Jestem w dwuletnim związku z kochającą partnerką, jednak od początku tego miesiąca czuję się wypalon

Jestem w dwuletnim związku z kochającą partnerką, jednak od początku tego miesiąca czuję się wypalony, bezsilny i pozbawiony emocji. Nie potrafię zaangażować się emocjonalnie do niczego; do partnertki czy do życia. Odnoszę wrażenie, że jestem w stanie lekkiej depresji. Nie potrafię rozpoznać ani właściwie wyrażać swoich uczuć tak, jak kiedyś. Nie odczuwam radości ani przyjemności z rzeczy, które dawniej dawały mi satysfakcję, nic nie sprawia mi szczęścia, nawet przelotnie. Czuję się zagubiony w swoich emocjach i potrzebuję pomocy bądź jakiejkolwiek wskazówki, aby odnaleźć siebie i wrócić do normalnego funkcjonowania.

11 odpowiedzi


Dzień dobry, to co Pan opisuje wydaje się być początkiem stanu depresyjnego/ wypalenia. Warto zadbać o możliwie jak najwięcej odpoczynku, regeneracji, zaopiekowania się sobą. Niekiedy dochodzi do odcięcia emocji, gdy przez długi czas przeżywamy bardzo silne emocje lub gdy jest potrzeba, aby stłumić to co trudne. Na początku swojego pytania wspomniał Pan o swoim związku, być może to właśnie w tej przestrzeni dzieje się coś co jest dla Pana zbyt obciążające, trudne lub wymagające uwagi. Jeśli chodzi o wskazówki to oczywiście najlepiej zwrócić się po profesjonalną pomoc - do psychologa lub psychiatry. Poza tym warto zadbać o przestrzeń do regeneracji, czas dla siebie, wyciszenie i delikatne przyglądanie się co się w Panu dzieje.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, Przede wszystkim chcę powiedzieć, że to bardzo odważne, że podjął Pan pierwszy krok w stronę pomocy samemu sobie pisząc tutaj. Z tego co Pan piszę to widzę, że przechodzi Pan bardzo trudny czas i musi być bardzo Panu ciężko. Rekomendowana terapia do zaburzeń depresyjnych to terapia poznawczo- behawioralna. Również podręczniki samopomocowe, które pomagają w pracy z własnymi myślami to "Umysł ponad nastrojem" Christine Padesky oraz "Pokonaj depresję, zanim ona pokona Ciebie" Roberta L. Leahy'iego. Proszę jednak pamiętać, że nie zastąpią one konsultacji z terapeutą, lecz są pomocne. Pozdrawiam serdecznie


To, co opisujesz, brzmi jak stan obniżonego nastroju, który może mieć cechy depresyjne, szczególnie jeśli utrzymuje się od kilku tygodni. Utrata radości, brak energii i trudność w odczuwaniu emocji są typowymi objawami, które warto potraktować poważnie. Pierwszym krokiem może być rozmowa z lekarzem psychiatrą, aby ocenić, czy potrzebne jest wsparcie farmakologiczne. Równolegle pomocna może być psychoterapia, szczególnie poznawczo-behawioralna lub skoncentrowana na emocjach. Warto też dbać o podstawy: regularny sen, aktywność fizyczną, zdrową dietę i ograniczenie izolacji społecznej. Spróbuj mówić partnerce szczerze o tym, co przeżywasz, by nie czuła się odrzucona i mogła Cię wspierać. Pamiętaj, że to nie Twoja wina – czasem psychika reaguje w ten sposób na długotrwały stres, przeciążenie lub niewypowiedziane konflikty. Jeśli objawy będą się nasilać (np. pojawi się poczucie beznadziei, myśli rezygnacyjne), nie zwlekaj z pilną konsultacją psychiatryczną. Najważniejsze: nie jesteś w tym sam i podjęcie pierwszego kroku po pomoc to już część drogi do odzyskania równowagi.


