Adres

Wilsona 110, Drobiarska 2, Opole
Monika Denkiewicz - psychoterapia i pomoc psychologiczna (mapa)

Lekarz nie ma włączonego kalendarza pod tym adresem

Poproś o kalendarz wizyt
Przyjmuję: dorosłych, dzieci w każdym wieku
Gotówka, Przelew na konto

Psychoterapia egzystencjalna • 80 zł

Psychoterapia humanistyczna • 80 zł

Psychoterapia indywidualna • 80 zł +3 więcej

Psychoterapia depresji • 80 zł

Poradnictwo psychologiczne • 80 zł

Coaching • 80 zł

Moje doświadczenie

O mnie

Doświadczenie zawodowe Listopad 2013- lipiec 2014, asystent psychologa w Fundacji " Dom" w Opolu Diagnozowanie, opiniowanie- praca z dziećmi zabu...

Zobacz pełen opis


Usługi i ceny

Psychoterapia egzystencjalna

80 zł


Wilsona 110, Drobiarska 2, Opole

80 zł

Monika Denkiewicz - psychoterapia i pomoc psychologiczna


Psychoterapia humanistyczna

80 zł


Wilsona 110, Drobiarska 2, Opole

80 zł

Monika Denkiewicz - psychoterapia i pomoc psychologiczna


Psychoterapia indywidualna

80 zł


Wilsona 110, Drobiarska 2, Opole

80 zł

Monika Denkiewicz - psychoterapia i pomoc psychologiczna


Psychoterapia depresji

80 zł


Wilsona 110, Drobiarska 2, Opole

80 zł

Monika Denkiewicz - psychoterapia i pomoc psychologiczna


Poradnictwo psychologiczne

80 zł


Wilsona 110, Drobiarska 2, Opole

80 zł

Monika Denkiewicz - psychoterapia i pomoc psychologiczna


Coaching

80 zł


Wilsona 110, Drobiarska 2, Opole

80 zł

Monika Denkiewicz - psychoterapia i pomoc psychologiczna

Opinie

Brak opinii o lekarzu

Ten lekarz nie ma jeszcze opinii na ZnanyLekarz. Dodaj pierwszą.

Dodaj opinię

Odpowiedzi na pytania

18 odpowiedzi udzielonych przez lekarza na pytania pacjentów na ZnanyLekarz.pl


  • Witam,
    mam pytanie dotyczące przeżywania psychologicznego i emocjonalnego traumatycznych wydarzeń u nastolatków (w okresie dojrzewania).
    W naszej rodzinie doszło do tragicznego zdarzenia - babcia mojego niespełna 17-letniego kuzyna zmarła po dwutygodniowej hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii. Trafiła tam nagle, wskutek wypadku drogowego nie ze swojej winy, którego była ofiarą. 17-letni chłopak ma jeszcze co prawda matkę (córkę owej babci) i rodzeństwo, ale 81-letnia kobieta miała swój duży wkład w jego wychowanie i opiekę nad nim - to o tyle ma znaczenie, że kuzyn jest częściowo niepełnosprawny ruchowo. Gdy jego mama pracowała a starsze rodzeństwo było w szkole, to właśnie babcia poświęcała mu masę swojego czasu, czytała, prowadzała na spacer, uczyła podstaw samodzielnego chodzenia po przebytych licznych operacjach itp. Dodatkowo kuzyn od najmłodszych lat wykazuje zainteresowanie historią, dawnymi dziejami swojej okolicy itp. a Babcia chętnie mu wszystko opowiadała i relacjonowała. Opiekowała się, uczyła prac domowych itp.
    Gdy 17-latek dowiedział się o wypadku babci, oraz, że jest na oddziale intensywnej terapii był wstrząśnięty. Jeszcze gorsze emocje wywołała wiadomość o amputacji nogi i części palców... Sama wiadomość o śmierci to był dramat dla nas wszystkich, ale od tego czasu niepokoimy się o kuzyna. Stał się czasami drażliwy, smutny, wykrzyczał nam w twarz, że go okłamaliśmy (my dorośli, m. in. i ja, staraliśmy się go pocieszać , że babcia dojdzie do siebie i wróci do domu, nawet jeśli zostanie niepełnosprawna, że jeszcze się wszystko ułoży szczęśliwie itp. ale tak naprawdę kuzyn chyba się domyślał najgorszego bo często się zamykał w pokoju).

