Zauważyłam u koleżanki na przedramieniu blizny na rękach ,talie jak po samookaleczeniu Martwi mnie t
Zauważyłam u koleżanki na przedramieniu blizny na rękach ,talie jak po samookaleczeniu Martwi mnie to cały czas o tym myślę. Chciałabym z nia na te temat porozmawiać ale nie wiem jak zacząć o co spytać na początek ? Dodam że ona nawet tych blizn nie zakrywa,nie ubiera bluzek z długimi rękawami ,czy to coś może oznaczać ?
7 odpowiedzi
Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To naturalne, że Pani się martwi i chce pomóc koleżance. Blizny na rękach mogą być śladem po samookaleczaniu, ale nie muszą – dlatego ważne, żeby nie zakładać niczego z góry, tylko podejść do niej z troską i delikatnością. Może Pani zacząć od prostego pytania, które nie ocenia, np.: • „Zauważyłam, że masz blizny na rękach. Chciałabym zapytać, jak się czujesz?” • „Martwię się o Ciebie, czy chcesz o tym porozmawiać?” Czasami już sama obecność i gotowość do wysłuchania daje drugiej osobie poczucie, że nie jest sama. Jeśli koleżanka otworzy się i potwierdzi, że się samookalecza, dobrze zachęcić ją do poszukania profesjonalnej pomocy u psychologa czy psychiatry. To, że nie zakrywa blizn, może oznaczać różne rzeczy – może nie chce już tego ukrywać, może szuka wsparcia, a może po prostu nie przywiązuje do tego w danym momencie uwagi. Warto więc zostawić przestrzeń, żeby sama mogła opowiedzieć, co za tym stoi. Wszystkiego dobrego :)
Rozumiem, że martwisz się o swoją koleżankę i chcesz jej pomóc. To świadczy o twojej empatii i trosce. **Jak rozpocząć rozmowę:** Najważniejsze to podejść bez osądzania i z autentyczną troską. Możesz zacząć subtelnie: - “Ostatnio myślę o tobie, jak się czujesz?” - “Zauważyłam, że czasem wyglądasz na smutną/zmęczoną. Wszystko w porządku?” - “Jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebowała porozmawiać, jestem tu dla ciebie” **Nie pytaj bezpośrednio o blizny na początku** - to może wywołać obronność lub wstyd. **Co do tego, że nie ukrywa blizn:** To może oznaczać różne rzeczy: - Jest w procesie zdrowienia i nie wstydzi się swojej przeszłości - Przestała się już kaleczać i blizny to dla niej zamknięty rozdział - Może być to sposób komunikowania potrzeby pomocy - Niektóre osoby po prostu nie czują potrzeby ukrywania **Ważne zasady:** - Słuchaj bez wydawania rad, jeśli się otworzy - Nie obiecuj zachowania tajemnicy, jeśli będzie zagrożenie - Zachęć do rozmowy z profesjonalistą - Bądź cierpliwa - może nie być gotowa na rozmowę od razu **Pamiętaj:** Twoja rola to być wsparciem, nie terapeutą. Jeśli zauważysz ozn
Rozumiem Twoje zaniepokojenie – świadczy ono o tym, że jesteś uważną, empatyczną i wspierającą osobą. Jeśli zdecydujesz się na rozmowę z koleżanką, ważne by zrobić to delikatnie i z pełnym zrozumieniem i szacunkiem. Można zacząć pytaniem: Zauważyłam coś, co mnie zmartwiło i chciałam zapytać jak się czujesz?” albo „Czy mogę Cię w czymś wesprzeć?”. Ważne, by nie oceniać, nie naciskać i dać koleżance przestrzeń do tego, by sama zdecydowała, czy i ile chce powiedzieć. To, że nie zakrywa blizn, nie musi oznaczać niczego konkretnego – każda osoba ma swoje powody i sposób radzenia sobie z trudnościami. Najcenniejsze, co możesz zrobić, to być obok, wysłuchać i okazać akceptację. Jeśli poczujesz, że sytuacja wymaga większego wsparcia, możesz delikatnie zachęcić koleżankę do rozmowy z psychologiem. Twoja uważność i chęć pomocy to już ważny krok w stronę wsparcia.
