Problem z poczuciem samotności.

Witam Panią, może warto zastanowić się, dlaczego źle znosi Pani rozłąki z partnerem; nawet te krótkie. Jakiego rodzaju to są niepokoje, lęki i smutki -warto może omówić w kontakcie z terapeutą. Jeśli mają jakieś źródła w przeszłości (np. strata kogoś Pani bardzo bliskiego, rozłąka, rozstanie), to faktycznie może Pani bardziej niż inni cierpieć w opisanych powyżej sytuacjach. Sugeruję konsultacje u psychoterapeuty, by przyjrzeć się temu co Pani przeżywa. Już sam fakt uświadomienia sobie natury i przyczyn naszych trudności, znacznie redukuje nasze lęki i niepokoje. Najbardziej "groźne" dla nas jest to, czego do końca nie rozumiemy. Pozdrawiam serdecznie

Sugeruję konsultację u psychoterapeuty

Wydaje mi się, że związek z partnerem to jedno, a życie towarzyskie to coś innego. Z drugiej strony - czy spędza Pani wolny czas również z partnerem, w satysfakcjonujący Panią sposób?

Witam. Można by się zastanowić nad tym z jakiego powodu z jednej strony chce Pani kontaktu z ludźmi a z drugiej ci ludzie, którzy są w tej chwili dostępni dla Pani (w mieście gdzie Pani studiuje) są męczący i nie czuje się Pani z nimi swobodnie. Inną kwestią jest Pani samopoczucie w momencie kiedy partner dobrze się bawi a Pani nie może być przy nim. Warto by się przyjrzeć emocjom, które Pani wtedy towarzyszą. Czy jest to żal czy zazdrość czy może złość? Wtedy będzie łatwiej zastanowić się nad tym dlaczego Pani tak to odbiera. Co Pani czuje kiedy Pani partner jest razem z Panią. Polecam konsultacje u psychoterapeuty w Pani mieście zamieszkania. Pozdrawiam serdecznie.

Witam serdecznie, być może warto zwrócić uwagę na Pani potrzeby i zadać pytanie, czy są one zaspakajane w takim wymiarze, jak Pani oczekuje. Czy wcześniej były zaspakajane, w taki sposób, jaki byłby zadawalający. Może warto porozmawiać o tym z chłopakiem, ale wcześniej zachęcam do podróży w przeszłość - jak wyglądało to w przeszłości. I temat, który Pani nazwała - poczucie samotności, pomimo, że jest Pani w związku, czas spędzany ze znajomymi jest oddzielnie. Może warto zastanowić się, jak można by to ew. zorganizować, by Pani też mogła wziąć czasami udział w takich spotkaniach - kiedy z Pani strony byłoby możliwe. I ważne, czy Pani poruszała ten temat z chłopakiem? I każdy lubi przebywać z ludźmi z którymi czuje się bezpiecznie i dobrze, to naturalne. Kolejne ważne pytanie, czy samotności się Pani boi, czy po prostu być może jest to zbyt trudne, na ten moment - warto poszukać odpowiedzi w sobie. Z tego krótkiego opisu, wyłaniają się te ważne rzeczy, na które najlepiej najpierw znaleźć odpowiedź w sobie. Potem to poprowadzi Panią dalej, odsłaniając inne ważne tematy. Serdecznie zapraszam

Witam, poruszyła Pani kilka zagadnień: 1.Różnice w "sposobie funkcjonowania" u Pani i u chłopaka; w Pani przypadku wiele zależy od rozkładu zajęć, chłopak może sobie pozwolić na dużo większą swobodę w kontaktach z przyjaciółmi. 2.Wspomniała Pani również, że oboje nie macie zbyt wielu znajomych "na miejscu" 3. Ze znajomymi z uczelni nie czuje się Pani swobodnie -trudno mi powiedzieć dlaczego?- czy jest to kwestia Pani nastawienia, oczekiwań, potrzeb czy małej częstotliwości spotkań ? 4. Gdy chłopak spotyka się z przyjaciółmi jest Pani przykro i czuje się Pani osamotniona. Nie wiem, czy bardziej zależy Pani na tym aby mieć grono znajomych i utrzymywać z nimi kontakt, czy z jakiegoś powodu źle Pani znosi wyjazdy chłopaka i to jest dla Pani głównym kłopotem? Może warto porozmawiać z chłopakiem, dookreślić co jest dla Pani najtrudniejsze i jak Pani to przeżywa? Mało Pani napisała o waszej relacji, o tym w jaki sposób się komunikujecie, czy rozmawiacie o swoich wątpliwościach, trudnych emocjach, problemach, w jaki sposób je rozwiązujecie? Nie wiem również czy mała liczba znajomych to wasz wspólny problem, czy poczucie osamotnienia pojawia się również u Pani chłopaka? Pozdrawiam. A.J

Samotność może być zależna od sytuacji zewnętrznej ale samotność to przede wszystkim uczucie subiektywne i tylko od nas zależy, czy będziemy czuć się odrzuceni i osamotnieni, czy też nie.

To po prostu stan, w którym nie mamy relacji z innymi ludźmi.

Ważne jest z czego ona wynika. Mówi Pani o braku bliskich relacji towarzyskich oraz o swojej bezradności i niechęci przeżywania stanu osobności. Ten stan osamotnienia to zarówno brak silnych więzi z innymi ludźmi, jak i brak kontaktu z samym sobą.

Stan osamotnienia często ma swoje źródło w doświadczeniu bycia opuszczonym w dzieciństwie. Gdy dziecko w najwcześniejszych latach swojego życia nie doświadczy bliskości, to jako dorosły człowiek często nie wie, jak tę prawdziwą bliskość się buduje i odczuwa.

Brak swobody w towarzystwie innych osób jest dla pani męczący i ograniczający, nie jest Pani jednak na nią skazana , kluczem do uwolnienia się od niej jest dotarcie do jej źródła.

Czasem przyswajamy sobie „prawdę”, że świat jest zagrażający i lepiej się zbytnio nie zbliżać do innych ludzi, jeśli nie chce się doświadczyć zranienia. A gdy oczekiwania ludzi nie są jasne, to pojawia się poczucie lęku i zagubienia. Być może z lęku lub na skutek negatywnych interpretacji zachowań innych, zostaje Pani sama.

Warto też pamiętać, że nikt nie jest skazany na samotność. Potrafimy się uczyć i zmieniać przez całe życie. Akceptując i pracując nad sobą, można krok po kroku pogłębiać relacje, w których już jesteśmy i nawiązywać nowe, do czego zachęcam i czego z całego serca Pani życzę

pozdrawiam

Teresa Raczkowska