Jestem mamą prawie 1,5 rocznego chłopca i nie do końca potrafię się w tym wszystkim odnaleźć. Jest t

Witam, wejscie w nowa roloe życiową a szczególnie w rolę mamy nie jest prostym zdaniem. Wiele rzeczy o których Pani pisze są kwestia rozwojową. Półtoraroczne dziecko nie robi nic z premedytacją. Rzucanie przedmiotami jest częste w związku z zaciekawieniem drzwiekiem, które wywołuje. Mocne ściskanie rodzica z tym, że nie ma jeszcze odpowiedniego wyczucia. Myślę że warto te kwestie przegadać że specjalistą bo często wiedza dot. tego co jest naturalne w rozmowju dziecka a niekoniecznie wygodne dla rodzica może być uwalniająca. A drugi obszar, którym warto się zaopiekować to jest doświadczanie w związku z nową rolą pewnych strat ,o których Pani pisze.

Dzień dobry,

to, o czym Pani pisze, jest doświadczeniem wielu młodych mam, choć rzadko mówi się o tym głośno. Pojawienie się dziecka to ogromna zmiana w życiu i tęsknota za dawną swobodą czy poczucie, że trudno się w tym odnaleźć, nie oznacza, że jest Pani złą mamą. To raczej sygnał, że przechodzi Pani przez bardzo wymagający etap, który dla wielu rodziców bywa emocjonalnie trudny.

Dziecko w wieku około 1,5 roku nie rozumie jeszcze zasad w taki sposób jak starsze dzieci. Często powtarza pewne zachowania – jak zrzucanie kubka czy dotykanie twarzy – z ciekawości, chęci sprawdzenia reakcji dorosłego albo dlatego, że dopiero uczy się, jak działa świat i jakie są konsekwencje jego działań. Nie robi tego złośliwie ani „celowo”, aby kogoś zdenerwować.

W takich sytuacjach najczęściej pomaga spokojna, krótka reakcja i pokazanie granicy poprzez działanie, np.:

gdy dziecko drapie – można delikatnie zatrzymać jego rękę i powiedzieć spokojnie: „Nie drapiemy. To boli mamę”,

gdy wyrzuca kubek lub jedzenie – można powiedzieć: „Jedzenie zostaje na stole” i po prostu zabrać kubek lub zakończyć posiłek.

W tym wieku dzieci uczą się głównie poprzez powtarzalność i reakcję dorosłego, a nie poprzez samo tłumaczenie. Dlatego krótkie komunikaty i konsekwentne działanie są zwykle skuteczniejsze niż długie wyjaśnienia.

Jednocześnie z Pani wiadomości widać, że przeżywa Pani sporo napięcia i zmęczenia. Jeśli pojawia się poczucie frustracji, brak cierpliwości czy tęsknota za dawnym życiem, warto potraktować to poważnie i zadbać również o siebie. Rozmowa z psychologiem bywa w takich momentach bardzo pomocna – pozwala uporządkować emocje, przyjrzeć się oczekiwaniom wobec siebie jako mamy i znaleźć sposoby radzenia sobie z trudniejszymi momentami rodzicielstwa.

To, że szuka Pani odpowiedzi i zastanawia się, jak reagować na zachowanie dziecka, pokazuje dużą uważność i troskę. Rodzicielstwa naprawdę uczymy się krok po kroku – szczególnie przy pierwszym dziecku.

Jeśli poczuje Pani, że chciałaby spokojnie porozmawiać o swoich emocjach w tej nowej roli i poszukać sposobów, które pomogą Pani poczuć się w niej pewniej, zapraszam na konsultację.

Z pozdrowieniami
Kornelia Cichoń- psycholożka