Babcia, 86 lat, udar 04.10. - od tego dnia w szpitalu. Lewa strona ciała sparaliżowana, przytomna, p

Witam serdecznie
Sprawa świeża, jednak rehabilitacja jest jak najbardziej wskazana. Ciężko stwierdzić rokowania - za mało mamy danych. Ważny jest wynik RM. Udar ma to do siebie, że często, daje mniejsze symptomy w pierwszych dniach, a po kilku dobach pogarsza się stan chorego. Nie tyle co ważny jest stan fizyczny Babci, co Jej stan psychiczny. Przy wyborze placówki opiekuńczej proszę zwrócić uwagę na rehabilitację w niej. To naprawdę kluczowy punkt w tego typu przypadkach. Co do afazji wskazana jest konsultacja z logopedą. Nie wiemy jak rozległy był udar. Zalecam konsultację z lekarzem prowadzącym.

Proszę rozważyć możliwość kontynuowania leczenia w ośrodku z rehabilitacja neurologiczna. Kompleksowa opieka lekarska, fizjoterapeutyczna, logopedyczna i psychologiczna daje szansę na poprawę stanu pacjenta. Proces usprawniania po udarze jest długi i powinien być wdrożony jak najszybciej, gdy stan ogólny jest unormowany. Na tak wczesnym etapie ciężko przewidzieć jakie będą postępy, trzeba jednak podkreślić że fizjoterapia będzie odgrywała tu dominującą rolę. Fizjoterapeuci ocenią możliwości i przedstawią cele usprawniania.

Witam serdecznie dla Babci potrzebna jest kinezyterapia neurologiczna i żywię nadzieję,że po własciwej terapii będzie wracać do sprawności ruchowej.
W tym wieku przydatne są także np. ćwiczenia oddechowe na płuca i
układ krążenia. Paweł Michałowicz.

Dzień dobry, zgadzam się z przedmówcami, chciałbym dodać że przy regularnych próbach pionizacji jest szansa na siedzenie z podporem, warto intensyfikować zabiegi zwłaszcza w pierwszym roku od urazu, gdy plastyczność układu nerwowego jest największa i konieczna jest profilaktyka odleżyn i zapalenia płuc (ćwiczenia oddechowe!).
Pozdrawiam

Wiek podeszły nie wyklucza mechanizmów plastyczności mózgu – choć procesy naprawcze są wolniejsze, mózg nawet osób starszych zachowuje zdolność przystosowywania się, reorganizacji i częściowego przejmowania funkcji przez zdrowe obszary. Oznacza to, że dzięki odpowiednio prowadzonym, powtarzanym ćwiczeniom motorycznym i komunikacyjnym można oczekiwać stopniowej poprawy funkcji, takich jak mobilność, siedzenie, wykonywanie prostych czynności czy porozumiewanie się.

Kluczowe jest jak najwcześniejsze wdrożenie rehabilitacji – często zaczynane już w pierwszej dobie hospitalizacji, gdy pozwala na to stan ogólny pacjenta. Optymalny czas intensywnego usprawniania to pierwsze 3-6 miesięcy po udarze, kiedy neuroplastyczność mózgu jest największa, a postępy pojawiają się najczęściej. Nawet w późniejszym okresie rehabilitacja pozostaje korzystna, jeśli jest odpowiednio ukierunkowana.

Efekty zależą od zakresu uszkodzenia mózgu, stanu ogólnego (odporność, wydolność oddechowa), zaangażowania personelu terapeutycznego i regularności ćwiczeń. Najczęściej celem rehabilitacji w tym wieku nie jest odzyskanie pełnej sprawności, lecz umożliwienie pacjentowi uzyskania funkcji pozwalających na samodzielne siedzenie, kontakt z otoczeniem, poprawę wydolności oddechowej czy minimalizację powikłań, takich jak odleżyny, przykurcze czy wtórne infekcje.

Z doświadczenia klinicznego i danych naukowych jasno wynika, że regularna i dobrze prowadzona rehabilitacja może umożliwić odzyskanie podstawowych funkcji, takich jak: samodzielne siedzenie na łóżku (co zmniejsza ryzyko kolejnych powikłań),

możliwość komunikacji – choć nie zawsze werbalnej; czasem używanie gestów, mimika lub proste tabliczki, poprawa siły i zakresu ruchu po stronie zdrowej oraz częściowa aktywizacja strony zajętej, redukcja powikłań wynikających z unieruchomienia.

Warto jak najwcześniej współpracować z doświadczonym fizjotereptą i wdrażać program ćwiczeń, który będzie dostosowany do możliwości pacjentki i ukierunkowany na funkcje przydatne w codziennym życiu. Nawet małe sukcesy – jak samodzielne siedzenie, kontakt wzrokowy czy zrozumiała komunikacja – są bardzo istotne. Działanie zgodne z Evidence Based Medicine zapewnia największe szanse na wykorzystanie potencjału plastyczności mózgu i poprawę stanu pacjenta, o ile rehabilitacja będzie regularna i wieloaspektowa.

Dzień dobry, stan Państwa babci zależy od tego jak rozległy był udar, z jakimi chorobami przewlekłymi się zmaga, jaki był jej poziom aktywności i sprawności przed incydentem oraz od warunków, jakie aktualnie ma do rehabilitacji. Współpraca z neurologiem, lekarzem rodzinnym, neurologopedą oraz fizjoterapeutą jest kluczowa w dążeniu do uzyskania najwyższego poziomu samodzielności. Nawet, jeżeli Państwa babcia nie będzie w stanie chodzić, przekonacie się o tym walcząc o każdy kamień milowy po drodze. Fizjoterapia ma pomóc nie tylko pacjentce, ale również rodzinie, żeby łatwiej było wszystkim zaangażowanym w pomoc mierzyć się z tym wyzwaniem np podczas toalety czy przebierania. Proponuję skorzystać z usług fizjoterapeuty, oceni stan funkcjonalny, zaproponuje plan usprawniania, będzie monitorować postępy - na podstawie tego będzie łatwiej ocenić potencjał pacjentki.
Pozdrawiam