Witam Nie wiem co robić. Zrezygnowałam ze wszystkiego w życiu na rzecz wychowywania dzieci , zaj

Dzień dobry,
nie ma jednego rozwiązania dla Pani trudności. Na pewno indywidualna rozmowa z psychologiem lub psychoterapeutą może pomóc okresić naturę problemu. Czy chodzi o przemęczenie opieką nad dziećmi, w końcu rodzicielstwo to wielkie wyzwanie, czy może problem tkwi w relacji z mężem. Polecam umówienie się na wizytę w swoim regionie. Może taka konsultacja i godzina czasu poświęcona tylko Pani sprawom pomoże poukładać myśli.
Pozdrawiam i życzę powodzenia,
Natalia Józefiak

Dzień dobry, ze względu na ograniczone informacje zawarte w przesłanym zapytaniu nie jest możliwe pełne odniesienie się do Pani pytania. Rozumiem natomiast, że znalazła się Pani w sytuacji, w której czuje się Pani zagubiona i nie do końca wie co robić dalej. Być może pomocna okaże się konsultacja psychologiczna, podczas której nie tylko będzie miała Pani przestrzeń na szersze podzielenie się swoimi odczuciami ale również podczas, której wspólnie z psychologiem przyjrzycie się najkorzystniejszym dla Pani możłiwym działaniom. Jeśli cała opieka na dzieciach spoczywa na Pani i ciężko jest Pani znaleźć moment na ,,wyrwanie się'' z domu to warto pamiętać, iż istnieje możliwość umówienia się na konsultację online. Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkiego dobrego, Karolina Etmańska

Sytuacja, którą opisujesz, może być trudna i wymaga rozwagi. Najpierw warto otworzyć dialog z partnerem i wyrazić uczucia oraz potrzeby. Konstruktywna komunikacja może pomóc w zrozumieniu perspektyw i znalezieniu wspólnego rozwiązania. Jeśli rozmowa nie przynosi rezultatów, warto skorzystać z pomocy specjalisty, który pomoże w lepszym zrozumieniu i radzeniu sobie z sytuacją. Ważne jest także dbanie o własne dobre samopoczucie i poczucie wartości, które może wymagać znalezienia równowagi między rolą rodzica a własnymi potrzebami i celami życiowymi.

Skoro Pani zrezygnowała ze wszystkiego innego w swoim w życiu, poświęca Pani dużo czasu wychowywaniu dzieci oraz zajmowaniu się domem. Z jednej strony, tworzy to dla Pani męża warunki, by więcej czasu można byłoby poświęcać spełnieniu się zawodowemu. Natomiast z innej strony może to również oznaczać dla niego, że ma ograniczone możliwości spełnienia się jako ojciec swoich dzieci. Na pewno chce być dobrym ojcem dla swoich dzieci, ale w jaki dokładnie sposób? Jakie ma porzeby spełnienia się jako ojciec? Czy ma wystarczająco swobody i przestrzeni osobistej, by swoją potrzebę ojcostwa zadowolić we właściwy dla _siebie_ sposób? Czy wasze poglądy na to, jak zajmować się domem, jak wychowywać dzieci są spójne, czy raczej sprzeczne? Czy występujecie w odniesieniu do wychowania dzieci jako równoprawni i równie kompetentni partnerzy? Czy jego potrzeby jako męża nie ucierpiały w wyniku Pani samopoświęcenia dzieciom?