Dzień dobry, mam 23 lata, od 13-14 roku życia mam problemy z wysławianiem się. Nie zbyt pamietam wcz

Dzień dobry, mam 23 lata, od 13-14 roku życia mam problemy z wysławianiem się. Nie zbyt pamietam wcześniejsze sytuacje, być może po prostu nie byłem tego świadomy, natomiast na pewno wtedy zauważyłem ten problem. Właśnie od czasów gimanzjum bałem się rozmów, zawsze unikałem kontaktów 1vs1 ponieważ strasznie mnie to stresowało i nie wiedziałem o czym mam rozmawiać. Najbardziej komfortowo czułem się jako ta dodatkowa osoba. W gronie najbliższych na ten moment przyjaciół też nigdy nie uchodziłem za wygadaną osobę, oni rozmawiali swobodnie, natomiast ja przeważnie słuchałem czasami dopowiadając jakieś głupie słówko. W czasach liceum chodziłem przez pewien okres do psychologa ze zdiagnozowana depresja i w zasadzie jak sobie taraz analizuje fobią społeczną. Przez pewien czas mam wrazenie, ze było okey, co prawda moj sposób wypowiadania się nie zmienił, nadal było to raczej "płytkie" zdania, ale chyba to zaakceptowałem, ponieważ zyskałem dużo pewności siebie, nawet znalazłem dziewczynę z którą jestem po dziś dzień. Teraz problem się pogłębił, nie wiem czy w mowie czy ze mną. Aktualnie kończe studia informatyczne na bardzo dobrej uczelni, pracuje, natomiast nam wrażenie, że nigdy nie umiałem się wypowiedzieć na jakiś temat inaczej niż słowem "Nie wiem". Gdyby ktoś zadał mi pytanie "Czym inspiruje mnie imperium rzymskie?", zapewne gdybałbym powtarzając słowa "yyy", "ten tego", "bo coś tam" przy tym jakając się robiąc z całego zdania masło maślane, przez co byłoby ono totalnie nie do zrozumienia. Często zapominam bardzo oczywistych słów, przez co używam dziwnych zamienników, gubie się i zacinam i moja wypowiedź zapętla koło. Wiekszość rzeczy, które czytam również zapominam np. nie umiem uczyć się czytając wykłady, musze wypisać sobie pojęcia i kuć na pamieć. Nie umiem tłumaczyć rzeczy, opisywać pomimo tego, że bardzo dobrze je rozumiem w użyciu, natomiast brakuje mi słów żeby je opisać. Uchodzę za osobę, która nie ma zdania, ponieważ zawsze przy poważnych rozmowach po prostu milcze, ponieważ cieżko jest mi się wysłowić.Nawet w kłótniach z dziewczyną cieżko jest mi wyrazić uczucia, powiedzieć dlaczego tak, a nie inaczej. Zazwyczaj wolę milczeć. Od zawsze moją ucieczka było głupie uśmiechanie się, przez co nie potrafię być poważny w poważnych sytuacjach, zazwyczaj problemy zbywam uśmiechem zamiast je rozwiązywac. Mój dziadek ma wade wymowy, która mam wrażenie z wiekiem mu sie poszerza, strasznie sepetleni, cięzko jest go zrozumieć. Tata również nigdy nie był wygadany, od zawsze kiedy pamietam płytko opisywał sytuacje używając słów "ten tego", itp. Po prostu nie umiał tego robić. Mam wrażenie, że u mnie jest podobnie. Gdy rozmawiam z bratem on również ma problemy z opisywaniem sytuacji. Czy może być to w jakiś sposób dziedziczne? Da się z tym walczyć? Długo ignorowałem ten problem, natomiast im jestem starszy coraz bardziej zaczyna mi to przeszkadzać w normalnym funkcjonowaniu i wraz z innymi schorzeniami doprowadza do głebokiego załamiania. Czy mogliby Państwo polecić co mógłbym w tej sytuacji zrobić?