Witam, Dwu latek od jakiegoś czasu przeszedł z pampersów na nocnik/majtusie. Nigdy nie było prob

Rozumiem, że sytuacja związana z przejściem dziecka z pampersów na nocnik/majtki wydaje się obecnie stresująca. Warto zauważyć, że taki proces może być dla dziecka wyzwaniem emocjonalnym. Przede wszystkim, ważne jest, aby unikać przymusu i zrozumieć, że każde dziecko rozwija się w swoim tempie. Możliwe, że mały doświadcza trudności związanych z kontrolą emocji podczas procesu defekacji, co wymaga delikatnego podejścia.

Również warto zastanowić się, czy wydarzyło się coś w życiu dziecka, co mogłoby wpływać na jego zachowanie, zwłaszcza jeśli pojawił się nagły problem z zatrzymywaniem kupy. Skonsultuj się z pediatrą, aby wykluczyć ewentualne problemy zdrowotne.

Ważne jest stworzenie bezpiecznego i wspierającego środowiska. Zastosowanie relaksacyjnych technik, takich jak głębokie oddychanie czy masaż brzuszny, może pomóc w zmniejszeniu napięcia związanego z aktami wypróżniania. (Ponieważ Twój układ nerwowy jest połączony z układem nerwowym dziecka zalecam praktyki przede wszystkim dla siebie - możesz je znaleźć w moim Podcaście DUŻE UCZUCIA lub po zapisaniu się do mojego newslettera na stronie otrzymasz cały zestaw nagrań oraz 2 bezpłatne kursy).

Jeśli problem utrzymuje się, zalecam konsultację z psychoterapeutą specjalizującym się w pracy z dziećmi i rodzicami. Współpraca z profesjonalistą może pomóc zidentyfikować potencjalne traumy lub trudności emocjonalne, które mogą wpływać na zachowanie dziecka i dostosować odpowiednie metody terapeutyczne.

To co przechodzicie, to klasyczne zaparcia nawykowe. Mały raz poczuł ból przy twardej kupie i teraz jego mózg krzyczy: „nie rób, bo będzie boleć!”, więc zaciska pośladki jeszcze mocniej. To błędne koło, którego nie da się przełamać prośbą ani karą.
Moje rady, jak mu pomóc najłagodniej:
• Odpuść nocnik całkowicie na jakiś czas. Powiedz mu: „Nie musisz robić do nocnika, kupa może iść do pieluszki, tam jest jej domek”. Powrót do pieluchy na samą kupę to teraz dla niego jedyny ratunek, żeby poczuł się bezpiecznie.
• Zmień leki na makrogole. Skoro syropy nie działają, zapytaj lekarza o makrogole (np. Dicopeg Junior). One nie drażnią jelit jak czopki, tylko robią kupę „miękką jak plastelina”. On musi przez kilka tygodni robić kupę, która fizycznie nie ma prawa boleć, żeby mózg zapomniał o lęku.
• Zabawy „brudzące”. To brzmi dziwnie, ale wyciągnij farby do malowania palcami, ciastolinę albo błoto. Dzieci, które wstrzymują dół, muszą „puścić” górą (rękami). To rozluźnia emocjonalnie.
• Ciepła kąpiel. Pozwól mu na długie zabawy w ciepłej wodzie – ona naturalnie rozluźnia mięśnie brzucha. Jak zrobi w wannie, to trudno, pochwal go, że „kupa wyszła i brzuszek jest wolny”.
Najważniejsze: zero presji i namawiania. Im bardziej my chcemy, żeby zrobił, tym bardziej on zaciska. Jak on poczuje, że Ty odpuściłaś, on też w końcu puśc