Szanowna Pani, To, że zauważyła Pani blizny u koleżanki i czuje potrzebę rozmowy, świadczy o dużej empatii i wrażliwości. Blizny po samookaleczaniu mogą być oznaką, że ktoś zmaga się z silnym cierpieniem emocjonalnym i szuka w ten sposób ulgi. To, że koleżanka ich nie zakrywa, może oznaczać brak potrzeby ukrywania tego, co przeżywa, a czasem być nieświadomym sygnałem wołania o pomoc. Najlepiej zacząć spokojnie i delikatnie – zamiast od razu pytać wprost o blizny, warto zacząć od ogólnego pytania o jej samopoczucie: „Jak się ostatnio czujesz?”, „Widzę, że coś Cię może martwić, chcesz o tym pogadać?”. Ważne, aby nie oceniać i nie naciskać – tylko dać jej przestrzeń do otwartości. Jeśli zaufa, sama zdecyduje, ile powie. Może się też okazać, że koleżanka potrzebuje profesjonalnego wsparcia psychologa, a Pani rozmowa będzie dla niej pierwszym krokiem. Warto ją zachęcić, aby porozmawiała z kimś dorosłym, komu ufa, lub zgłosiła się do specjalisty. Dla pełnego obrazu można też wziąć pod uwagę diagnozę różnicową atypowości systemu nerwowego (ADHD, ASD, AuDHD), bo u osób neuroatypowych częściej obserwuje się trudności w regulacji emocji i ryzyko samouszkodzeń bo działa trochę jak samoregulacja. Zachęcam do kontaktu online
Blizny mogą, ale nie muszą świadczyć o samookaleczeniu, jednak dobrze, że zwróciła Pani na to uwagę. Najważniejsze żeby poruszyć ten temat w sposób delikatny i pełen troski, np. mówiąc: "Zauważyłam coś, co mnie martwi i chciałabym o to zapytac, bo mi na tobie zalezy". Dobrze dać drugiej osobie przestrzeń, by sama opowiedziała jeśli będzie na to gotowa. Jeśli koleżanka nie zasłania blizn może są one spowodowane czymś innym, lub może być to również ciche wołanie "o pomoc". Jeśli rzeczywiście się okalecza, wsparcie psychologa jest bardzo ważne. Sama obecność i życzliwość z Pani strony będzie dla koleżanki dużym oparciem, ale kiedy ktoś podejmuje kroki samookaleczania się potrzebuje również profesjonalnej pomocy.
Dzień dobry. To dobrze, że zauważyła Pani coś, co może świadczyć o trudnościach koleżanki, i chce podejść do tego z troską. Same blizny nie pozwalają jednak stwierdzić, czy rzeczywiście doszło do samookaleczeń ani czy problem nadal występuje. To, że koleżanka ich nie zakrywa, również nie musi niczego konkretnego oznaczać. Być może zaakceptowała ich obecność albo po prostu nie chce dostosowywać ubioru do reakcji innych osób. Najlepiej rozpocząć rozmowę w spokojnym miejscu, bez obecności innych, mówiąc na przykład: „Zauważyłam blizny na Twojej ręce i trochę się o Ciebie martwię. Nie musisz mi niczego tłumaczyć, ale jeśli przechodzisz przez coś trudnego, możesz ze mną porozmawiać”. Ważne, aby nie naciskać, nie oceniać i nie wypytywać o szczegóły powstawania blizn. Jeśli koleżanka potwierdzi, że się samookalecza, warto zachęcić ją do skorzystania z pomocy psychologa. Można też spokojnie zapytać, czy obecnie jest bezpieczna i czy miewa myśli samobójcze.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że dobrze, że Pani to zauważyła i chce podejść do koleżanki z troską, a nie z oceną. Same blizny nie pozwalają stwierdzić, że koleżanka obecnie się samookalecza, ale jeżeli wyglądają jak ślady po cięciach, warto spokojnie zapytać. To, że nie zakrywa blizn, samo w sobie nie oznacza ani że „chce zwrócić uwagę”, ani że nadal się samookalecza. Możliwe, że blizny są stare, że zaakceptowała ich obecność, nie chce już organizować ubioru wokół nich albo po prostu nie uważa, że powinna je ukrywać. Nie da się na tej podstawie ocenić jej aktualnego stanu psychicznego. Najlepiej porozmawiać na osobności, w spokojnej chwili, bez innych osób. Nie zaczynałabym od: „Dlaczego się cięłaś?” ani „Co ty sobie zrobiłaś?”