Dzień dobry. Mam dość dziwny problem, a mianowicie coś w rodzaju stanów depresyjnych/depresji. Nie j

Mam dość dziwny problem, a mianowicie coś w rodzaju stanów depresyjnych/depresji. Nie jestem pełnoletnia więc nie mogę udać się do psychologa, a rozmowa z tym szkolnym wyjątkowo mnie przeraża. Kiedy raz próbowałam tam iść, jednak kiedy stanęłam twarzą w twarz z psycholoszką, jedyne co powiedziałam to poprosiłam o kartę do poradni dla mojej koleżanki i wyszłam. Cała się trzęsłam i byłam przerażona. Co do psychologa do którego mieli mnie zapisać rodzice, sytuacja też się pokomplikowała. Próbowalam dawać rodzicą znaki, że coś jest ze mną nie tak, ale kiedy nie reagowali, powiedziałam im o mojej samoocenie poniżej zera, myślach samobójczych i narastającej fobii społecznej. Przez chwilę się zaangarzowali. Pytali czy mnie zapisać do psychologa, próbowali rozmawiać o moich problemach. Ale kiedy mama powiedziała, że nie będzie mogła spać przez moje myśli samobójcze, poczułam się źle. Czułam się winna. Więc rozmawiałam o tym coraz mniej, a po miesiącu, przez natłok nauki, zupełnie przestałam. Jednak moje problemy nie ustały i dalej przeszkadzały mi w normalnym funkcjonowaniu. Moje oceny poszły w dół razem z relacjami z rówieśnikami. Nie miałam na nic siły, a rodzice zwalali to na lenistwo i nieróbstwo i inne podobne. Po kolejnym miesiącu starałam się namówić mamę na wysłanie mnie do psychologa czy psychiatry, bo byłam w takim stanie, że byłam pewna, że przypiszą mi leki. Mama się zgodziła. Jednak dzień później rozmawiałam z tatą który powiedział mi, że mam się ogarnąć (zabolało) i przestać się nad sobą użalać, bo każdy ma jakiś problem a psycholodzy to brednie i jak już to chodzą do nich ludzie z poważnymi problemami, z patologicznych rodzin czy po śmierci bliskiej osoby. Teraz sprawa ucichła ale ja nadal czuje się tak samo źle. Często mam wybuchy płaczu, nie potrafię się odzywać do ludzi, przerwy spędzam zamknięta w szkolnej toalecie z dala od innych, bo nie umiem z nimi normalnie żyć. Dodam, że w klasie nie jestem lubiana i inni mają mnie brzydko mówią gdzieś, ale czasami potrafią mi dogryść prosto w moje czułe punkty. Nie wiem co mam robić.