    Bardzo proszę o pomoc i poradę, jak z niespełna 17-latkiem rozmawiać o tym?... I czego można się spodziewać - jak może wyglądać stan emocjonalny kuzyna? Czy okres dojrzewania (nastoletni) ma jakieś swoje szczególne objawy/reakcje przy tego typu tragicznych wydarzeniach? Słyszałem z różnych poradników/na forach w internecie itp., że okres dojrzewania może powodować trudniejsze zaakceptowanie takich traumatycznych zdarzeń - czy to prawda?
    Sądziłem, że to już "duży" chłopak i przyjmie to jak niemal dorosły ale on chwilami zachowuje się jak dziecko - płacze, zamyka się w sobie. Trudno się dziwić, wiem bo znam kuzyna od dziecka - on był mocno związany emocjonalnie ze swoją babcią, mimo jej wieku (81 lat). Ona umiała go rozweselić, czasem posłużyć dobrą radą, itp. Chciałbym też dodać, że ojciec kuzyna jest rozwiedziony z jego matką, nie pomaga w utrzymaniu 17-latka, nie chce dobrowolnie płacić alimentów. W jego rodzinie dochodziło do awantur z udziałem ojca i z jego winy doszło do rozwodu. Psycholog szkolny wprawdzie mówiła nam "ogólnikowo" o wspólnym "przepracowywaniu" tej traumy - rozmowie, tłumaczeniu itd. ale potrzebujemy więcej szczegółów. Konkretnie - jak? Inaczej się rozmawia z dorosłym a inaczej z nastolatkiem, prawda? Ale kuzyn nie chce iść do psychologa, już próbowaliśmy go namówić, ale on mówi, że (cyt.) "pani psycholog będzie tylko pocieszać a czasu i tak nie cofnie, więc po co mam iść?" Czuje się nierozumiany.
    Proszę o jakąś profesjonalną poradę i pomoc.
    Za każdą odpowiedź będę bardzo wdzięczny.
    Pozdrawiam

    Dzień dobry
    Takie traumatyczne doświadczenie w okresie adolescencji może wpłynąć na emocjonalność w przyszłości, warto jest skorzystać z pomocy specjalisty w pobliżu miejsca zamieszkania. Warto powiedzieć kuzynowi, że rozmowa z kimś kto " stoi z boku" całej sytuacji, pomoże mu się otworzyć. I najważniejsze " pani psycholog" nie pociesza i nie udziela rad. Psycholog po prostu słucha. Jeśli mieszkają państwo w pobliżu Opola, zapraszam do kontaktu. Powodzenia. Monika Denkiewicz

    Monika Denkiewicz

  • Od kilku tygodni mam wahania nastroju. przez 1 - 2 dni potrafię być zdołowana i mieć ciągłe napady płaczu. W takich dniach mam odczuwam zmęczenie oraz zmniejszoną motywację do działania. Czasem budzę się w nocy i mam problemy z ponownym zaśnięciem. Później wracam do siebie i normalnie się zachowuje. Jestem osobą mocno podatną na stres i chciałam się spytać, czy te objawy mogą być spowodowane samym stresem?

    Dzień dobry
    Stres może być podłożem wielu problemów i objawów somatycznych. Labilność emocjonalna, czyli opisywane przez panią wahania nastrojów mogą być jednym z nich. Proponowałabym też udać się do endokrynologa w celu zbadania poziomu hormonów np tarczycy, a także magnezu, potasu i innych mikroelementów. Pozdrawiam.

    Monika Denkiewicz

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.

Moje doświadczenie

O mnie

Doświadczenie zawodowe Listopad 2013- lipiec 2014, asystent psychologa w Fundacji " Dom" w Opolu Diagnozowanie, opiniowanie- praca z dziećmi zabu...

Zobacz pełen opis


Specjalizacje

  • Psychoterapia
  • Psychotraumatologia
  • Psychologia Sportu
Zobacz więcej