mgr Edyta Wolanin

Tak, w opisanej sytuacji terapia par zdecydowanie może mieć sens. Nie po to, żeby za wszelką cenę ratować związek, ale żeby sprawdzić, czy oboje macie gotowość i zasoby, żeby coś w nim zmienić.

Z opisu widać błędne koło: Pani potrzebuje rozmowy i bliskości, więc naciska, gdy partner się wycofuje; on z kolei wycofuje się jeszcze bardziej, gdy pojawia się napięcie. W efekcie oboje czujecie się coraz bardziej samotni i niezrozumiani.

Warto byłoby przepracować ten schemat z terapeutą i dopiero wtedy podejmować decyzję o rozstaniu. Nie trzeba dziś decydować, czy zostać razem na zawsze. Można potraktować terapię jako próbę odpowiedzi na pytanie "Czy oboje jesteśmy gotowi coś zmienić i czy ten związek da się jeszcze odbudować ?"

Jednocześnie ważne jest, żeby odpowiedzialność za zmianę nie spoczęła wyłącznie na Pani. Do pracy potrzebne jest zaangażowanie obojga.

To, co Pani opisuje, rzeczywiście jest złożone i mam wrażenie, że w tej chwili najważniejsze jest nie dokładać sobie kolejnego zadania w postaci „muszę wreszcie zacząć się zdrowo odżywiać”. Z Pani opisu wynika, że jedzenie zaczęło pełnić bardzo ważną funkcję regulowania napięcia i emocji po całym, wyczerpującym dniu. To nie jest kwestia braku silnej woli czy niewiedzy na temat zdrowego odżywiania.

Warto też sprawdzić, czy za tym wszystkim nie stoi zaburzenie odżywiania, np. napadowe objadanie się, oraz zweryfikować podejrzenie ADHD. Tego oczywiście nie da się rozpoznać na podstawie samego opisu.

Na Pani miejscu nie zaczynałabym od restrykcyjnej diety ani od próby samodzielnego „ogarnięcia” całego jadłospisu. Najlepszym pierwszym krokiem byłoby znalezienie psychiatry lub psychoterapeuty, który ma doświadczenie zarówno w zaburzeniach odżywiania, jak i w pracy z osobami z ADHD lub podejrzeniem ADHD. Równolegle warto umówić się do lekarza zajmującego się leczeniem otyłości (np. diabetologa, endokrynologa), żeby ocenić stan zdrowia i porozmawiać również o możliwościach farmakologicznego leczenia otyłości, jeśli będzie ono dla Pani odpowiednie.

Dobrym rozwiązaniem może być podejście holistyczne: lekarz zajmuje się stroną medyczną i ewentualnym leczeniem farmakologicznym, a psychoterapeuta aspektem emocjonalnym i zachowaniami związanymi z jedzeniem. Dietetyk lub psychodietetyk może dołączyć później albo równolegle, najlepiej taki, który pracuje z osobami z zaburzeniami odżywiania i nie opiera terapii na restrykcyjnych dietach.

I chyba najważniejsze: proszę nie czekać, aż najpierw „ogarnie Pani siebie”, żeby móc szukać pomocy. To właśnie po pomoc można sięgnąć wtedy, kiedy jest Pani w tym całym bałaganie i nie ma już siły wszystkiego samodzielnie poukładać. Z tego, co Pani napisała, nie widzę „potwora”, tylko bardzo przeciążoną osobę, która od dłuższego czasu próbuje sobie poradzić sposobem, który krótkoterminowo przynosi ulgę, ale długoterminowo jej szkodzi.

Jeżeli trudno Pani wykonać pierwszy krok, proszę go maksymalnie uprościć: zamiast przeglądać dziesiątki przychodni, wybrać jednego specjalistę od zaburzeń odżywiania i po prostu umówić pierwszą konsultację. Nie musi Pani na tym etapie wiedzieć, jakie leczenie będzie najlepsze.