Witam. Mam 24 lata i od ok 17 roku życia czuję ze pociągają mnie dziewczyny... teraz jestem w związk

Proszę wybaczyć, ale tego nie wiadomo. Kwestia wyboru co jest ważne czy spełniać oczekiwania czy żyć własnym życiem. Oba wybory wiążą się z plusami i minusami. Które uciążliwości rzeczywiście się pojawią, które będzie "łatwiej" znieść?

Jak wczeniej napisano, ta decyzja jest po Pani stronie. Juz 7 lat mierzy sie Pani z trudnosciami w otwarciu sie na to, jak zareaguja inni. Sprawdza Pani, bada Pani i zaklada, ze nikt tego nie akceptuje. Fakt, moze byc to trudne do uniesienia np. dla mamy. Osobiscie uwazam, ze warto. Tutaj jest fragment Pani waznej relacji z kobietami czyli prototypowo wlasnie z mama. Prosze rozwazyc co Pani straci i tez, co Pani zyska dzielac sie informacja o sobie z mama. Jak sie Pani czuje gdy Pani to rozwaza, co sie wtedy z Pania dzieje gdy Pani to sobie (rozmowe z mama) wyobraza. Tutaj ma Pani zrodlo bardzo waznych informacji o sobie. Nie ma znaczenia co Pani zadecyduje, byle robic to w pelnej dla siebie zyczliwosci. Aha, byc moze tego nikt Pani wprost nie napisal -> Ja to akceptuje w Pani i ciesze sie, ze sie tym Pani m.in. ze mna podzielila.

Warto poszukać psychologów, którzy specjalizują się w pracy z osobami LGBT. Ich doświadczenie w praktycznym aspektem comming out'u może być bez cenne.

Mogę pomóc Pani dotrzeć takich osób, ale niczego nie obiecuję. Znam jedną osobę z Krakowa, z którą miałem kiedyś kontakt. Mogę ją zapytać. Może zgodzi się na pomoc zdalną (nie wiem skąd Pani jest) albo poleci kogoś z Pani okolic.

Warto też poszukać stowarzyszeń wspierających osoby LGBT lug grup zrzeszających takie osoby np. na Facebooku. Myślę, że to nie będzie trudno znaleźć.

Pozdrawiam i powodzenia :)

Miłość jest bezwarunkowa, bynajmniej taka powinna być. Proszę pamiętać,że strach ma wielkie oczy. :)