Dzień dobry, mam problem z adaptacja córeczki w żłobku. 1 rok i 3 miesiace, córka tam zasypia sama n

Dzień dobry. Warto dowiedzieć się w żłobku, czy w placówce, chociaż na pojedyncze godziny w tygodniu, nie pojawia się psycholog dziecięcy, ewentualnie czy lokalna Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nie mogłaby takiej wizyty w placówce zorganizować. Możliwość obserwacji dziecka, szczególnie tak małego, w środowisku, w którym obserwujemy trudności lub niepokojące objawy, dostarczyłaby specjaliście wielu danych pomocnych w opracowaniu wsparcia (o ile okazałoby się ono niezbędne). Jeśli żaden z powyższych scenariuszy nie będzie możliwy do zrealizowania, warto poprosić panie ze żłobka o pisemną opinię nt. zachowania córki i z takim dokumentem umówić się na konsultację z psychologiem dziecięcym (większość psychologów pracujących z dziećmi jest w stanie pomóc również przy takich maluchach). Specjalista powinien również poinformować, czy na pierwsze spotkanie warto przyprowadzać dziecko, czy będzie jedynie chciał zebrać wywiad z rodzicami i zapoznać się z opinią oraz czy kolejne spotkanie obserwacyjne odbędzie się w gabinecie (nie każde miejsce ma odpowiednie warunki do obserwacji kilkunastomiesięcznego dziecka), czy np. możliwa jest wizyta domowa. PS Konsultacja z fizjoterapeutą w związku z podejrzeniem opóźnionego rozwoju ruchowego również jest wskazana. Pozdrawiam Bartosz Neska

Dzień dobry, czytając Pani wiadomość, czuć jak dużo troski i uważności wkłada Pani w obserwowanie córeczki – i jak bardzo to wszystko może być dla Państwa niepokojące. To naturalne, że po kilku miesiącach braku „postępów” pojawia się bezradność i pytanie: co jeszcze możemy zrobić? To, co Pani opisuje, nie musi od razu oznaczać niczego nieprawidłowego, ale zdecydowanie jest sygnałem, że córeczce jest w tej sytuacji trudno i że potrzebuje więcej wsparcia w adaptacji. Dla dziecka w wieku 1 roku i 3 miesięcy żłobek to bardzo duża zmiana – nowe miejsce, ludzie, brak rodziców. Niektóre dzieci potrzebują na to znacznie więcej czasu i reagują właśnie wycofaniem, „zamrożeniem”, brakiem eksploracji czy dużą potrzebą bliskości jednej osoby dorosłej. Zwraca uwagę to, że: – w domu rozwija się inaczej (raczkuje, wstaje), – w żłobku wycofuje się z aktywności, – szuka głównie kontaktu 1:1 i nie dopuszcza innych dzieci, – pojawia się duże napięcie przy zmianach czy frustracji. To może wskazywać bardziej na trudność emocjonalną i adaptacyjną, niż stricte problem rozwojowy – choć bardzo dobrze, że równolegle sprawdzają Państwo aspekt fizyczny. W takiej sytuacji warto przyjrzeć się kilku obszarom: – jak wygląda rozstanie rano i powrót do domu, – jak córeczka reaguje na nowe osoby i miejsca poza żłobkiem, – jak reguluje emocje i napięcie, – jaki ma styl przywiązania i potrzebę bliskości. To są rzeczy, które trudno ocenić „zdalnie”, a mają ogromne znaczenie w zrozumieniu jej zachowania. Bardzo dobrze Pani czuje, że warto skonsultować się z psychologiem dziecięcym – i przy tak małym dziecku to jest jak najbardziej możliwe i wskazane. Praca w tym wieku odbywa się głównie poprzez rozmowę z rodzicami, obserwację dziecka i wspólne szukanie sposobów wsparcia, a nie „terapię” w klasycznym rozumieniu. Zapraszam Panią na konsultację – możemy spotkać się online lub na żywo. Spokojnie przyjrzymy się całej sytuacji, temu jak funkcjonuje córeczka i co może jej pomóc poczuć się bezpieczniej, a Państwu dać więcej jasności i spokoju w tym, co dalej. Z pozdrowieniami, Kornelia Cichoń Psycholożka