mgr Agnieszka Kucińska

Od bardzo młodych lat (od gimnazjum na pewno, jednak wydaję mi się, że również wcześniej) mam proble

Od bardzo młodych lat (od gimnazjum na pewno, jednak wydaję mi się, że również wcześniej) mam problemy na tle osobowościowym. Patrząc na siebie w lustrze nie utożsamiałam się z osobą, którą w nim widziałam, nie byłam w stanie siebie określić i nie odnajdywałam się społecznie. Gimnazjum było dla mnie ciężkim okresem w życiu z powodu moich rówieśników i od tamtego czasu dręczyła mnie wrażliwość na stres, ale też strach przed otworzeniem się na innych, stany depresyjne. W tym momencie jestem 22- letnią studentką. Jestem dość świadoma siebie i staram się non stop nad sobą pracować, jednak od kilku miesięcy ponownie dopadł mnie stres, a razem z nim zaburzenie żywienia (binge eating), chwilowe nerwice, ponownie stany depresyjne, problemy na tle moralnym. Bardzo trudno nawiązać mi bliższe relacje, szczególnie z płcią przeciwną (od liceum odrzucam wszelkich adoratorów, nawet tych, którymi jestem zainteresowana). Osoby mi bliskie świadomie odpycham, by pozostać sama i nikogo taką wersją siebie nie zawieść. W sytuacjach stresowych tracę nad sobą kontrolę i staję się pobudzona i agresywna (słownie). W najgorszych chwilach odczuwam ból fizyczny (ból głowy, mięśniowy i brzucha), mam napady płaczu i poczucie bezsilności. Chociaż na przebiegu lat myślę, że bardzo się zmieniłam i to na dobre, tak teraz jestem w kropce i nie umiem ruszyć do przodu. Zazwyczaj polegałam na sobie, ale wyczerpały mi się pomysły i rozwiązania.

Byłam u psychiatry tak naprawdę w celu potwierdzenia, tego o czym jestem sama świadoma. Mam nerwicę

Byłam u psychiatry tak naprawdę w celu potwierdzenia, tego o czym jestem sama świadoma. Mam nerwicę lękową i jestem DDA. Bardzo nie chcę brać leków, pomimo że dokuczają mi od czasu do czasu silne bóle głowy, przyśpieszone bicie serca prawie cały czas, duszności itp. W sytuacji gdy zwracam komuś uwagę w pracy mój głos drży a język się plącze (gdy usiądę moje serce bije jakbym przebiegła kilometr). Do specjalisty udałam się gł. ze względu na mój strach przed zasypianiem samej - w tamtym roku miałam tzw. paraliż senny (czułam wtedy jak ktoś śmieje mi się do ucha) 2 razy i od tego czasu mam problemy z zasypianiem, wcześniej też się bałam, ale zasypiałam przy świetle( strach przed przebywaniem samej w pomieszczeniu gdy na dworze jest ciemno, nawet już przy zapalonym świetle czuję niepokój, że ktoś/coś może przyjść i mi coś zrobić (nie wiem czy to efekt oglądania horrorów w dzieciństwie, czy mieszkania z alkoholikiem i wszystkim co się z tym wiąże). Czy sama psychoterapia pomogłaby mi? Bo mam wrażenie, że jak pójdę do psychiatry (byłam u dwóch) to każdy wciska leki... nie wspominając nic o psychoterapii.