Witam serdecznie. Od jakis 4 mc dowiedzialam sie zupełnie przypadkowo ze mój chlopak uzależniony jes

Masturbacja jest wstydliwą kwestią. Niemniej autoerotyczna aktywność seksualna jest podejmowana zarówno przez osoby, które są w związkach jak i osoby samotne. Myślę, że dobrym rozwiązaniem dla Was byłaby konsultacja z terapeutą zajmującym się terapią par.

Uzależnienie jest chorobą prowadzącą do utraty kontroli nad swoim zachowaniem, a czynność/substancja od której osoba chora jest uzależniona wydaje się być dla chorego najważniejsza, nie jest to jednak kwestia "zrobienia czegoś źle" przez jedno lub oboje partnerów, lub intencjonalna chęć skrzywdzenia Pani przez partnera. Polecam książkę Joanny Fils "Współuzależnieni" rzucającą nieco światła zarówno na problematykę uzależnienia, jak i współuzależnienia. Z Pani wypowiedzi wynika, że naturalnie, trudno jest Pani odnaleźć się w tej sytuacji. Być może konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą pozwoliłaby na uporządkowanie tego problemu, przyjrzenie się swojej reakcji, emocjom, które wywołuje ona w Pani oraz wypracowanie pewnych sposobów radzenia sobie w zaistniałej sytuacji.

Pozdrawiam serdecznie!

To, co opisujesz, jest bardzo bolesnym i niestety dość częstym doświadczeniem w relacjach z osobami uzależnionymi od pornografii i kompulsywnej masturbacji. Twoje emocje — złość, żal, rozczarowanie, lęk, brak zaufania — są w pełni naturalną reakcją na powtarzające się kłamstwa i złamane granice emocjonalne. Dlaczego on kłamał? Kłamstwo w takich sytuacjach często nie wynika z braku uczuć do partnerki, lecz z mechanizmów obronnych – próby uniknięcia konfrontacji z własnym wstydem, poczuciem winy i lękiem przed utratą bliskości.
Osoby uzależnione od pornografii często mają głębokie trudności w radzeniu sobie z emocjami – napięciem, samotnością, bezradnością. Seksualność staje się sposobem na ucieczkę od tych uczuć. Kiedy prawda wychodzi na jaw, dominują w nich: wstyd („jestem zły, nienormalny”), lęk przed odrzuceniem, poczucie winy, więc sięgają po kłamstwo, aby chwilowo zachować relację, nie rozumiejąc, że tym samym ją niszczą. Czy leczenie ma sens? Tak — leczenie uzależnienia od pornografii ma sens, pod warunkiem że jest rzeczywistą decyzją osoby uzależnionej, a nie wymuszoną przez partnerkę. Terapia powinna być prowadzona przez seksuologa lub psychoterapeutę uzależnień, najlepiej w nurcie psychodynamicznym lub cbt. To proces długotrwały i trudny, ale możliwy. Czy można zaufać ponownie? Zaufanie można odbudować, ale nie przez deklaracje — tylko przez konsekwentne działania. Muszą pojawić się: regularna terapia, pełna transparentność (np. otwartość w rozmowie o trudnościach, nie o konkretnych „grzechach”), czas i przestrzeń dla Ciebie, by móc obserwować, czy on faktycznie się zmienia. Ty natomiast potrzebujesz wsparcia – nie po to, żeby „naprawiać” go, ale żeby zrozumieć, dlaczego mimo zranienia chcesz dalej walczyć o tę relację i jak zadbać o własne granice emocjonalne. Co możesz zrobić teraz? Nie próbuj być jego terapeutką. To obciąża i prowadzi do wypalenia emocjonalnego. Zadbaj o siebie – Twoje emocje, ciało i poczucie bezpieczeństwa.