jakiego rodzaju (jakiej terapii) pomocy psychologicznej szukać po diagnozie dotyczącej choroba parki

Dzień dobry! Dla 50 letniego mężczyzny, taka diagnoza może być ciosem, zwłaszcza jeśli jest osobą aktywną, w sile wieku. Choroba Parkinsona już z nim zostanie i trzeba będzie otworzyć przed nią drzwi domu, poznać, zaakceptować, a już na pewno, nie poddawać się i korzystać z możliwości leczenia. Działania powinny być dwutorowe, czyli konieczna jest farmakoterapia pod kontrolą lekarza specjalisty. Można również rozważyć, oczywiście po konsultacji z lekarzem, metodę DBS, czyli głęboką stymulację mózgu. Metoda ta jest dostępna w Polsce i całkowicie refundowana. Jeśli chodzi o terapię psychologiczną, to oprócz wsparcia, które z pewnością jest potrzebne, aby zaakceptować nową sytuację, zalecane jest ćwiczenie funkcji poznawczych, małej motoryki, co po konsultacji z psychologiem zajmującym się w swojej pracy neurorehabilitacją, można wykonywać samemu w domu. Ważne jest pamiętanie, że choroba Parkinsona będzie nieustannie postępowała, a w jej wyniku mogą pojawić się zaburzenia snu, czy depresja. Stąd warto być otwartym na pomoc psychologiczną.

Osobiście uważam , że najlepiej było by pracować z klientem / pacjentem , na relacji z psychologiem np . w nurcie Gestalt :))
Relacja moim zdaniem jest podstawą w dobrej pomocy psychologicznej :))) Ale oczywiście jest kilka innych nurtów które się z tym nie zgodzą ;)

Dzień dobry. Rodzaj pomocy zawsze zależy od problemu, jakiego doświadcza dana osoba. W chorobie Parkinsona prawdopodobnie pomocna może okazać się terapia wspierająca funkcje poznawcze (jest to praca z psychologiem, polecam również spotkania z neurologopedą). Jeśli chodzi z kolei o zaburzenia nastroju lub trudności z zaakceptowaniem diagnozy, warto udać się po wsparcie do psychoterapeuty. Pozdrawiam serdecznie.

Dzień dobry,

wiele zależy od tego, jakie konkretnie są Pańskie oczekiwania. Jeśli potrzebuje Pan pomocy w poradzeniu sobie z utratą zdrowia i zaakceptowaniem choroby - zalecałabym przyłączenie się do jednej z grup wsparcia zrzeszającej osoby, które mierzą się z parkinsonem. Możliwość wymiany doświadczeń z ludźmi, którzy na co dzień zmagają się z tym samym schorzeniem jest nieoceniona. Pomocna może okazać się także indywidualna psychoterapia (która nie wyklucza uczestnictwa w spotkaniach grupy). Jeśli natomiast szuka Pan metod stymulujących pracę mózgu - wówczas radziłabym zwrócić się do doświadczonego neuropsychologa. W każdej z tych sytuacji kluczowe jest leczenie farmakologiczne, ale myślę, że to jest dla Pana oczywiste.

Pozdrawiam serdecznie,
Aleksandra Hulewska