Dzień dobry, Jeżeli dobrze rozumiem, to od około miesiąca czuje się Pan gorzej psychicznie, nic Pana nie cieszy - nawet rzeczy, które sprawiały kiedyś radość. To rzeczywiście mogą być objawy wskazujące na depresję. Pytanie, czy pojawiają się również jakieś objawy fizyczne, i kiedy robił Pan ostatnio ogólne badania. Chociaż objawy wskazują raczej na przyczyny psychogenne, zawsze warto też sprawdzić czy nie ma przyczyn organicznych (np. borelioza, infekcje, zapalenia itd). Jeżeli to Pan wyklucza, to może Pan skorzystać z konsultacji psychiatrycznej. Psychiatra na ogół będzie szukał diagnozy i być może przepisze Panu leki na ustabilizowanie nastroju. Może Pan również skorzystać z konsultacji psychologicznej. Psycholog może z Panem przedyskutować źródło problemu, pomóc zrozumieć emocje, czy doradzić metody na lepsze samopoczucie. Pisze Pan, że objawy pojawiły się nagle, od początku miesiąca. Ale warto się zastanowić czy nie wydarzyło się w ostatnim czasie coś, co Pana mocniej poruszyło. Czy nie miała miejsce jakaś strata? A może przeciwnie, udało się Panu coś osiągnąć, co mogło wymagać dużo stresu? A może jakiś dłuższy czas temu wydarzyło się coś istotnego, a stres czy napięcie związane z tym wydarzeniem "odbija się" dopiero teraz? Pozdrawiam Paulina Habuda Psycholog


Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To, co Pan opisuje – poczucie wypalenia, brak radości, trudność w przeżywaniu emocji – bardzo przypomina stan obniżonego nastroju, a nawet depresyjnego odrętwienia. Często towarzyszy temu wrażenie utraty samego siebie i kontaktu z tym, co kiedyś dawało sens. Może to budzić lęk i poczucie zagubienia, zwłaszcza gdy relacja z bliską osobą wciąż jest ważna, a mimo to trudno cokolwiek poczuć. To naturalne, że taki stan wywołuje pytanie, kim się jest i jak wrócić do dawnego funkcjonowania. Warto pamiętać, że to nie świadczy o braku miłości do partnerki ani o słabości, ale raczej o tym, że organizm i psychika są przeciążone i sygnalizują potrzebę wsparcia. W takiej sytuacji dobrym krokiem jest rozmowa z psychologiem, który pomoże lepiej zrozumieć ten stan i poszukać sposobów na stopniowe odzyskiwanie równowagi. Wszystkiego dobrego :)

mgr Szymon Szymczonek

mgr Szymon Szymczonek

psychoterapeuta

Warszawa

Umów wizytę

Dzień dobry! Twoje samopoczucie może być podyktowane wieloma czynnikami, które z pewnością warto byłoby omówić. Poczucie braku emocji, bezsilność, wypalenie, czy brak zainteresowania rzeczami, które kiedyś dawały Tobie satysfakcję mogą być objawami depresji, ale nie muszą. Szczera i otwarta rozmowa o Twoim samopoczuciu z partnerką może pomóc Wam obojgu, jej - bo rozmawiając z nią pokażesz, że jej ufasz i czujesz się przy niej bezpiecznie, nawet w tak trudnym dla Ciebie momencie, a Tobie da poczucie bycia wysłuchanym przez bliską Ci osobę. Taka sytuacja zaś buduje wzajemne zaufanie, zrozumienie i często umożliwia powrót do lepszego samopoczucia. Jeśli jednak wolisz porozmawiać ze specjalistą, to także jest dobry krok. Specjalista wysłucha Cię, zada dodatkowe pytania, poszuka z Tobą przyczyn Twojego samopoczucia i razem znajdziecie sposoby na ich przezwyciężenie.


Rozumiem, że obecna sytuacja jest dla Pana bardzo trudna i wyczerpująca emocjonalnie. Proponuję umówić się ze mną na konsultację online przez ZnanyLekarz (jestem dostępna w czwartki). Podczas spotkania opracujemy strategię, która pomoże Panu lepiej zrozumieć swoje emocje, odzyskać energię i radość z życia oraz wrócić do normalnego funkcjonowania.