. Lepiej powiedzieć coś prostego: „Zauważyłam blizny na twoim przedramieniu. Nie chcę być wścibska ani cię oceniać, ale martwię się o ciebie. Czy mogę zapytać, czy to ślady po samookaleczeniu?” Jeżeli odpowie, że tak, następnym pytaniem może być: „Czy to jest coś z przeszłości, czy zdarza ci się robić sobie krzywdę również teraz?” I jeśli okaże się, że problem jest aktualny, warto zapytać jeszcze bardziej bezpośrednio: „Czy zdarzają ci się też myśli, że nie chcesz żyć albo że mogłabyś zrobić sobie coś poważniejszego?” Takie pytanie nie „podsuwa” komuś samobójstwa. Pozwala natomiast sprawdzić, czy potrzebna jest pilniejsza pomoc. W rozmowie najważniejsze jest, żeby nie przesłuchiwać i nie próbować od razu wszystkiego naprawić. Można powiedzieć: „Nie musisz mi wszystkiego opowiadać. Chcę tylko wiedzieć, czy jesteś bezpieczna i czy mogę ci jakoś pomóc”. Warto unikać zdań typu: „Masz przecież dobre życie”, „Po co to robisz?”, „Obiecaj mi, że nigdy więcej tego nie zrobisz”, „Nie rób mi tego” albo „Musisz przestać”. Samookaleczenie często pełni funkcję regulowania bardzo silnego napięcia, odcinania się od emocji, karania siebie albo odzyskiwania poczucia kontroli. To nie znaczy, że jest zdrowym sposobem radzenia sobie, ale zwykle nie da się go zatrzymać samym zakazem. Jeżeli koleżanka nie będzie chciała rozmawiać, można powiedzieć: „W porządku, nie będę naciskać. Chciałam tylko, żebyś wiedziała, że jeśli kiedyś będziesz chciała pogadać, jestem”. To często znaczy więcej niż wielokrotne dopytywanie. Jednocześnie są sytuacje, w których bezpieczeństwo jest ważniejsze niż dyskrecja. Jeżeli powie, że aktualnie się samookalecza, ma myśli samobójcze, plan, przygotowała sposób albo boi się, że może zrobić sobie krzywdę, wtedy nie warto zostawiać jej samej ani obiecywać zachowania wszystkiego w tajemnicy. Trzeba zaangażować bliską, odpowiedzialną osobę i zorganizować pilną pomoc psychologiczną lub psychiatryczną. Przy bezpośrednim zagrożeniu życia potrzebna jest natychmiastowa pomoc medyczna. Jeśli koleżanka jest niepełnoletnia, warto włączyć zaufanego dorosłego. Może Pani również zaproponować spokojnie: „Czy chciałabyś porozmawiać z psychologiem? Jeśli chcesz, mogę ci pomóc znaleźć kogoś albo być obok, kiedy będziesz się umawiać”. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy również z osobami, które regulują emocje poprzez samouszkodzenia, oraz z ich bliskimi. Dostępne są konsultacje stacjonarne i online. Ważne jest nie tylko zatrzymanie samego zachowania, ale znalezienie tego, co samookaleczenie ma zastępować lub regulować, i nauczenie innych sposobów radzenia sobie z napięciem. Najważniejsze: nie interpretowałabym faktu, że koleżanka pokazuje blizny. Zapytałabym o nią samą. Nie: „Dlaczego nie zakrywasz ręki?”, tylko: „Zauważyłam coś, co mnie zaniepokoiło. Jak się ostatnio czujesz?”. To jest bardzo dobry początek rozmowy.
Podobne pytania
- Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.

