Witam Państwa, mam nietypowe pytanie Proszę bardzo mi odpowiedzieć czy z punktu oceny psychiatri
Witam Państwa, mam nietypowe pytanie Proszę bardzo mi odpowiedzieć czy z punktu oceny psychiatrii poniższe jest prawidłowo rozumiane: 1. W fobii społecznej unika się specyficznej socjalnej sytuacji społecznej konkretnie z powodu nadmiaro lękowej niekorzystnej oceny zachowania 2. W zaburzeniach osobowości unikającej unika się we wszystkich sferach sytuacji społecznych z powodu sztywnego szablonu postępowania 3. W cechach typowych zaburzeń depresyjnych unika się sytuacji społecznych z powodu głownie braku sił i ochoty do życia 4. W skrajnym introwertyźmie unika się sytuacji społecznych z powodu głównie preferowania passywnej postawy wobec świata zewnętrznego, skłonności internalizujących i introspekcyjnych oraz szybkiej utraty energii przy ekstrawertyźmie 5. W nieśmiałości unika się sytuacji z powodu odczucia niezręczności lecz bez poziomu objawów klinicznych zaburzeń 6. W wyborze światopoglądowym np. religijnych (zakonnym, itp.) unika się sytuacji społecznych z powodu reguły życia pomimo różnych charakterów Tylko punkty 1, 2, 3 mają postać psychiatryczną, a punkt 4, 5 może być normatywne i nienormatywne gdy ich stopień "służy" lub wynika z zaburzeń psychiatrycznych, natomiast punkt 5 nie jest patologią lecz może stanowić problem psychologiczny lub "preludium" do dysfunkcji, odseparowany punkt 6 może przebiegać prawidłowo lub nieprawidłowo dodatkowo do punkru 2: - wybiórcze cechy o lekkim lub umiarkowanym stopniu z zaburzeń osobowości unikającej mogą wchodzić w skład zaburzeń osobowości mieszanych jednak stanowią problem kliniczny ?
3 odpowiedzi
Tak sobie myślę, że znając powód tego pytania łatwiej byłoby odpowiedzieć. Odpowiedź pewnie też by się różniła.
Witam serdecznie, Postaram się odpowiedzieć na Pańskie pytanie z punktu widzenia psychiatrii i psychoterapii. 1. Fobia społeczna: Zgadza się, w fobii społecznej osoby unikają specyficznych sytuacji społecznych z powodu intensywnego lęku przed negatywną oceną przez innych. Ten lęk jest głównym motywatorem unikania i jest kluczowym objawem diagnostycznym tej choroby. 2. Zaburzenia osobowości unikającej: Również się zgadza. Osoby z tym zaburzeniem mają skłonność do unikania różnych sytuacji społecznych z powodu sztywnego wzorca postępowania oraz intensywnego lęku przed krytyką i odrzuceniem. To unikanie jest bardziej globalne i dotyczy wielu sfer życia. 3. Zaburzenia depresyjne: Unikanie sytuacji społecznych z powodu braku energii, motywacji oraz anhedonii (braku zdolności do odczuwania przyjemności) jest częstym objawem depresji. Ten brak sił i ochoty do życia często prowadzi do wycofania się z życia społecznego. 4. Skrajny introwertyzm: Introwertyzm nie jest sam w sobie patologią, ale w skrajnych przypadkach może prowadzić do unikania sytuacji społecznych z powodu preferencji introspekcyjnych, szybkiego zmęczenia w sytuacjach społecznych oraz skłonności do internalizowania emocji. Może to być normatywne, ale jeśli prowadzi do znacznych trudności w funkcjonowaniu, może stać się problemem klinicznym. 5. Nieśmiałość: Nieśmiałość sama w sobie nie jest patologią, lecz cechą osobowości. Może prowadzić do unikania sytuacji społecznych z powodu uczucia niezręczności, ale nie osiąga poziomu klinicznego. Może jednak stanowić problem psychologiczny i w niektórych przypadkach może być wstępem do bardziej poważnych zaburzeń lękowych. 6. Wybory światopoglądowe: Unikanie sytuacji społecznych z powodów religijnych lub innych wyborów światopoglądowych jest zwykle związane z regułami życia danej grupy, a nie z patologią. Może to przebiegać prawidłowo, jeśli jest świadomym wyborem jednostki zgodnym z jej wartościami i przekonaniami, ale w niektórych przypadkach może być to także wyrazem patologii, jeśli towarzyszy temu sztywność i brak adaptacyjności. Dodatkowo do punktu 2: - Wybiórcze cechy o lekkim lub umiarkowanym stopniu z zaburzeń osobowości unikającej mogą wchodzić w skład zaburzeń osobowości mieszanych i mogą stanowić problem kliniczny, jeśli wpływają negatywnie na funkcjonowanie jednostki w różnych sferach życia. W takich przypadkach diagnoza może być bardziej skomplikowana i wymagać bardziej złożonego podejścia terapeutycznego. Mam nadzieję, że moja odpowiedź była pomocna. Jeśli ma Pan/Pani dalsze pytania, proszę śmiało pytać.