Dzień dobry. Czy u Pana w rodzinie jest historia epizodów depresyjnych? Czy aktualnie jest Pan przytłoczony w jakichś obszarach, że układ nerwowy mógłby wysłać objaw depresyjny jako próbę zatrzymania Pana w przeciążających strategiach? Bardzo ważne, że zauważa Pan zmianę i jest Pan zmotywowany do działania. To kluczowy moment, by sobie tego nie unieważnić i zaopiekować się sytuacją. Polecam literaturę: "Umysł ponad nastrojem" Greenbergera, a także "Równia wznosząca" Korba. Być może ważnym ukierunkowaniem byłby również proces terapeutyczny, gdzie przy pomocy terapeuty mógłby Pan przyjrzeć się nie tylko funkcji objawów, ale też dostać konkretne narzędzia do pracy. Pozdrawiam serdecznie!


Dzień dobry Panu. Być może jest to chwilowy kryzys wywołany zmęczeniem?! Moze to być również oznaka jakiejś choroby, albo zaburzeń chormonalnych. Zalecałbym Panu w pierwszej kolejności udać się do lekarza i przeprowadzić badania w tym kierunku. Jeśli lekarz wykluczy przyszczypuj somatyczne, a kryzys nadal będzie się utrzymywał, wtedy można udać się do psychologa na konsulatacje. Nie wykluczone, że zmęczenie jest przejawem jakiś wewnętrznych konfliktów lub napięć. Kilka konsultacji z psychologiem może rzucić trochę światła na te wewnętrzne procesy. Jeśli objawy będą się utrzymywać dłużej i w silniejszym stopniu utrudniać życie, wtedy proszę udać się również do psychiatry, który wesprze pana samopoczucie farmakolcznie. Warto też rozważyć wtedy dłuższą psychoterapię. Życzę powodzenia i proszę zadbać o siebie.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pan opisuje — brak radości, utrata zainteresowania rzeczami, które wcześniej cieszyły, emocjonalne odrętwienie, bezsilność i trudność w rozpoznawaniu uczuć — zdecydowanie warto potraktować poważnie. Może to przypominać początek epizodu depresyjnego albo stan silnego przeciążenia, ale na podstawie samej wiadomości nie da się tego rozstrzygnąć. Bardzo ważne jest również to, że zmiana nastąpiła stosunkowo nagle, od początku tego miesiąca. Dlatego nie interpretowałabym jej od razu jako: „przestałem kochać partnerkę”. Przy obniżonym nastroju człowiek często traci dostęp do przyjemności i emocji we wszystkich obszarach życia jednocześnie. Skoro pisze Pan, że nie potrafi zaangażować się ani w relację, ani w życie i nic nie daje Panu satysfakcji, problem może być szerszy niż sam związek. Na razie nie podejmowałabym dużych decyzji dotyczących rozstania tylko dlatego, że „nic Pan nie czuje”. Lepiej powiedzieć partnerce spokojnie: „Od kilku tygodni czuję się emocjonalnie odcięty i nic mnie właściwie nie cieszy. Nie wiem jeszcze, z czego to wynika. Nie chcę udawać, ale też nie chcę wyciągać pochopnego wniosku, że chodzi o nas. Potrzebuję sprawdzić, co się ze mną dzieje.” To może uchronić ją przed interpretacją: „już mnie nie kochasz”, a Pana przed podejmowaniem decyzji w stanie psychicznego wyczerpania. Co zrobiłabym teraz Najrozsądniejszy byłby kontakt z psychologiem lub psychoterapeutą w najbliższym czasie i dokładna ocena objawów. Przy takim spadku odczuwania przyjemności warto również rozważyć konsultację psychiatryczną — sama konsultacja nie oznacza automatycznie leków. Warto też porozmawiać z lekarzem rodzinnym, szczególnie jeżeli poza zmianą nastroju pojawiły się zmiany snu, apetytu, masy ciała, duże zmęczenie, problemy z koncentracją lub spadek libido. Niektóre problemy somatyczne, np. zaburzenia tarczycy, niedokrwistość, niedobory, infekcje, działania leków czy przewlekły brak snu, mogą nasilać podobny obraz. Do czasu konsultacji nie czekałabym na moment, kiedy „wróci motywacja”. W obniżonym nastroju zwykle działa odwrotnie: najpierw niewielka aktywność, dopiero później czasem pojawia się odrobina energii. Dlatego warto przez najbliższe dni utrzymać podstawową strukturę: regularnie wstawać, jeść, wychodzić choć na krótki spacer, ograniczyć izolowanie się i wykonywać małe konkretne zadania zamiast oczekiwać od siebie pełnej produktywności. Nie zmuszałabym się również do „czucia”. Im częściej człowiek sprawdza: „Czy już coś czuję do partnerki?” „Czy już mnie coś cieszy?” „Dlaczego nadal jestem pusty?” tym bardziej koncentruje uwagę na braku emocji i może się jeszcze bardziej od nich odcinać. Muszę też zapytać o bezpieczeństwo Przy zdaniach takich jak „jestem bezsilny”, „nic nie sprawia mi szczęścia” i „nie potrafię zaangażować się do życia” warto zapytać bardzo konkretnie: czy pojawiają się myśli, że nie chce Pan żyć, chciałby Pan zniknąć, zasnąć i się nie obudzić albo zrobić sobie krzywdę? Czy ma Pan jakiś plan, zamiar, przygotowania lub obawia się Pan, że mógłby stracić kontrolę? Jeżeli tak — szczególnie jeśli jest plan lub zamiar — nie należy czekać na zwykłą konsultację. Potrzebna jest pilna pomoc psychiatryczna lub medyczna i poinformowanie zaufanej osoby, żeby nie zostawał Pan sam. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami doświadczającymi emocjonalnego odrętwienia, anhedonii, wypalenia, depresyjnego obniżenia nastroju i kryzysów relacyjnych, w których pojawia się pytanie „czy przestałem kochać, czy po prostu niczego teraz nie czuję?”. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać temat anhedonii, emocjonalnego odcięcia, pierwszych objawów depresji i tego, dlaczego w obniżonym nastroju można przestać odczuwać bliskość nawet wobec bardzo ważnych osób. Najważniejsze: proszę nie traktować obecnego braku emocji jako ostatecznej prawdy o sobie ani o związku. To może być objaw stanu psychicznego, który da się zdiagnozować i leczyć. Im szybciej Pan to sprawdzi, tym większa szansa, że nie będzie się Pan z tym męczył miesiącami.


