Witam. Mam 25 lat i od 13 roku życia choruję na depresję, nerwice i stany lękowe. Miałem ogromne pro

Witam. Mam 25 lat i od 13 roku życia choruję na depresję, nerwice i stany lękowe. Miałem ogromne problemy skórne(przyjmowałem izotronine, leczenie bylo na tyle uciążliwe ,że musiałem zerzygnować z życia towarzyskiego do zera, miałem nauczanie indywidualne w domu. Przez ponad rok nie wychodzilem z domu nawet wyrzucić smieci, bo wyglądałem jak trędowaty, a ludzie na każdym kroku dawali mi o tym znać. Czułelem jak traktują mnie przez chorobę jak gorszy sort. Nie mówiąc o tych wszystkich "łoooo bleee" zasłyszane od tych dziewczy na ktorych uwadze w jakis sposob mi zalezało. (dorastanie, sprawy damsko-meskie). W efekcie leczenia na moim ciele pozostało bardzo wiele blizn (twarz, plecy, pachwiny, pachy). Cały czas żyłem nadzieją, że kolejny zabieg, kolejna ingerencja w te blizny pozwoli zredukować je do zera. Przez te wszystkie lata na leczenie wydałem tyle pieniędzy ,że miałbym małą kawalerke(od 18 roku życia pracuje w niemczech by móc wyglądać normalnie) ,a nadal mieszkam z rodzicami ,a konto mam puste(smieszne nie?7 lat pracy i puste konto, a nigdy na żadną imprezę mnie nikt nie zaprosił) Chodzę do psychoterapueuty, przjmuje SSRI i mirtazapine ,a i tak moją pierwszą i ostatnią myślą w ciągu dnia jest to ,że wkońcu zasłużyłem na odpoczynek, że wszyscy wokoło mnie okłamywali rodzice, lekarze mówiąc mi ,że wszytsko sie ułoży, że trzeba tylko czasu i chęci. Ja już nie chę brać leków jak tylko wstanę, nie chce brać leków by móc sie chociaż chwilę przespać. Nie wiem co robić, widzę tylko jedno rozwiązanie. Ja chcę po prostu odpocząć