„Stopa cukrzycowa”

„Stopa cukrzycowa” jest potocznym określeniem zespołu zmian chorobowych (ZSC – Zespół Stopy Cukrzycowej)  w obrębie stóp w przebiegu cukrzycy. Zmiany te mogą dotyczyć skóry, a w bardziej zaawansowanych postaciach (z obecnymi ranami): tkanki podskórnej, mięśni, ścięgien i kości. Może towarzyszyć im stan zapalny, wyciek ropy, złamania patologiczne kości i utrata funkcji podporowych stopy.

W Polsce problem ZSC dotyka przede wszystkim chorych na cukrzycę typu 2., (12 – 18% chorych ) w znacznie mniejszym stopniu (0,5 – 2%) chorych na cukrzycę typu 1. – jest olbrzymim problemem medycznym, społecznym, socjalnym i ekonomicznym. Rokowanie co do długości życia jest poważniejsze (zgon u 39 – 80% w okresie 5-letnim) niż w przypadku chorób nowotworowych.

Przyczyny

Przyczyną ww. problemów jest uszkodzenie drobnych naczyń krwionośnych w przebiegu cukrzycy, szczególnie tej niewyrównanej, które prowadzi do zaburzeń i utraty ochronnego czucia dotyku, bólu, temperatury i wibracji (neuropatia cukrzycowa) oraz do miażdżycy zarostowej tętnic kończyn dolnych (angiopatia cukrzycowa) – bardziej nasilona u palaczy papierosów. Gdy do takiej niedokrwionej nogi dołączy się ostry lub przewlekły czynnik zewnętrzno-urazowy (np. kamień w bucie, zbyt wysoką temperaturę kąpieli, uraz stopy), którego pacjent nie czuje lub odczuwa słabiej – może rozwinąć się rana, która z powodu ograniczonego mikrokrążenia będzie goić się długo i źle. Rana obecna ponad 3 miesiące ma małe szanse wygojenia, zwiększa się ryzyko zainfekowania jej (najczęściej „bakteriami kałowymi” – Escherichia coli, Enteroccocus faecalis), rośnie też ryzyko zajęcia kości i konieczności przynajmniej częściowej amputacji.

Według klasyfikacji Wagnera ZSC to nie tylko obecność owrzodzenia na stopie (stopień 1 do 5), to także „Stopa Cukrzycowa” wysokiego ryzyka – (stopień 0 według powyższej klasyfikacji), jak również każda miejscowa sytuacja zwiększająca ryzyko powstania owrzodzenia bez naruszenia ciągłości skóry.

Stopa wysokiego ryzyka:
Zaburzenia czucia w obrębie stóp, modzele i nagniotki, szczególnie w częściach podeszwowych stóp, zdeformowane paznokcie, palce i stopy, haluxy, stan po operacjach stóp, blizny, zgrubiały, szczególnie pękający naskórek pięt, sucha skóra stóp, infekcje grzybicze skóry stóp, zaburzenia ukrwienia nóg w miażdżycy

W przypadku rozpoznania owrzodzenia należy jak najszybciej rozpocząć diagnostykę i leczenie specjalistyczne, najlepiej w poradniach leczenia Zespołu Stopy Cukrzycowej (jest tylko kilka ośrodków zajmujących się tym problemem w Polsce m.in. w Krakowie, Łodzi, Gdańsku, Warszawie) lub poradni chirurgicznej.Dlatego lekarz, szczególnie w poradni diabetologicznej, powinien chociaż raz w roku zbadać stopy pacjenta pod kątem neuropatii i angiopatii (proste badania neurologiczne i ocena wskaźnika kostka-ramię) oraz potencjalnych czynników rozwoju ZSC. W przypadku stwierdzenia wymienionych zmian właściwe postępowanie profilaktyczne może uchronić przed rozwojem owrzodzenia.

The post „Stopa cukrzycowa”   appeared first on Blog dla pacjentów.