Czy są leki i terapia na taki jakiś rodzaj nie-depresyjnej tępoty emocjonalnej, osobowość schizoidal
3
odpowiedzi
Czy są leki i terapia na taki jakiś rodzaj nie-depresyjnej tępoty emocjonalnej, osobowość schizoidalną, DPDR albo coś w ten deseń?
Raczej nie. Największe korzyści przyniesie psychoterapia z ewentualną farmakoterapią. W Polskich warunkach największe korzyści przyniesie połączenie psychoterapii i ewentualnej farmakoterapii wspomagającej pewne elementy takiego profilu jak na przykład lęki. No chyba że rozważymy badania np z MDMA prowadzone w USA. Pozdrawiam serdecznie.
Uzyskaj odpowiedzi dzięki konsultacji online
Jeśli potrzebujesz specjalistycznej porady, umów konsultację online. Otrzymasz wszystkie odpowiedzi bez wychodzenia z domu.
Pokaż specjalistów Jak to działa?
Osobowość schizoidalna, tępotę emocjonalną, a także depersonalizację i derealizację (DPDR) często rozpatruje się w kontekście zaburzeń osobowości lub stanów lękowych. Leczenie tych stanów może obejmować różne podejścia, zarówno farmakologiczne, jak i psychoterapeutyczne. Warto jednak pamiętać, że wszelkie decyzje dotyczące leczenia powinny być podejmowane we współpracy z profesjonalnym specjalistą ds. zdrowia psychicznego. Ważne jest, aby konsultować się z lekarzem psychiatrą lub psychoterapeutą, aby ocenić konkretną sytuację i dostosować plan leczenia. Samodiagnoza i samoleczenie mogą być ryzykowne. Profesjonalna pomoc może dostarczyć wsparcia, zrozumienia i konkretnych narzędzi do radzenia sobie z trudnościami.
Tak, istnieją zarówno leki, jak i terapie, które mogą pomóc w depersonalizacji, derealizacji oraz osobowości schizoidalnej, choć skuteczność leczenia zależy od konkretnego przypadku.
Nie ma specyficznego leku na depersonalizację i derealizację, ale stosuje się różne grupy leków w zależności od towarzyszących objawów:
SSRI i SNRI (np. fluoksetyna, sertralina, wenlafaksyna) – mogą pomóc, jeśli występuje lęk, depresja lub OCD.
Lamotrygina – lek przeciwpadaczkowy, który w niektórych badaniach wykazał działanie łagodzące objawy depersonalizacji.
Leki przeciwpsychotyczne (np. arypiprazol, olanzapina) – czasem stosowane, ale ostrożnie, bo mogą nasilać poczucie odrealnienia.
Anksjolityki (np. klonazepam, alprazolam) – mogą zmniejszyć lęk, ale mogą też pogarszać depersonalizację w dłuższym okresie.
W przypadku osobowości schizoidalnej leki są rzadko stosowane, chyba że występują objawy depresyjne lub lękowe.
Styl życia i samopomoc:
Unikanie substancji psychoaktywnych (np. marihuana, alkohol), które mogą nasilać objawy.
Aktywność fizyczna – może pomóc w stabilizowaniu nastroju i redukcji lęku.
Techniki oddechowe i relaksacyjne – pomagają w zmniejszeniu objawów depersonalizacji.
W nurcie jakim pracuje (psychodynamicznym) może być skuteczna w pracy z osobowością schizoidalną, ale wymaga specyficznego podejścia, ponieważ osoby z tym zaburzeniem często unikają bliskości emocjonalnej i mogą mieć trudność w angażowaniu się w relację terapeutyczną.
Warto skonsultować się z psychiatrą lub psychoterapeutą, aby dobrać odpowiednie leczenie.
Nie ma specyficznego leku na depersonalizację i derealizację, ale stosuje się różne grupy leków w zależności od towarzyszących objawów:
SSRI i SNRI (np. fluoksetyna, sertralina, wenlafaksyna) – mogą pomóc, jeśli występuje lęk, depresja lub OCD.
Lamotrygina – lek przeciwpadaczkowy, który w niektórych badaniach wykazał działanie łagodzące objawy depersonalizacji.
Leki przeciwpsychotyczne (np. arypiprazol, olanzapina) – czasem stosowane, ale ostrożnie, bo mogą nasilać poczucie odrealnienia.
Anksjolityki (np. klonazepam, alprazolam) – mogą zmniejszyć lęk, ale mogą też pogarszać depersonalizację w dłuższym okresie.
W przypadku osobowości schizoidalnej leki są rzadko stosowane, chyba że występują objawy depresyjne lub lękowe.
Styl życia i samopomoc:
Unikanie substancji psychoaktywnych (np. marihuana, alkohol), które mogą nasilać objawy.
Aktywność fizyczna – może pomóc w stabilizowaniu nastroju i redukcji lęku.
Techniki oddechowe i relaksacyjne – pomagają w zmniejszeniu objawów depersonalizacji.
W nurcie jakim pracuje (psychodynamicznym) może być skuteczna w pracy z osobowością schizoidalną, ale wymaga specyficznego podejścia, ponieważ osoby z tym zaburzeniem często unikają bliskości emocjonalnej i mogą mieć trudność w angażowaniu się w relację terapeutyczną.
Warto skonsultować się z psychiatrą lub psychoterapeutą, aby dobrać odpowiednie leczenie.
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.