2 tygodnie temu urodziłam przez cc dziecko od 10 dni nie mogę jeść bo nie mam ochoty a jak już zjem

Dzień dobry Pani! To mogą być objawy depresji poporodowej, może to być również efekt szoku, jakim poród mógł być dla Pani organizmu i psychiki. Przyjście dziecka na świat to ogromna zmiana dla kobiety i całej rodziny, pożegnanie starego trybu życia, duża odpowiedzialność i po prostu duży fizyczny wysiłek. Nie pisze Pani zbyt wiele o porodzie, niemniej możliwe, że w trakcie porodu lub tuż po wydarzyło się coś, co utrudnia Pani dojście do siebie. Czasami nie zdajemy sobie sprawy jak silny wpływ na matkę może mieć poród, nawet jeśli wydawał się przebiegać bez żadnych komplikacji. Myślę, że warto, żeby porozmawiała Pani z psychoterapeutą, a także skonsultowała się z psychiatrą. Warto sięgnąć po pomoc i uzyskać wsparcie. Gdyby chciała Pani umówić się na bezpłatną konsultację, zapraszam do kontaktu.

Dzień dobry,
Bardzo rozumiem. Proszę jak najwięcej odpoczywać w miarę możliwości dbać o "przytulenie" samej siebie.
Nie wiem czy ma Pani z kim porozmawiać, jednak warto, aby ktoś Pani wysłuchał. Nie zawsze osoby, które są blisko nas potrafią dać nam wsparcie jakiego potrzebujemy.
Czas po porodzie to fizjologicznie niezwykle trudny czas.
Bardzo ciepło Panią pozdrawiam.

Szanowna Pani
Poród i zmiana dotychczasowej rzeczywistości mogą spowodować zmianę nastroju, wywołać lęk i frustrację. Zdecydowanie warto sięgnąć po pomoc psychoterapeuty i spróbować zrozumieć jakie mechanizmy mają wpływ na Pani samopoczucie. Depresja poporodowa jest oczywiście bardzo prawdopodobna.

Dzień dobry. Tak, to mogą być objawy depresji poporodowej. Pierwsze tygodnie w roli mamy są wyjątkowe, ale mogą też przynieść wiele trudność, smutku, a czasem nawet i rozczarowania. Bardzo pomocne jest wsparcie bliskich osób, którzy będą blisko w razie Pani potrzeby. Niestety czasem takie wsparcie może być niewystarczające. Warto w takim przypadku skorzystać z pomocy specjalisty np. psychoterapeuty czy psychologa, by móc opowiedzieć o swoich trudach i podzielić się swoim smutkiem. Pozdrawiam.

Dzień dobry
To mogą ale nie muszą być objawy depresji poporodowej. Proszę odpoczywać jak najwięcej się da i otaczać się ludźmi. Jeśli objawy nie ustąpią warto skontaktować się ze specjalistą. Pozdrawiam.

Witam Panią,
To bardzo naturalne, że tak się Pani czuje. Jest Pani dopiero co po porodzie (co jest dużym wysiłkiem fizycznym i psychicznym), jest Pani w bardzo delikatnym miejscu, po bardzo ważnym zdarzeniu życiowym dla Pani, dla dziecka i dla całej rodziny. Urodzenie się dziecka zmienia życie rodziców, jak mówi wiele matek „nic już nie jest potem takie same”. Bardzo naturalne jest, że może czuć Pani całą gamę emocji, od szczęścia, euforii, radości, po przestraszenie, smutek, obawę, lęk, napięcie, irytację, złość… Bo nowe życie oznacza bardzo dużą zmianę w Pani życiu, będzie się pojawiało dużo niewiadomych, dużo jest do nauczenia się jak funkcjonować w nowej rzeczywistości, do wypracowania własnych nowych rozwiązań w drodze popełniania tzw. pomyłek i błędów (w gruncie rzeczy nie są one pomyłkami czy błędami ale naturalnym sposobem uczenia się przez doświadczenie) i właśnie dlatego może Pani mieć różne uczucia związane z tą zmianą.
Ważnym aspektem wydaje mi się, aby podzieliła się Pani opieką nad dzieckiem z najbliższymi osobami (partnerem, rodzicami, czy też teściami, siostrą, lub przyjaciółką, to oczywiście zależy od konkretnej sytuacji i relacji). Jest Pani po dużym wysiłku fizycznym ze strony ciała (ciąża, cc) w trakcie istotnego przeciążenia psychicznego (nowa sytuacja, różne uczucia) i niezwykle ważne wydaje się żeby zadbała Pani o siebie, komunikowała szczerze i otwarcie bliskim swoje potrzeby odnośnie Pani i dziecka, prosiła ich o wsparcie, czy to fizyczne przy opiece nad dzieckiem, czy psychiczne dla Pani np. rozmowa. Zachęcam żeby nie brać na siebie całej opieki i odpowiedzialności nad dzieckiem, nie wymagać do siebie za dużo, być dla siebie dobrą i wyrozumiałą, że np. czegoś Pani nie zrobi albo zrobi to połowicznie albo poprosi kogoś innego. Często mniej znaczy lepiej.
Warto pomyśleć też o wsparciu psychologicznym dla siebie – np. grupach wsparcia dla matek, można takie znaleźć w różnych fundacjach i stowarzyszeniach działających na rzecz kobiet. Albo jeśli nastrój się nie polepszy pomyśleć o psychoterapii.
Biegunka może być wynikiem stresu i napięcia, proszę siebie obserwować, jeśli sytuacji nie będzie się zmieniać, warto skonsultować się z lekarzem.
Pozdrawiam serdecznie, Anna Kurinia