Dzień dobry, chciałbym opisać sytuację jaka miała ostatnio miejsce między mną, a moją dziewczyną. Mi

Z podanego opisu można wnioskować, że Pana dziewczyna przeżywa naturalne w tej sytuacji dylematy. Wydaje się, że mówi Panu otwarcie, co czuje i czego się obawia. Pana opis własnej niezłomnej wierności jest idealistyczny. Warto o tym pomyśleć z pokorą wobec ludzkiej natury. Idealizuje Pan również związki Pana przyjaciół, co jest jakimś zagrożeniem dla Państwa relacji.

Na forum takie pytanie jest zbyt skomplikowane. Polecam konsultację. Pozdrawiam Dorota Jakuszewska

Dzień dobry, trudności związane z zaufaniem, a także przygotowanie Waszej relacji do rozłąki to tematy, które jak najbardziej nadają się jako wątki do terapii par. Z tego co Pan mówi, możecie inaczej definiować zaufanie lub granice w Waszej relacji. Zapraszam na spotkanie online lub do gabinetu, chętnie pomogę Wam do przepracować:)

Dzień dobry,
dziękuję, że podzielił się Pan tak szczerze tą sytuacją – widać, że jest ona dla Pana ważna i emocjonalnie obciążająca. To zupełnie zrozumiałe, że kiedy jesteśmy w relacji i inwestujemy w nią czas, lojalność i zaangażowanie, oczekujemy od partnera równie jednoznacznego wsparcia i zaufania.
Z tego, co Pan opisuje, wynika, że rozmowa z partnerką dotknęła bardzo wrażliwego punktu – potrzeby bycia w pełni zaufanym, bez warunków, „gwiazdek” i dopowiedzeń. Ma Pan poczucie, że pomimo lojalnego zachowania z Pana strony, partnerka nie potwierdza tego zaufania tak jasno i zdecydowanie, jak by Pan tego potrzebował. To może wywoływać poczucie bycia niedocenionym, niesprawiedliwie ocenianym, a nawet – niezrozumianym.
Z drugiej strony warto zauważyć, że partnerka również komunikuje swoje emocje – mówi o poczuciu niewystarczalności i o trudnościach z wyrażeniem zaufania w taki sposób, w jaki Pan tego oczekuje. Być może jej wcześniejsze doświadczenia (z Pana lub innych relacji) powodują, że nie umie powiedzieć tego „wprost”, mimo że realnie stara się Panu ufać.
To, co może być pomocne:
Oddzielenie zaufania emocjonalnego od jego werbalizacji – być może partnerka ufa, ale nie potrafi tego jeszcze wyrazić w sposób, który dla Pana byłby wystarczający.
Rozmowa nie o tym czy ona ufa, ale co dla Pana oznacza zaufanie i jak chciałby Pan je słyszeć / widzieć.
Sprawdzenie, czy za jej wypowiedziami nie stoi raczej lęk o stratę niż brak wiary w Pana lojalność.
Być może warto byłoby wrócić do tej rozmowy w spokojniejszym momencie i powiedzieć jej:
„Nie chodzi mi o to, że Ci nie wierzę, kiedy mówisz, że mi ufasz. Chodzi mi o to, że bardzo potrzebuję czuć, że w Twoich oczach jestem kimś, kto nigdy nie przekroczyłby tej granicy. Że jesteś tego pewna tak, jak ja jestem pewien Ciebie. To dla mnie ważne nie jako test lojalności, tylko jako potwierdzenie tego, jak bardzo się dla Ciebie liczę.”
Z perspektywy terapeutycznej mogę powiedzieć, że wiele par przechodzi przez tego typu momenty – gdzie zaufanie nie tyle nie istnieje, co nie jest wypowiedziane w taki sposób, w jaki druga strona tego potrzebuje. Z czasem, przy dobrej komunikacji, można dojść do wspólnego języka bliskości i bezpieczeństwa.
Jeśli zechciałby Pan pogłębić temat w rozmowie, chętnie pomogę przepracować to dalej.
Pozdrawiam serdecznie.