Jestem kobietą w wieku 39 lat. Od ponad roku przyjmuję Velaxin w dawce 225 mg dziennie (depresja i z

Jestem kobietą w wieku 39 lat. Od ponad roku przyjmuję Velaxin w dawce 225 mg dziennie (depresja i zaburzenia lękowe), doraźnie na noc przyjmuję Ketilept (jeżeli jest pobudzona, rozdrażniona i mam problem z zaśnięciem). Farmakoterapia Velaxinem przyniosła bardzo dobre efekty. Jedynym uciążliwym objawem jest silne pocenie się latem, ale tylko na twarzy i skórze głowy. Występuje w momencie, gdy wcale nie jestem zmęczona. Byłam przekonana, że to po prostu wina nadwagi, ale w ostatnich miesiącach bardzo dużo schudłam, a problem w ogóle się nie zmniejszył. Czy może być za to odpowiedzialny Velaxin?
Drugie pytanie: chirurg, który mnie operował i prowadził moje leczenie (oczywiście nie związane z depresją), zasugerował mi diagnostykę w kierunku ADHD. Nigdy o tym nie myślałam, jednak po przeczytaniu trochę na ten temat, widzę, że wiele rzeczy ma sens. Zawsze byłam zdolnym dzieckiem, np napisałam pierwsza sprawdzian, ale po tym chodziłam po klasie, przeszkadzając innym. Do tej pory jestem impulsywna, mam tysiąc pomysłów, nie kończę zaplanowanych rzeczy. Czasami mam tak duży nadmiar energii, że nie umiem sobie z nim poradzić, po tym zazwyczaj następuje spadek, jakby ktoś spuścił ze mnie powietrze i muszę odespać. Wykonując dłuższą czynność, przerywam ją np na sprawdzenie innych rzeczy, które w danym momencie nie są mi do niczego potrzebne. Mam mnóstwo planów, ale ciężko mi sie zabrać za realizację jakiegokolwiek z nich, ciągle odkładam wszystko na później, ale w mojej wyobraźni w końcu wszystko zacznę i będzie pięknie... Czy warto rozpocząć diagnozę pod katem ADHD. Czy w przypadku potwierdzenia są terapie, które ułatwią mi funkcjonowanie? Dziękuję za przeczytanie i pozdrawiam.