Witam, mam nietypowe pytanie do psychologa lub psychiatry. Jak sobie poradzić z przeszłością, dużo p

Dzień dobry. Wydaje się, że silna wściekłość z myślami odwetowymi wynika z traum, których Pani doświadczyła w przeszłości. Pomimo wyprowadzki z domu zabrała Pani ze sobą wiele różnych emocji z przeszłości, które Panią zatruwają i powodują że z ziarna silnej wściekłości kiełkuje fantazja o cierpieniu matki. Warto podczas psychoterapii przebudować wewnętrzne "ja" , które zaopiekuje się Pani zranionymi częściami i być może będzie w stanie przebaczyć (czyli odrzucić ciężki kamień urazy, który Pani dźwiga, by lżej było iść dalej zostawiając przeszłość). Do tego potrzeba podjąć trud zaufania komuś podczas psychoterapii.

Droga Autorko, sam fakt opisania powyższych przeżyć musiał kosztować Cię dużo odwagi, zauważam w nim dużo chęci zadbania o siebie i swoje samopoczucie. Wszystkie wydarzenia jakie spotykają nas w życiu mają mniejszy lub większy wpływ na naszą przyszłość, na nasz obraz świata, ludzi oraz nasz własny. Niestety nie wszystkie wydarzenia są przyjemne a te szczególnie trudne mogą zostawić w nas trwalszy ślad niż pozostałe. Opinia matki wpłynęła na to jak Pani postrzega siebie, wspomnienia są nadal żywe i sprawiają psychiczny ból. W takiej sytuacji pomocne może okazać się wsparcie specjalisty, z którym mogłaby Pani spróbować odbudować swoje poczucie własnej wartości oraz obraz samej siebie. Pozdrawiam i życzę odnalezienia właściwej drogi.

Przede wszystkim chciałbym wyrazić moje uznanie za to, że podjęłaś krok do poruszenia tej trudnej dla Ciebie kwestii. To, co opisujesz, wskazuje na głębokie rany emocjonalne, które nadal wywierają wpływ na Twoje życie. Pamiętaj, że to, co czujesz, jest ważne i zasługuje na uwagę.

Poradzenie sobie z trudną przeszłością i relacjami rodzinymi to proces, który wymaga czasu i często wsparcia ze strony profesjonalistów. Oto kilka kroków, które mogą Ci pomóc:

Profesjonalna pomoc: Rozważ skonsultowanie się z psychologiem lub psychiatrą. Terapia może dostarczyć bezpiecznej przestrzeni do wyrażenia i przetworzenia Twoich uczuć oraz pomóc Ci w znalezieniu strategii radzenia sobie z przeszłością i budowania zdrowszej przyszłości.

Praca nad emocjami: Twoje uczucia złości i niechęci są zrozumiałe w kontekście Twoich doświadczeń. Praca nad emocjami, może pomóc w zarządzaniu tymi uczuciami i zmniejszeniu ich wpływu na Twoje życie.

Ustawienie granic: Wydaje się, że stworzyłaś pewne granice, wyprowadzając się i zakładając własną rodzinę. To ważny krok. Rozważ, czy potrzebne są dalsze granice w Twojej relacji z mamą, aby chronić Twoje dobre samopoczucie.

Przebaczenie: Przebaczenie nie oznacza akceptacji krzywdzącego zachowania, ale może być sposobem na uwolnienie się od ciężaru przeszłości. To trudny i osobisty proces, który może wymagać czasu i pracy nad sobą.

Wsparcie społeczne: Rozmowy z zaufanymi osobami, przyjaciółmi czy członkami rodziny, którzy mogą Cię wspierać, mogą być bardzo pomocne. Być może znajdziesz także wsparcie w grupach dla osób, które doświadczyły podobnych trudności.

Samotroska i rozwój osobisty: Zajmowanie się sobą, dbanie o własne zdrowie fizyczne i psychiczne, a także rozwijanie własnych zainteresowań i pasji może wzmacniać Twoje poczucie własnej wartości i pomagać w procesie leczenia.

Pamiętaj, że każda osoba i jej doświadczenia są unikalne, więc to, co działa dla jednej osoby, może nie być odpowiednie dla innej. Kluczowe jest znalezienie ścieżki, która będzie dla Ciebie najbardziej pomocna i zdrowa. Niezwykle ważne jest, abyś otaczała się ludźmi, którzy Cię wspierają i rozumieją, oraz abyś pozwoliła sobie na czas potrzebny na leczenie i wzrost.

Życzę Ci siły i odwagi na tej drodze.

Łatwiej będzie Pani sobie poradzić z tym, czego Pani doświadczyła, jeśli będzie znana przyczyna Pani trudności. Zachęcam do udania się do psychologa w celu diagnozy, która pomoże ustalić jaki model leczenia będzie dla Pani odpowiedni oraz co jest źródłem trudności jakich Pani doświadcza.

Dzień dobry, opisuje Pani bardzo trudne przeżycie polegające na wieloletniej traumie relacyjnej w sytuacji przywiązania do najważniejszej osoby dla dziecka, matki. Wyobrażam sobie, że stałe doświadczanie raniących słów i zachowań pozostawiło w Pani trwały ślad. Z drugiej jednak strony widać potencjał, jaki Pani posiada - założyła Pani własną rodzinę czy odważyła się zadać pytanie w tym miejscu, co wskazuje na aktywną chęć zmiany, poszukiwanie pomocy. Zachęcam do skorzystania z psychoterapii - przepracowanie trudnych przeżyć wraz z psychologiem pozwoli poradzić sobie z przeszłością i spojrzeć z nadzieją w przyszłość.
Wszystkiego dobrego, Julia Belniak

Dzień dobry,
Dziękuję za podzielenie się trudnymi dla Pani uczuciami.
Rozumiem, iż w przeszłości doświadczyła Pani ciężkich dla Pani przeżyć oraz trudności w relacji z mamą. Opisała Pani, że nie okazywano Pani miłości, że czuła się Pani jako ta najgorsza osoba, która jest zawsze wszystkiemu winna. Te skrajne uczucia i problemy w relacji poskutkowały również chęcią i próbą odebrania sobie życia. Mimo to, udało się Pani nie poddać. Udało się Pani wybrać życie, wyjść za mąć i założyć swoją własną rodzinę. To co pozostało to jednak pewien ślad emocjonalny po ciężkich dla Pani czasach oraz uraza do mamy. Jeśli ma Pani poczucie, że temat ten wymaga przepracowania i emocje są na tyle żywe, że powodują uczucie dyskomfortu lub wpływają na Pani codzienne funkcjonowanie to być może warto skonsultować sytuację z psychologiem, który pomoże w określeniu możliwych strategii działania w Pani konkretnym przypadku. Być może jednym z rozwiązań może być rozważenie podjęcia pracy terapeutycznej, skoncentrowanej właśnie na trudnych emocjach zakorzenionych w przeszłości. Pozdrawiam serdecznie!