Dzień dobry! Jestem 16 - letnią dziewczyną. Nie wiem, czy mam depresję, zastanawiam się nad tym od k

Jestem 16 - letnią dziewczyną. Nie wiem, czy mam depresję, zastanawiam się nad tym od kilku tygodni. Od 2 lat leczę się na nerwicę natręctw, zaburzenia obsesyjno - kompulsywne, chociaż prawdopodobnie pojawiły się one już wcześniej. Biorę leki i chodzę na psychoterapię. Z nerwicą jest lepiej - pojawia się mniej natręctw i łatwiej mi z nimi walczyć. Od dawna towarzyszyły mi pesymizm, krytycyzm, niska samoocena i duży apetyt, zwłaszcza, niestety, na fast food i słodycze. Od gdzieś tak 1,5 roku towarzyszy mi większa męczliwość i senność (nie mam problemów z zasypianiem). Od niedawna czuję się bardzo zagubiona i nie wiem, jak mam iść naprzód, skoro nie wiem, w którą stronę. Chciałabym w przyszłości robić to, co lubię i mieć z tego dużo pieniędzy (czyli ok. 10 tys. miesięcznie). Wiem jednak, że to niewielu osobom się udaje. W każdym razie próbuję znaleźć coś dla siebie. Najbardziej chciałabym być sławną piosenkarką i tancerką, bo uwielbiam muzykę, wyrażam przez nią swoje emocje. Jednak na razie nic nie robiłam w tym kierunku, bo czuję się zdemotywowana tym, że nie mam talentu. Kocham też zwierzęta, chciałabym się nimi opiekować, ale nauka biologii nie sprawia mi radości. Chciałabym mieć kota, jednak prawdopodobnie mam alergię na sierść i mama nie chce mieć w domu zwierząt. Nic "naukowego", "szkolnego" mnie nie interesuje. Prawnik, lekarz, ekonomista... Czuję, że męczyłabym się na studiach i później w pracy. Nie wiem, co dla siebie wybrać. Myślałam też o aktorstwie i modelingu, ale w tych branżach jest duża konkurencja, a ja jestem mało odporna na stres. Czuję, że nawet gdybym coś wybrała, to nie miałabym siły się ruszyć, żeby coś zrobić w tym kierunku. Po prostu jestem zniechęcona, a zmęczenie towarzyszy mi na każdym kroku. Czuję, że nie mam do niczego talentu, że jakby nie mam swojej drogi, że nic mi nie wychodzi, że nie mam swojej pasji. Dotychczas jedyne, co mi dobrze szło, to nauka, ale teraz już nawet w nauce nie jestem taka dobra jak kiedyś. Często czuję się niedoceniona i chciałabym żeby sporo osób mnie podziwiało, tylko nie ma nawet za co mnie podziwiać. Jedyne, co teraz dla siebie widzę, to praca za 2 tys. jako kelnerka, sprzątaczka lub kasjera (byle przeżyć), samotne mieszkanie (moja mama ma wolne 2 - pokojowe mieszkanie, do którego mogłabym się przeprowadzić i je wyremontować) i po prostu czekanie na śmierć tak z 50 lat. Nie chcę mieć dzieci i męża, bo czułabym się zbyt zobowiązana i to jest dla mnie za duża odpowiedzialność, ale być może kiedyś zmienię zdanie. Jeśli chodzi o moje relacje społeczne, to rodzice się rozwiedli, mieszkam z mamą i babcią i z tatą co miesiąc się spotykam. Nie mam chłopaka i nigdy nie miałam, a od dawna o tym marzę, no ale kto by chciał dziewczynę z tyloma problemami? Mam dwóch przyjaciół z podstawówki, na których zawsze mogę liczyć, to chociaż trochę pociesza. Ale w gimnazjum miałam tylko koleżanki, z którymi już zerwałam kontakt, a w liceum już nie czuję potrzeby wchodzenia w relacje i znajomości. Sporo osób zwraca też mi uwagę z pytaniem "a czemu jesteś taka smutna? ". To nie jest tak że w ogóle się nie śmieję, ale rzeczywiście często jestem smutna. Codzienne czynności są dla mnie trudne do zrobienia, ale jakoś udaje mi się zmusić, chociaż nie jestem pewna, czy nie szukam wymówki dla lenistwa. Zdrowo się odżywiam i w miarę się wysypiam, a zwykle badania krwi mam dobre, poza tym że mam subkliniczną niedoczynność tarczycy.
Wiem, że mój list jest dosyć długi i w sumie mógłby być jeszcze dłuższy i wiem, że porada online nie zastąpi wizyty u lekarza. Ale pomimo tego byłabym wdzięczna za odpowiedź, czy moje objawy mogą wskazywać na depresję?