Chodzi o mojego syna. Od gimnazjum przestał się uczyć i już mu schodzi na nieuczeniu się pięć lat. N

To o czym Pani pisze brzmi niepokojąco. Sugeruje niepozostawanie z tym samemu i konsultacje u psychologa, psychoterapeuty pracującego z młodzieżą. Angelika Urban, pozdrawiam

Witam, czy szukała Pani pomocy już wcześniej dla siebie i syna? Pisze Pani, o tym, że od kilku lat syn prezentuje niepokojące zachowania, jeżeli syn Panią nie słucha domyślam się, że czuje się Pani bezradna. Proszę zacząć od siebie, udać się na konsultację do psychologa/psychoterapeuty, z którego też można skorzystać bezpłatnie w Ośrodkach Interwencji Kryzysowej, Poradniach Zdrowia Psychicznego i innych instytucjach i wspólnie ze specjalistą zastanowić się nad możliwościami i ograniczeniami zaistniałej sytuacji. Najważniejsze to zacząć działać i poszukać pomocy. Życzę powodzenia :)

Szanowna Pani,

To, co Pani opisuje, brzmi jak złożona sytuacja, w której nakładają się na siebie trudności wychowawcze, okres dojrzewania i sygnały mogące świadczyć o problemach emocjonalnych. Z jednej strony mamy typowe dla nastolatków elementy – upór, chęć niezależności, przesiadywanie w pokoju, bałagan, spędzanie czasu z rówieśnikami. Z drugiej strony martwi fakt, że syn od kilku lat nie podejmuje nauki, często jest smutny i wycofany, a kontakt z Panią staje się coraz bardziej ograniczony.

Takie objawy mogą wskazywać na:

depresję młodzieńczą – szczególnie jeśli smutek i brak motywacji utrzymują się długo,

zaburzenia lękowe lub trudności adaptacyjne, które mogą wyrażać się unikaniem szkoły i rozmów,

atypowość systemu nerwowego (np. ADHD, ASD, AuDHD), gdzie problemy z organizacją, uporem, trudnościami szkolnymi i regulacją emocji są częste,

albo na przejściowy kryzys rozwojowy, który wciąż wymaga uważnego wsparcia.


Warto, by syn został zdiagnozowany przez doświadczonego psychologa-diagnostę. Sama diagnoza różnicowa pozwoli lepiej zrozumieć, czy mamy do czynienia z depresją, zaburzeniem koncentracji uwagi, problemem emocjonalnym, czy naturalnym buntem w trudnych warunkach.

Co może Pani zrobić teraz:

spróbować stworzyć przestrzeń do rozmowy – nie naciskać, ale być obecną i gotową słuchać,

unikać konfrontacyjnych komunikatów typu „musisz”, „powinieneś”, a raczej mówić o swoich uczuciach: „Martwię się, gdy widzę, że jesteś smutny i nie chcesz rozmawiać”,

zadbać o jego poczucie, że dom to bezpieczne miejsce – nawet jeśli wyniki w nauce są słabe, ważne, by wiedział, że ma w Pani wsparcie,

rozważyć konsultację psychiatryczną, jeśli smutek będzie się nasilał albo pojawią się inne niepokojące objawy (izolacja, zmiany nastroju, myśli rezygnacyjne).


Pani troska i uważność to już ogromny krok. Nawet jeśli syn teraz niechętnie rozmawia, to świadomość, że mama widzi jego trudności i chce mu pomóc, może być dla niego ważnym punktem oparcia.

Zachęcam do kontaktu online