Dzień dobry, dziękuję za bardzo ciekawe i szczegółowe pytanie – pokazuje ono dużą świadomość psychologiczną i trafne rozróżnienia. Z perspektywy terapii poznawczo-behawioralnej (CBT) oraz klasyfikacji psychiatrycznych (ICD-10 / ICD-11, DSM-5), można potwierdzić, że: Punkty 1, 2 i 3 rzeczywiście opisują stany o charakterze klinicznym, które mogą podlegać diagnozie psychiatrycznej: – fobia społeczna (zaburzenie lęku społecznego): lęk dotyczy negatywnej oceny w określonych sytuacjach społecznych, – osobowość unikająca: unikanie wynika z trwałych cech osobowości i wzorca unikania bliskości oraz ocen, – zaburzenia depresyjne: wycofanie społeczne najczęściej jest wtórne do obniżonej energii, anhedonii i obniżonego nastroju. Punkty 4 i 5 opisują zjawiska, które mogą mieścić się w normie psychologicznej, choć – w zależności od nasilenia – mogą też współwystępować z zaburzeniami: – introwersja to cecha temperamentalna, nie jest zaburzeniem, – nieśmiałość sama w sobie nie jest diagnozą psychiatryczną, ale może stanowić czynnik ryzyka (np. dla zaburzenia lęku społecznego). Punkt 6 – światopoglądowy wybór stylu życia (np. religijnego, zakonnego) – sam w sobie nie jest objawem psychopatologicznym, a o jego znaczeniu decyduje kontekst: intencje, funkcjonalność i wpływ na codzienne funkcjonowanie. Dodatkowo, odnosząc się do pytania o osobowość unikającą: – tak, wybiórcze cechy osobowości unikającej mogą występować w tzw. zaburzeniach osobowości mieszanych (ICD-10: F61) i być klinicznie istotne, nawet jeśli nie spełniają pełnych kryteriów diagnostycznych. Podsumowując – Pani rozumienie tych zależności jest trafne. W diagnostyce różnicowej szczególnie ważne jest uwzględnienie motywacji unikania, jego zakresu i wpływu na funkcjonowanie – co dokładnie analizujemy w terapii poznawczo-behawioralne
Podobne pytania
- Mam problem psychiczny, którego nie rozumiem i nie wiem, do kogo mam się z tym udać. Bardzo proszę o
Dlaczego partner nie potrafi nic zrobić jak mu nie powiem? I tylko słyszę, że właśnie miał to zrobić
Dzien dobry. okolo 8 lat temu zdiagnozowo u mnie chorobe afektywna dwubiegunową. jeszcze rok temu us
Wiem, że temat ADHD jest ostatnio gorący, ja zaczęłam nad nim myśleć już znacznie wcześniej ale w ka
Czuję okropny fizyczny ból kiedy zakładam gdzieś konto. Natomiast kiedy je usunę ból całkowicie mija
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



