Dzień dobry, zastanawiam się nad zachowaniem mojego 2,5 letniego synka. Od jakiegoś czasu ciągle mów

Dzień dobry, lęki w okresie dzieciństwa często są lękami rozwojowymi (pojawiają się i mijają, warto się nimi zaopiekować, ale nie muszą nas one martwić), na przykład lęk przed ciemnością lub nietypowo wyglądającymi ludźmi to lęki rozwojowe dla wieku, w jakim jest Pani synek.
Jeżeli chodzi o to, co synek mówi - warto zapytać innych dorosłych/ dzieci, z którymi syn ma kontakt - czy może wiedzą, co to za pan, którego boi się syn? Być może ktoś inny opowiedział o nim synkowi. Warto też sprawdzić, czy syn przypadkiem nie ma dostępu do telewizji/ filmików poza Państwa kontrolą - np. będąc pod opieką innych osób/ w obecności starszego rodzeństwa. Jeżeli chodzi do przedszkola/żłobka - czy tam Panie słyszały, aby inne dzieci wspominały o tym samym, co syn.
Poza szukaniem źródła, warto zaopiekować się lękami synka - zapewnić i pokazywać, że jesteśmy przy nim, że nikomu nic się dzieje, nikt nikogo nie zabiera, wyjaśnić czym zajmuje się "iooioo"- policjanci, lekarze.
Pozdrawiam

Dzień dobry,

dziękuję za wiadomość. Rozumiem, że takie zachowania mogą być dla Państwa niepokojące, szczególnie kiedy pojawiają się nagle i trudno znaleźć ich źródło.

U dzieci w wieku 2–3 lat bardzo intensywnie rozwija się wyobraźnia i często pojawiają się różnego rodzaju lęki, „postacie”, historie czy odgrywanie scen związanych z emocjami, napięciem albo tym, co dziecko gdzieś usłyszało, zobaczyło lub po swojemu zinterpretowało. Nie zawsze oznacza to, że dzieje się coś bardzo niepokojącego.

Jednocześnie warto przyjrzeć się temu bliżej, szczególnie jeśli:
– lęk zaczyna się nasilać,
– synek często mówi o „panu”,
– pojawiają się agresywne scenariusze w zabawie,
– zachowanie budzi w Państwu coraz większy niepokój.

Na ten moment najważniejsze byłoby spokojne reagowanie — bez straszenia, zawstydzania czy nadmiernego wypytywania. Warto dawać mu poczucie bezpieczeństwa, nazywać emocje i obserwować, kiedy takie zachowania pojawiają się najczęściej.

Myślę jednak, że w tej sytuacji dobrze byłoby skonsultować się ze specjalistą i spokojnie przyjrzeć się rozwojowi oraz funkcjonowaniu synka szerzej. Często już sama dokładna rozmowa z rodzicem i obserwacja dziecka pomagają lepiej zrozumieć, z czego mogą wynikać takie zachowania i jak najlepiej go wspierać.

Jeśli będą mieli Państwo gotowość, zapraszam na konsultację — online lub stacjonarnie.

Pozdrawiam serdecznie,
Kornelia Cichoń
psycholożka