Całe dzieciństwo byłem poniżany przez rówieśników i zawsze bałem się zareagować. Bałem się, że dopro

Dzień dobry, serdecznie zachęcam Pana do skorzystania z usług dyplomowanego psychoterapeuty, szczególnie w nurcie Terapii Schematu. Uważam, że potrzebuje Pan przyjrzeć się swoim przeszłym i obecnym doświadczeniom, zaopiekować swój tryb "wrażliwego dziecka", czyli tą część nas w której czujemy się słabi, bezbronni, nieszczęśliwi i przestraszeni. Psychoterapia wzmocniłaby Pana tryb tzw. "Zdrowego Dorosłego", który potrafi zaopiekować się swoją bezbronną dziecięcą częścią, pomogłaby radzić sobie z takimi sytuacjami. Serdecznie pozdrawiam.

Rozumiem, że doświadczenie poniżania w dzieciństwie oraz trudności w reagowaniu na takie sytuacje mogą być bardzo obciążające i wpływać na twoje samopoczucie i relacje z innymi ludźmi. To, co opisujesz, może być skutkiem traumy emocjonalnej i może być trudne do przezwyciężenia samodzielnie.

Pamiętaj, że nie jesteś sam w swoich doświadczeniach, i że istnieją sposoby radzenia sobie z trudnościami emocjonalnymi. Ważne jest, abyś zaczął szukać wsparcia i pomocy, która może pomóc ci w przepracowaniu tych trudnych uczuć i sytuacji.

Oto kilka sugestii, które mogą ci pomóc:

Terapia: Skonsultuj się z terapeutą, który może pomóc ci zrozumieć i przepracować trudne doświadczenia z przeszłości oraz nauczyć cię skutecznych strategii radzenia sobie z sytuacjami poniżania w teraźniejszości.

Ćwiczenia relaksacyjne: Ćwiczenia takie jak głębokie oddychanie, medytacja czy joga mogą pomóc ci obniżyć poziom stresu i napięcia oraz poprawić ogólne samopoczucie.

Samoopieka: Praktykowanie dbania o siebie i świadomego samoobserwowania może pomóc ci w identyfikowaniu i radzeniu sobie z trudnymi uczuciami. Upewnij się, że poświęcasz czas na aktywności, które sprawiają ci przyjemność i relaksują.

Znajdź wsparcie społeczne: Poszukaj wsparcia w rodzinie, przyjaciołach lub grupach wsparcia dla osób z podobnymi doświadczeniami. Dzielenie się swoimi uczuciami i doświadczeniami z innymi może być pomocne i dające poczucie przynależności.

Pamiętaj, że przepracowanie trudnych doświadczeń może wymagać czasu i wysiłku, ale warto zainwestować w swoje zdrowie emocjonalne i dobrostan. Nie wahaj się także szukać pomocy profesjonalnej, jeśli czujesz, że nie możesz samodzielnie sobie poradzić. Wartościowe jest, że jesteś świadom swoich trudności i szukasz sposobów ich przezwyciężenia.

Dzień dobry,
Przede wszystkim dziękuję, że podzielił się Pan zaobserwowanymi przez siebie trudnościami, co już samo w sobie może być pierwszym krokiem w kierunku wypracowania lepszego radzenia sobie. Z Pana słów rozumiem, że zauważa Pan u siebie tendencję do niereagowania|niewystarczającej obrony siebie w momentach gdy ktoś narusza Pana granice poprzez na przykład poniżanie, obrażanie. Dodatkowo obserwuje Pan u siebie rozpamiętywanie i zadręczanie się takimi sytuacjami już po fakcie, co samo w sobie może przyczyniać się do pogorszenia samopoczucia i ogólnego uczucia nieradzenia sobie. Jak rozumiem, jest to tendecja raczej stała ponieważ pamięta Pan podobne sytuacje z dzieciństwa. W takim wypadku być może warto byłoby się udać na konsultację do terapeuty, z którym mógłby Pan dokładniej zgłębić opisywane przez Pana trudności i porozmawiać o ewentualnych ściażkach pracy terapeutycznej. W momencie gdy faktycznie mamy do czynienia z pewnymi utrwalonymi tendecjami | schematami reagowania - samopomocowe próby przezwyciężenia obserwowanych trudności mogą okazać się niezwykle trudne. Ze względu na opisywany przez Pana profil trudności serdecznie polecam poszukanie terapeuty pracującego bądź w nurcie terapii schematu bądź | i w nurcie poznawczo-behawioralnym. Pozdrawiam serdecznie!

Dzeń dobry. To, co Pan opisuje, wygląda jak dawno wyuczony odruch „zamierania”: gdy kiedyś milczenie chroniło Pana przed przemocą, więc ciało do dziś wybiera brak reakcji, choć rozum chciałby odpowiedzieć. W dorosłości ten sam układ nerwowy może czytać każdą konfrontację jak zagrożenie, stąd lęk przed rękoczynami, a potem męczące rozpamiętywanie, co ma podświadomy cel: próbę odzyskania wpływu.
Pomocne jest powolne przyglądane się, gdzie w Panu ląduje wstyd i złość (w brzuchu, w gardle, w myślach), jaki wewnętrzny głos wtedy się odzywa i czyje słowa on przypomina?
W miarę bezpiecznie można uczyć się krótkich, spokojnych komunikatów granicznych (np. „Nie zgadzam się na to”) i prawa do odejścia z sytuacji, które przekraczają granice, są niefomkfortowe - to nie przesada i dramatyzowanie lecz opieka nad sobą. Rozmowa z psychoterapeutą może pomóc rozplątać historię dawnych upokorzeń, oswoić lęk przed agresją i odzyskać dostęp do asertywnej, a nie niszczącej złości.
Pozdrawiam serdecznie. Monika Bała