to, że Pani go słucha — to pierwszy, najważniejszy krok. To nie musi być tylko sprawa „libido”.
Ciało i psychika są subtelnie splecione. A awersja do kontaktu seksualnego może wynikać z wielu rzeczy: przewlekłego napięcia emocjonalnego, poczucia presji, winy, niedoboru czułości — nawet jeśli miłość nadal jest, nierównowagi w obszarze „daję – dostaję”, mikrotraum cielesnych – np. z dawnych relacji, porodów, zawiedzionego zaufania, a czasem sygnału, że potrzebuje Pani zmiany w rodzaju kontaktu, a nie jego całkowitego wycofania.

Pani ciało jest mądre.
Mówi: „Zatrzymaj się. Zobacz mnie. Zadbaj o mnie.”
To nie koniec miłości. To może być początek nowego rozdziału.