mgr Katarzyna Lewandowska

Jestem logopedą i pedagogiem specjalnym. Pracuję z dziećmi oraz osobami dorosłymi w zakresie diagnozy i terapii zaburzeń mowy, języka i komunikacji. W swojej pracy koncentruję się przede wszystkim na terapii artykulacji oraz usprawnianiu funkcji warunkujących prawidłową realizację głosek.

Wspieram dzieci z dyslalią, opóźnionym rozwojem mowy oraz trudnościami artykulacyjnymi, w których ocenie znaczenie mogą mieć m.in. warunki zgryzowe, ruchomość języka i budowa wędzidełka. Wspieram także dzieci ze spektrum autyzmu oraz z ryzykiem zaburzenia rozwoju językowego. Pracuję także nad umiejętnościami ściśle powiązanymi z mową - słuchem fonematycznym oraz gotowością do nauki czytania i pisania, kluczowymi u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Towarzyszę też osobom dorosłym, które chcą poprawić wymowę i dykcję.

Wiem, że wada wymowy czy trudność w porozumiewaniu się to nie tylko kwestia „niewyraźnych głosek". Dla dziecka bywa źródłem frustracji, wycofania z kontaktów z rówieśnikami czy niechęci do mówienia. U starszych pacjentów wpływa na pewność siebie i komfort w sytuacjach społecznych. Dlatego patrzę na pacjenta szerzej - interesuje mnie nie tylko sama głoska, ale również to, co ją warunkuje i co jej towarzyszy.

Każdy pacjent wymaga indywidualnego podejścia, dlatego terapię dostosowuję do jego możliwości, potrzeb oraz tempa rozwoju, dbając o jej spójność i systematyczność. Zwracam uwagę nie tylko na poprawność artykulacyjną, ale także na funkcje wspierające mowę - między innymi sposób oddychania, pozycję spoczynkową języka oraz sprawność narządów artykulacyjnych.

W procesie diagnostyczno-terapeutycznym uwzględniam również funkcje prymarne (oddychanie, połykanie, gryzienie i żucie) oraz ich wpływ na rozwój narządów mowy. W pracy wykorzystuję wiedzę i wybrane techniki z zakresu terapii miofunkcjonalnej - wtedy, gdy wskazuje na to obraz funkcjonalny pacjenta - jako wsparcie terapii logopedycznej i pracy nad funkcjami w obrębie kompleksu ustno-twarzowego.

W kontaktach z pacjentem i jego rodziną stawiam na jasną komunikację, zaangażowanie oraz budowanie atmosfery współpracy. Wiem, jak duże znaczenie dla skuteczności terapii ma to, co dzieje się między spotkaniami, dlatego rodziców traktuję jako partnerów i wyposażam ich w konkretne wskazówki do pracy w domu.

Najbardziej zależy mi na stworzeniu przestrzeni, w której dziecko czuje się bezpiecznie, akceptowane i swobodne - bo mowa najlepiej rozwija się tam, gdzie nie ma lęku przed oceną, a ćwiczenie zamienia się we wspólną, angażującą zabawę. Wierzę, że trwały postęp jest możliwy wtedy, gdy pacjent ma poczucie, że ktoś naprawdę go słucha i prowadzi małymi, ale konsekwentnymi krokami.