Witam. Jestem mamą 18.5 letniej córki i nie potrafię do niej dotrzeć w kwestii jej zdrowia. Córka

Dzień Dobry, widzę, że sytuacja jest trudna. Polecam skontaktować się ze specjalistą, psychologiem lub psychoterapeutą, aby szerzej omówić tą kwestie podczas wizyty. Pozdrawiam serdecznie

Dzień Dobry
Przykro mi że taka sytuacja Państwa dotyka. Przy zaburzeniach odżywiania należy ściśle kontrolować BMI (Body Mass Index). BMI w granicach k 13 do 15 g na m2, jest bezwzględnym wskazaniem do hospitalizacji.
Skuteczną metodą terapii przy zaburzeniach odżywiania jest terapia rodzinna. Z Pani opisu wynika że, kłopot ma cała rodzina. Na ile jest to kwestia rozwojowa związana z separowaniem się córki do stanu dorosłości a na ile jest to kwestia problematyczna, warto byłoby to przedyskutować z terapeutą/ką.
Łączę pozdrowienia

Dzień dobry, dziękuję za podzielenie się opisem tej niełatwej sytuacji która ma miejsce w Pani rodzinie. To pewne, że gdy choruje jeden z jej członków - choruje cały system. Przyczyn zaburzeń odżywiania można dopatrywać się na wielu płaszczyznach. Jest ona młodą dorosłą, dopiero co wkraczającą w dorosłe życie. Potrzeba poczucia kontroli nad własnym życiem jest ważna - może córka właśnie na płaszczyźnie jedzenia stara się ją zaspokoić? Mam jednak wrażenie, że na ten moment nie sama przyczyna jest ważna a sposób wsparcia córki. Myślę, że to co mogłoby okazać się pomocne to podejście do sytuacji córki z zainteresowaniem i ciekawością, próba zrozumienia jej punktu widzenia i nie ukrywanie tego, że jest to dla Pani ciekawe. Jeżeli córka do tej pory korzystała z pomocy specjalisty w formie stacjonarnej to może warto spróbować formy online - może będzie to bardziej komfortowe dla niej, kiedy będzie opowiadała o trudnościach w swoim pokoju? To co ważne to również wsparcie rodzica/rodziców - warto aby i oni sięgnęli po wsparcie specjalisty. Pozdrawiam i życzę dużo dobrego:)

Dzień dobry,
To trudne patrzeć, jak dorosłe już dziecko zmaga się z problemem i nie chce przyjąć pomocy. Pomimo objawów zaburzeń odżywiania, córka ma jednak prawo decydować o swoim leczeniu, a naciskanie na sięgnięcie po pomoc często powoduje opór.

Być może zamiast przekonywać do terapii (co jest wyłącznie decyzją córki), warto spróbować skupiać się bardziej na Pani odczuciach i je komunikować. Może Pani wyrażać swoje zmartwienie jej zdrowiem i starać się tworzyć bezpieczną przestrzeń do rozmowy, próbować zrozumieć, dlaczego córka nie chce sięgnąć po pomoc psychologiczną. Być może są jeszcze jakieś powody z których nie chce z tej pomocy skorzystać. Może Pani też podkreślać, że decyzja należy do niej, ale ma Pani wsparcie, gdyby zdecydowała się sięgnąć po pomoc.
Może Pani też zapytać, czy jest jakaś mniej obciążająca formą pomocy na którą byłaby gotowa np. konsultacje online, zmiana specjalistów, może spotkania rodzinne.
Krokiem do rozważenia może być też konsultacja psychologiczna dla Pani, aby ustalić, jak wspierać córkę, nie wzmacniać jej sprzeciwu i zadbać o własne granice.
Proszę rozeznać się także w dostępności grup wsparcia dla rodzin, których członkowie mierzą się z zaburzeniami odżywiania.