Dzień dobry. To, co Pan opisuje, może być bardzo niepokojące, szczególnie gdy wcześniej potrafił Pan cieszyć się życiem i bliskością z partnerką. Utrata odczuwania przyjemności, zobojętnienie emocjonalne i brak energii mogą być objawami obniżonego nastroju, depresji lub przeciążenia psychicznego. Nie oznacza to jednak automatycznie, że przestał Pan kochać partnerkę. Kiedy psychika jest wyczerpana, trudniej odczuwać emocje również wobec najbliższych osób. Warto więc unikać podejmowania teraz pochopnych decyzji dotyczących związku. Zachęcam, aby powiedział Pan partnerce, że przechodzi trudniejszy okres i potrzebuje zrozumienia, a nie presji na okazywanie uczuć. Ponieważ objawy utrzymują się już od kilku tygodni i dotyczą wielu obszarów życia, wskazana jest konsultacja z psychologiem lub psychiatrą. Warto również skonsultować się z lekarzem rodzinnym, aby wykluczyć przyczyny zdrowotne. Proszę nie zmuszać się do odczuwania radości ani nie oceniać siebie przez pryzmat obecnego stanu. Najważniejsze jest teraz ustalenie przyczyny tych zmian i stopniowe odzyskiwanie równowagi.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.