Problem z nawiązaniem długotrwałej relacji

Witam,
na początek trochę o sobie. Jestem facetem. Jak do tej pory (mam 40 lat), uważam swoje życie za dość szczęśliwe. Moja filozofia zakłada przyjmowanie tego, co przynosi życie bez sprzeciwu, tzn. akceptuję tak samo porażki jak i sukcesy. Potrafię cieszyć się drobnymi rzeczami, nie żyje oczekiwaniami, przy czym uważam, że "los" jest dla mnie łaskawy i zbyt mocno mnie nie doświadcza. Dobrze czuję się sam ze sobą, ale również uwielbiam spotkania w gronie rodziny czy znajomych. Zawsze byłem samowystarczalny, chociaż wiedziałem i wiem (a może wierzę), że w razie kryzysu mógłbym liczyć na pomoc rodziny. I tu przejdę do głównego wątku mojej korespondencji.. Nigdy nie udało mi się stworzyć relacji partnerskiej dłuższej niż 3 letnia. A nawet te związki były "na siłę" przeciągane. Schemat jest zawsze podobny:
Faza I - wielka miłość (kilka miesięcy). Czas "lawirowania w chmurach", spontanicznych zrywów, życiowych deklaracji.
Faza II - "przesilenie" i krótkotrwałe porywy miłosne (kilka miesięcy). Początkowe zalety w codziennym życiu zaczynają przeszkadzać. Wspólne spędzanie czasu ciąży, męczy psychicznie. Coraz częstsze "ucieczki", chęć spędzania czasu samemu lub z innymi znajomymi.
Faza III - "szarpanie" i kolejne próby reaktywacji, krótkie rozstania i powroty. W końcu definitywne rozstanie.
Obecnie ponownie jestem w fazie III. Nie przeraża mnie kolejne rozstanie, akceptuje także to, że będę żył sam.
Rozumiem, że nie sposób opisać całokształtu sytuacji, wiem również, że to bardzo subiektywny przekaz. Być może moje zachowania wpisują się w jakąś definicje dysfunkcji społecznej? Tak czy inaczej, tym razem postanowiłem wybrać się do psychologa. Co prawda za namową mojej obecnej partnerki, ale sam chcę również wiedzieć, że tym razem zrobiłem/zrobiliśmy wszystko, żeby się udało.
Prośba, poza ewentualną próbą ogólnego zdiagnozowania, o poradę jakiego rodzaju specjalisty, od jakich zachowań powinienem szukać.
Z pozdrowieniami,