Bulimia epizodyczna
Mam 22 lata, choruję na epizodyczną bulimię od 6 lat. Spotkałam się już z 3 psychologami, ale za każdym razem uciekałam, ponieważ nie widziałam celu psychoterapii. Często miałam wrażenie, ze nie jestem odpowiednio zrozumiana przez terapeutę, przez co tworzy się dynstans, którego ja znieść nie mogłam. Rozpoczynam teraz nowy etap życia, dostałam się do prestiżowej szkoły i martwię się, czy dam radę sobie ze stesem, który mnie czeka. Dodatkowo mam mieszkać sama, a budzi to we mnie ogromny lęk. Jaki rodzaj psychoterapii byłby dla mnie odpowiedni? Bardzo nie chcę podejmować typowego leczenia bulimii ponieważ wiem, że nie jest to odpowiednie leczenie dla mnie. Będę wdzięczna za pomoc. Em.
4 odpowiedzi
Z mojego doświadczenia wynika, że najskuteczniejszą i przynoszącą trwałe efekty jest terapia psychoanalityczna. Oczekiwane nasilenie doznawanego przez Panią stresu związanego z rozpoczęciem nauki może sprzyjać nawrotowi objawów. Proponuję podjąć ten rodzaj psychoterapii. Może nie być łatwe spotkanie terapeuty, co do którego empatii nie będzie miała Pani wątpliwości. Życzę powodzenia w procesie wglądu. Pozdrawiam.
Jako psychiatra proponowałbym również konsultację psychiatryczną, gdyż w zaburzeniach odżywiania często występują stany wymagające włączenia leków, będących dopełnieniem oddziaływań terapeutycznych.
To, że nie uzyskała Pani poprawy. że nie wytrwała Pani w kontakcie terapeutycznym nie jest czymś wyjątkowym. Nie każdy terapeuta jest w stanie pomóc wszystkim ludziom i nie każdy człowiek uzyska pomoc u jakiegokolwiek terapeuty. Zwykle zaburzenia odżywiania występują w powiązaniu z innymi problemami psychologicznymi. Terapia behawioralno-poznawcza wydaje się pomocna w takich zaburzeniach. Pozdrawiam
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.