Dobry wieczór mam taki problem jestem osobą upośledzona w stopniu umiarkowanym mam zaburzenia osobow

Witam,

Przy umiarkowanej niepełnosprawności intelektualnej, zaburzeniach osobowości i silnej lękliwości kontakt z ludźmi i myśl o pracy mogą być czymś ogromnie trudnym, nie dlatego że jest Pan „leniwy” czy „zły”, tylko dlatego że Pana układ nerwowy bardzo szybko się przeciąża. Kiedy mama mówi o pracy, a Pan od razu czuje, jak narasta lęk, a potem pojawia się krzyk, to nie jest dobra droga do zmiany, bo zamiast poczucia bezpieczeństwa powstaje poczucie presji i zagrożenia. Z psychologicznego punktu widzenia najważniejsze są teraz dwie rzeczy. Pierwsza to Pana leczenie i wsparcie. Naprawdę warto, żeby był Pan pod stałą opieką psychiatry i psychologa albo terapeuty, z którym może Pan krok po kroku uczyć się radzenia sobie z lękiem, rozumienia swoich reakcji, a jeśli trzeba także dobrać leki, które trochę ten lęk złagodzą. Z takim specjalistą można też porozmawiać o pracy, ale nie w kategoriach „musi się Pan wreszcie wziąć w garść”, tylko „co realnie byłby Pan w stanie zrobić, w jakim tempie, z jakim wsparciem”. Druga rzecz to forma aktywności. Przy Pana trudnościach dużo lepiej sprawdzają się rozwiązania pośrednie niż od razu typowa praca na zlecenie wśród obcych ludzi. W Polsce istnieją miejsca takie jak warsztaty terapii zajęciowej, zakłady aktywności zawodowej czy inne formy chronionego zatrudnienia, gdzie pracuje się w małych grupach, pod opieką instruktorów, z większym zrozumieniem dla lęków i ograniczeń. Często kieruje tam właśnie lekarz psychiatra lub psycholog z poradni zdrowia psychicznego, więc zamiast bać się samego słowa „praca”, warto zapytać specjalistę: jakie formy aktywności byłyby dla mnie odpowiednie przy mojej niepełnosprawności. Rozumiem też, że mama krzyczy, kiedy Pan mówi o swoim strachu.

Dobrym krokiem byłaby wspólna wizyta u psychologa, na której ktoś z zewnątrz wytłumaczy mamie, co się z Panem dzieje i jak inaczej może Pana wspierać. Ma Pan w sobie sporo samoświadomości, umie Pan nazwać swoje trudności i prosi o poradę. To już jest ruch w dobrą stronę. Teraz kluczowe jest, żeby nie zostawał Pan z tym tylko między sobą a krzykiem mamy, ale poszedł Pan do poradni zdrowia psychicznego w swojej okolicy, powiedział wprost: „mam umiarkowaną niepełnosprawność, zaburzenia osobowości, duże lęki przed ludźmi, mama naciska na pracę, nie radzę sobie, potrzebuję regularnej pomocy”. Na takiej podstawie można ułożyć dla Pana realny, spokojny plan wsparcia, w którym tempo i formę aktywności dostosowuje się do Pana możliwości.

To wygląda na silny lęk i przeciążenie, które kończy się krzykiem.

Co zrobić:
1. Umów pilnie wizytę u psychiatry i powiedz wprost: „boję się ludzi, krzyczę ze stresu, nie umiem podjąć pracy”.
2. Poproś mamę, żeby nie naciskała — tylko małe kroki (krótkie wyjścia, proste rozmowy).
3. Gdy rośnie napięcie: odejdź na 2 min i oddychaj wolno (wdech 4, wydech 6).

To, co Pan opisuje, jest zrozumiałą reakcją na silny lęk i stres. Przy zaburzeniach lękowych oraz umiarkowanej niepełnosprawności presja związana z pracą i kontaktami z ludźmi może bardzo nasilać napięcie, krzyk czy podniesiony głos. To nie jest Pana wina – to sygnał, że organizm jest przeciążony i potrzebuje wsparcia, a nie zmuszania się ponad siły.

W takiej sytuacji najważniejsze jest, aby nie podejmować decyzji pod presją, tylko krok po kroku nauczyć się radzenia sobie z lękiem oraz bezpiecznego komunikowania swoich granic. Pomocna może być regularna praca z psychologiem, a także rozmowa o dostosowanej formie aktywności lub terapii zamiast natychmiastowej pracy.

Zapraszam Pana serdecznie na konsultację psychologiczną – w spokojnej, bezpiecznej atmosferze możemy wspólnie przyjrzeć się Pana lękom i znaleźć rozwiązania dopasowane do Pana możliwości. Nie musi Pan radzić sobie z tym sam.

Lęk przed pracą i ludźmi, który opisujesz, nie jest Twoją winą i przy takich trudnościach nie da się „po prostu się zmusić”. Najważniejsze jest, abyś nie podejmował pracy bez odpowiedniego wsparcia, bo to tylko nasila lęk i wybuchy.
W Twojej sytuacji najlepszym rozwiązaniem jest kontakt z psychologiem lub terapeutą pracującym z osobami z niepełnosprawnością intelektualną, który pomoże uczyć się radzenia sobie z emocjami krok po kroku. Warto też porozmawiać z lekarzem psychiatrą, bo przy silnych lękach leki mogą realnie zmniejszyć napięcie i wybuchowość. Zamiast zwykłej pracy, można rozważyć warsztaty terapii zajęciowej, zakład pracy chronionej lub zajęcia wspierane, gdzie tempo i wymagania są dostosowane.
Dobrze byłoby, aby mama uczestniczyła w rozmowie ze specjalistą, żeby zrozumiała, że presja pogarsza Twój stan.
Na co dzień pomagają proste techniki: wolne oddychanie, wyjście z sytuacji gdy czujesz narastanie krzyku i mówienie wprost „teraz jest mi za trudno”.
Masz prawo do wsparcia i bezpiecznych warunków — Twoim zadaniem nie jest walczyć z lękiem samemu.