Witam Od pewnego czasu niepokoi mnie zachowanie mojej dwu letniej córki a mianowicie córka widzi i

Czy państwo nie rozmawialiście o dziadku przy dziecku? Może coś słyszała i chce zwrócić na siebie uwagę, lub jest to wytwór dziecięcej wyobraźni.

Z uszanowaniem

Wojciech Kopytek

To zjawisko, choć dla rodzica może być przejmujące, a nawet budzić dreszcz niepokoju, jest u dwulatków bardzo częste i ma swoje racjonalne, rozwojowe wytłumaczenie. W tym wieku wyobraźnia dziecka nie ma jeszcze wyraźnych granic oddzielających ją od rzeczywistości, a umysł malucha chłonie emocje i opowieści z otoczenia jak gąbka.
Prawdopodobnie córka wielokrotnie słyszała w domu imię dziadka, widziała zdjęcia lub wyczuła wzruszenie bliskich na jego wspomnienie, co sprawiło, że postać ta stała się dla niej "żywym" elementem rodzinnego świata. Dzieci w wieku dwóch lat często tworzą sobie tzw. towarzyszy wyobrażonych lub rzutują znane im pojęcia na cienie, punkty na ścianie czy przypadkowe bodźce wzrokowe, co daje im poczucie sprawstwa i bezpieczeństwa.
Jej reakcja, jak "uciekanie wzrokiem po ścianie", to typowy przejaw dziecięcej zabawy w chowanego z własną wyobraźnią – kiedy mama pyta o dziadka, dziecko "stwarza go" w swojej przestrzeni, by wejść w interakcję i sprawić radość sobie lub rodzicowi.
Nie ma w tym nic niebezpiecznego ani nadprzyrodzonego; to dowód na dużą wrażliwość emocjonalną córki i jej silną potrzebę przynależności do rodzinnej historii, którą zna z Państwa opowieści.
Najlepszą strategią jest spokojna akceptacja połączona z brakiem nadmiernej ekscytacji. Kiedy córka "widzi" dziadka, proszę reagować tak, jakby opowiadała o każdej innej zabawie – z życzliwością, ale bez dopytywania o szczegóły czy proszenia o "zawołanie go", co mogłoby niechcący zachęcać ją do konfabulacji (zmyślania, by zadowolić dorosłego). Można po prostu powiedzieć: „To miło, że o nim myślisz” lub „Dziadek na pewno bardzo cię kocha”, a następnie naturalnie przekierować uwagę na wspólną zabawę tu i teraz. Takie podejście daje dziecku poczucie, że jego świat jest bezpieczny i akceptowany, a jednocześnie zapobiega utrwaleniu się tej wizji jako jedynego sposobu na przyciągnięcie uwagi rodziców. Z czasem, gdy wyobraźnia dziecka dojrzeje, a granica między fikcją a rzeczywistością się wzmocni, te "odwiedziny" naturalnie wygasną i zostaną zastąpione przez normalne wspomnienia oparte na rodzinnych fotografiach.