Dzień dobry. Od miesiąca mój prawie 3-letni synek zmaga się z nawykowymi zaparciami. Stało się to p

Opisana sytuacja wskazuje na to, że Pani syn zmaga się z silnym mechanizmem zaparć nawykowych o podłożu psychogennym, gdzie proces odpieluchowania w przedszkolu stał się dla jego niedojrzałego układu nerwowego doświadczeniem zbyt gwałtownym, co doprowadziło do wytworzenia paraliżującego lęku przed samym aktem wypróżnienia. To, że stolec pozostaje miękki, a dziecko mimo to przechodzi przez męczarnie, wstrzymując go na Pani rękach, jest klasycznym objawem walki między fizjologiczną potrzebą a psychiczną blokadą – synek wbrew sobie napina mięśnie dna miednicy, aby „zatrzymać” to, co podświadomie kojarzy z utratą bezpieczeństwa lub bólem, co paradoksalnie ten ból generuje. Apatia, płaczliwość i brak chęci do zabawy są bardzo niepokojącymi sygnałami świadczącymi o tym, że organizm dziecka jest całkowicie wyczerpany walką z własną fizjologią i przewlekłym stresem, dlatego samo podawanie preparatów osmotycznych, takich jak Dicopeg, nie przynosi rezultatu, ponieważ działają one jedynie na konsystencję kału, a nie na lękową przyczynę problemu ukrytą w psychice. W tej sytuacji niezbędne jest pilne udanie się do psychologa dziecięcego, który pomoże Państwu wdrożyć terapię behawioralną oraz do fizjoterapeuty uroginekologicznego dziecięcego, który oceni napięcie mięśniowe i pomoże dziecku na nowo nauczyć się rozluźniać ciało podczas defekacji. Bardzo ważne jest również wykluczenie przyczyn somatycznych u gastroenterologa dziecięcego, ale przede wszystkim musi Pani natychmiast zdjąć z synka jakąkolwiek presję dotyczącą czystości – jeśli dziecko potrzebuje pieluchy, aby poczuć się bezpiecznie i móc się wypróżnić, należy mu ją przywrócić, co pozwoli przerwać traumatyczne błędne koło i stopniowo przywrócić mu radość z życia. Jeśli będzie Pani chciała, zapraszam na konsultację – stacjonarną lub online – gdzie w bezpiecznych warunkach możemy przeanalizować Pani sytuację i krok po kroku ułożyć realny plan działania.