Witam. Mam spory problem - mam krótkowzroczność, która postępuje. Na razie nie jest tak wysoka, jed

Witam.
Mam spory problem - mam krótkowzroczność, która postępuje. Na razie nie jest tak wysoka, jednak co kilka miesięcy muszę zmieniać szkła na trochę mocniejsze. Jestem w wieku dojrzewania. Niby wiele ludzi tak ma i to normalne, ale jakoś nie mogę tego wytrzymać psychicznie. Gdy jestem na świeżym powietrzu lub gdy patrzę przez okno, to zawsze oceniam ostrość swojego widzenia zamiast skupić się na tym, co robię lub gdzie jestem. Ciągle myślę o tym wzroku, nie mogę przestać. Do tego nawet w okularach nie widzę aż tak dobrze jak widzi osoba ze zdrowym wzrokiem, mimo że wg. okulisty jak na krótkowidza w okularach widzę bardzo dobrze. Denerwuje mnie to i nieustannie układam okulary tak, żeby widzieć minimalnie lepiej. Poza tym, gdy myślę o tym, że ta wada nie jest na jakiś czas, jak np. przeziębienie (gdy trzeba dmuchać nos, gardło boli ale to wszystko przejdzie za kilka dni), lecz zostanie ze mną do końca życia i będzie mi pogarszać każdy dzień, to po prostu wpadam w szał. Raz gdy o tym myślałem to ze złości rzuciłem się na drzewo i pokaleczyłem sobie ręce od uderzania w nie, nie czując w ogóle bólu. Nie mogę zaakceptować tego, że to już na zawsze. Jedyna nadzieja to laserowa korekcja wzroku, którą być może będę mógł przejść gdy będę pełnoletni.
Do tego na spotkania czy do szkoły zawsze noszę soczewki kontaktowe - w okularach czuję się nieswojo, gdy mam je na sobie i kiedy ktoś na mnie nawet spojrzy, to łapie mnie wstyd, chęć schowania się gdzieś. Bez okularów nie mam żadnych kompleksów na temat wyglądu. Myślałem zawsze, że z czasem przyzwyczaję się do życia z wadą wzroku, okularów i soczewek, które powodują spory dyskomfort, jednak minęły już 2 lata podczas których wada stała się większa i nie mogę przestać wciąż o tym myśleć. Do tego wada postępuje szybciej gdy zbyt dużo patrzy się na bliskie odległości, więc często gdy więcej czasu spędzam przed ekranami to dużo o tym myślę, lub wychodzę na spacery tylko dla higieny wzroku, podczas których również ciągle tylko oceniam ostrość widzenia. Nie potrafię znaleźć balansu w tym wszystkim i skupić się na czymś innym. Widzę, że są ludzie, którzy żyją z tym normalnie i nie przeszkadza im to tak bardzo. Myślenie o tym i właściwie odruchowe ocenianie jakości wzroku psuje mi każdy dzień. Do tego czuję się niespokojny w związku z nieustannym pogłębianiem się wady. Podobno wada ma przestać się pogłębiać dopiero w wieku około 21 lat, a ja mam 15. Co mam z tym wszystkim zrobić, najlepiej bez chodzenia do psychologa/psychoterapeuty? Czy to wszystko może się polepszyć wraz z końcem okresu dojrzewania? Boję się, że wada wzroku i moje reakcje na nią zepsują mi całe życie, jak nic z tym nie zrobię, a chciałbym normalnie cieszyć się z życia jak zdrowy, młody człowiek i najlepiej zapomnieć o tej wadzie, zamiast myśleć o tym wszystkim i nieustannie czuć się z tym źle.
Z góry dziękuję za pomoc.