Dzień dobry, byłam w szczęśliwym, świadomym lecz nie długim stażem związku. Oboje z chłopakiem się k

Dzień dobry, byłam w szczęśliwym, świadomym lecz nie długim stażem związku. Oboje z chłopakiem się kochaliśmy, łączyły nas wspólne pasje i zainteresowania. Planowaliśmy razem kolejne wyjazdy i remonty mieszkania. Przez okres ok 3 msc nie uprawialiśmy seksu, ani żadnych zbliżeń intymnych. Na samym początku same przytulenia i całusy wydawały mi się wystarczające. Po czasie miałam z tym problem i próbowałam nawiązać nić porozumienia w czym tkwił problem. Dostawałam odpowiedź, że praca - że jest, że jest stresująca, że jej nie ma. Mieliśmy spory jak każda para. Udawało nam się je rozwiązywać. Oboje należymy do osób emocjonalnych, które szybko się unoszą. U mnie objawia się to głównie płaczem, u niego złością i chęcią ucieczki od rozmowy. Nasza ostatnia rozmowa zakończyła się rozstaniem po jego stronie. Nie spodziewałam się tego kompletnie. Spodziewałam się zarzutów i wypracowania planu. Dostałam odpowiedź, że mnie kocha, nie wyobraża sobie bycia z nikim innym ale że ma coś z głową. Nie czuje się szczęśliwy i że musi być sam. Nie jestem w stanie tego zaakceptować. Wiem, że nie ma osoby trzeciej. Problem jest w jego głowie. Stwierdził, że musi to przepracować i ew. poszukać pomocy u osoby trzeciej. Sama chyba też jej potrzebuje. Nie wiem jak się zachować w tej sytuacji. Oddałam mu wolność, wycofałam się. Wie, że mi na nim zależy, że go kocham. Nie obiecał, że wróci, chce żebym była szczęśliwa - a on by mnie aktualnie coraz bardziej unieszczęśliwiał.