Witam, proszę o pomoc. Zmagam się z myślą iż terapeuta u którego przebywa mój były partner nie powin

Każdą sporną kwestie można zgłaszać do komisji etyki w odpowiednim towarzystwie do którego należy dany psychoterapeuta. Ale czy być może nie jest tak, że szuka sobie Pani kolejnego wroga i przeciwnika do walki? Proponuję wnieść tę kwestię na terapię włąsną. Pozdrawiam serdecznie.

Myślę, że poza rozmową z partnerem nie może Pani nic więcej zrobić. Przede wszystkim nie usłyszała Pani tego od terapeuty. Pani partner mógł zniekształcić to co usłyszał lub najzwyczajniej mogło w ogóle nie być takiej sytuacji .
Pozdrawiam

Dzień dobry,
Rozumiem, że poczuła się Pani oceniona jednak nie usłyszała tego bezpośrednio od terapeuty. Partner mógł zniekształcić słowa, które usłyszał. Warto wykorzystać to jako materiał do pracy indywidualnej.

Witam serdecznie
Po przeczytaniu Pani postu mam wrażenie, że jest Pani bardzo ciężko z tym, co powiedział Pani partner.
Napisała Pani:
"proszę o pomoc. Zmagam się z myślą iż terapeuta u którego przebywa mój były partner nie powinien zajmować się swoim zawodem...",
"ucierpiałam na moralnie i uważam że mogło mieć to duży wpływ na postrzeganie mnie przez partnera bo po tym było już tylko gorzej".,
"Co mogę w takiej sytuacji zrobić?".
Oczywiście postaram się odnieść do Pani odczuć i trudności z tym związanej. Partner, jak Pani napisała, jest w terapii, może również w trakcie jej mieć różne etapy, stany, procesy, emocje i rzeczywiście takie rzeczy się mogą odbijać również na drugiej osobie, z którą się jest. Nie wiemy jednak, jak wyglądała cała rozmowa na tej sesji czy innych wcześniejszych również i z jakich konkretnie rzeczy wynikają jego emocje, nie wiemy również dokładnie co i jak powiedział terapeuta, wiemy natomiast (z tego co Pani usłyszała od swojego partnera), co powiedział partner Pani do Pani. I oczywiście może być tak, że to wyszło od terapeuty, ale również mogło być inaczej, mogła być to również parafraza tego, co mówił/ przeżywał w emocjach/ odczuciach Pani partner na tej sesji terapeutycznej czy innych. Jednak zwróciłam uwagę bardzo na to, że napisała Pani, że jest Pani z tym ciężko, że terapia, na której jest partner tak, a nie inaczej wpływa na Panią, na Pani uczucia, emocje z tym związane, to jak się Pani z tym wszystkim czuje, tym bardziej, że zmaga się Pani na co dzień ze swoim zdrowiem i samopoczuciem z tym związanym. Rozumiem, że jest Pani z tym ciężko, czy jak to Pani ujęła: "poczuła się Pani zdyskryminowana". Myślę, że warto by było skorzystać z wsparcia specjalisty i tym samym po prostu wesprzeć się pomocą z tym związaną, jak również wsparciem w temacie radzenia sobie ze stresem z tym związanym, jak również w temacie regulacji i radzenia sobie z trudnymi emocjami, odczuciami. Oczywiście możemy również poruszyć temat odnośnie tego, jakie są granice, co powinien, a czego nie powinien psychoterapetua/ psycholog na sesji. Nie wiemy jednak, co dokładnie wyszło od terapeuty, a co wyszło od partnera.
Zapraszam Panią na wsparcie w powyższych tematach, wsparcie w umiejętności radzenia sobie z uczuciami, stresem i trudnymi emocjami są bardzo ważne dla osób zmagających się zarówno z zaburzeniami osobowości, jak również w innych przypadkach (np., depresji, czy innych zaburzeniach, chorobach).

