Jak pomóc osobie z depresją, która nie chce się leczyć, bo nie widzi w tym sensu? Nie chce brać lekó

Witam. Nie zawsze jest tak, że terapeuta odpowiada pacjentowi. Trzeba tu trafić „na swojego” i można motywować osobę do spróbowania ponownie. Inną kwestią jest faktyczna motywacja do leczenia. Mogło być tak, że bliska Panu osoba poprostu nie chciała się leczyć. Czasem trudno to zrozumieć, ale człowiek nie zawsze chce zmiany i wtedy nie pozostaje nic innego jak uszanowanie tego i zadbanie o siebie. Warto też rozważyć czy Pan nie potrzebuje rozmowy z kimś odnośnie tej sytuacji i swoich uczuć do osoby, o której Pan pisze. Pozdrawiam, Angelika Urban

Witam. W tym pytaniu słyszę troskę o bliską osobę.
Myślę, że osoba dotknięta depresją ma prawo podjąć decyzję, czy chce korzystać z pomocy lekarza i terapeuty. Wsparcie najbliższych nie może polegać na zmuszaniu do podjęcia leczenia, ponieważ to na niej spoczywa odpowiedzialność za podejmowanie takich decyzji.
Bliska dla Pana osoba wspominała, że terapia jeszcze bardziej ją przytłaczała - w procesie terapeutycznym bywają momenty kryzysowe, co jest naturalne. Może tak być, że omówienie trudności spowodują przejście na jakościowo mowy poziom w terapii.
Pozdrawiam, Natalia Kostoczka

W takiej sytuacji najważniejsze, co możesz teraz robić, to nie walczyć z nią o to, żeby się leczyła, tylko być obok niej w sposób, który nie dokłada presji. Kiedy ktoś z depresją czuje się naprawdę wysłuchany, a nie poprawiany czy przekonywany, częściej po jakimś czasie sam wraca do tematu szukania pomocy. Możesz spokojnie powiedzieć: „Nie chcę Cię zmuszać do leczenia. Chcę, żebyś wiedziała, że jeśli kiedyś poczujesz, że chcesz spróbować inaczej, z innym lekarzem, innym terapeutą, inną formą pomocy, to jestem po Twojej stronie i pomogę Ci to zorganizować, ale decyzja jest Twoja”. To zostawia otwarte drzwi i nie ciągnie jej na siłę przez próg.

Jednocześnie Twoja rola nie ogranicza się do czekania, aż ona zmieni zdanie. Już sama Twoja obecność, spokojny kontakt, drobna, konkretna pomoc w codziennych rzeczach (np. wspólne zakupy, krótki spacer, obejrzenie filmu bez rozmów o problemach, jeśli nie ma na to siły) - to w praktyce bardzo ważny element tego, co w psychiatrii nazywa się wsparciem środowiskowym. Masz prawo dbać też o swoje granice i swój dobrostan, bo ciągłe bycie przy osobie w depresji jest wyczerpujące. To, że szukasz sposobu, jak mądrzej pomóc, pokazuje, że już teraz robisz dla niej bardzo dużo. Na ten moment najlepsze, co możesz robić, to być obok, traktować jej opór jako część choroby, a nie upór charakteru, i spokojnie, bez nacisku, przypominać jej, że gdy tylko będzie gotowa na kolejną próbę - nie będzie w tym sama.

Życzę wszystkiego dobrego!
Maciej Gajewski