Opisuje Pani sytuację, w której można poczuć się naprawdę okropnie. Zmaga się Pani ze swoim zaburzeniem, co na pewno wywiera istotny wpływ na Pani życie, a dodatkowo spotyka się z przykrym i mocno etykietującym zwrotem z ust osoby, od której człowiek raczej chciałby oczekiwać zrozumienia i ochrony godności osobistej każdego człowieka.
Nie możemy do końca odnieść się do osoby terapeuty, ponieważ dysponujemy tylko narracją Pani partnera. On przynosi tę opowieść i dzieli się z Panią - aby móc odnieść się do całości - potrzebna byłaby jeszcze druga strona tej historii, tj. osoba terapeuty.
Zdarza się, że pacjenci będąc w swoich procesach terapeutycznych, przeżywają silne emocje. Czasem jest to żal, kiedy indziej złość, smutek, wstyd... Będąc pod wpływem tak silnych impulsów, możemy słyszeć potwierdzenie dla swoich stanów wewnętrznych w najbardziej nawet neutralnych słowach terapeuty. Czy tak było w tym przypadku? Ciężko stwierdzić, ale myślę, że warto wziąć pod uwagę subiektywny charakter opowieści partnera. Być może jest to opowieść o jego frustracji, niemocy, złości... Może łatwiej mu wnieść te trudne uczucia w rozmowę "używając" do tego terapeuty...
To tylko jedna z możliwości.
Jeśli zdarzyło się jednak tak, jak zrelacjonował to Pani partner, to stała się Pani ofiarą nieetycznego i raniącego zachowania terapeuty. Psychologowie to niestety, albo i stety tylko ludzie. Nie są wolni od wad, uchybień, czasem też są zaburzeni. Warto mając tę wiedzę zaufać sobie i pielęgnować swoją godność. Zawsze znajdą się w Pani otoczeniu ludzie, którzy będą symbolicznie "dmuchać" w Pani skrzydła i tacy, którzy spróbują je podcinać. Życzę zaufania do siebie i wyborów, zgodnych z sercem i intuicją.

Nie wiadomo tylko czy terapeuta rzeczywiście tak powiedział. Jest to zapewne możliwe, ale sytuację zna Pani z drugiej ręki i nie da się tu mieć 100% pewności, że tak rzeczywiście było.

To, co Pani opisuje, absolutnie nie mieści się w standardach pracy terapeutycznej. Żaden psychoterapeuta nie powinien w rozmowie z pacjentem używać określeń sugerujących, że „przy osobie z borderline można zwariować”. To jest stwierdzenie stygmatyzujące, uprzedmiotawiające i wzmacniające negatywne stereotypy, zamiast je redukować. Nie służy leczeniu, nie służy psychoedukacji i może wyrządzić realną krzywdę, szczególnie gdy wpływa na sposób, w jaki partner postrzega bliską mu osobę.

Profesjonalna praca terapeuty zakłada neutralność, szacunek i język oparty na faktach, a nie na etykietach. Trudności występujące w relacji z osobą zmagającą się z zaburzeniami osobowości powinny być omawiane poprzez konkretne zachowania, emocje, granice i strategie radzenia sobie, a nie poprzez komentarze, które mogą ośmieszać lub dehumanizować drugą stronę. Tym bardziej nie powinny pojawiać się wypowiedzi, które pacjent może zinterpretować jako ocenę lub atak na swojego partnera.

Jeżeli takie słowa faktycznie padły, nie są one profesjonalną opinią psychologiczną, lecz prywatnym, nacechowanym emocjonalnie komentarzem, który nigdy nie powinien znaleźć się w przestrzeni terapeutycznej. Mogło to wpłynąć na postrzeganie Pani przez partnera i doprowadzić do jego większego dystansu oraz narastającej niechęci. To z kolei mogło obciążyć Panią moralnie i pogłębić cierpienie związane zarówno z diagnozą, jak i z rozstaniem.

Może Pani poprosić o rozmowę wyjaśniającą z terapeutą lub z kierownictwem ośrodka, jeśli terapeuta pracuje w placówce. Ma Pani pełne prawo zgłaszać takie sytuacje i pytać o standardy, które powinny chronić pacjentów oraz ich bliskich. Warto omówić tę sprawę także ze swoim terapeutą, aby odzyskać poczucie bezpieczeństwa i uporządkować emocje wywołane tą sytuacją.

Najważniejsze jest to, że diagnoza osobowości nie odbiera Pani prawa do szacunku, godności ani zdrowej relacji. To, co Panią spotkało, nie jest Pani winą. Jeśli terapeuta naprawdę wypowiedział takie słowa, to on przekroczył granice zawodowe, a nie Pani.