Problem deprywacji seksualnej i abstynencji w więzieniach nie jest dla mnie sugerowany przez jednego

Powyższe pytanie jest totalnie niezrozumiałe, (składnia)
wygląda jak przetłumaczone przez tłumacza google z obcego języka.
Jeżeli tak jest i chodzi o angielski proszę je zadać w oryginalnym języku.
Pozdrawiam

To bardzo ważny temat, który dotyka zarówno zdrowia psychicznego, jak i fizycznego osób w warunkach pozbawienia wolności. Deprywacja seksualna w więzieniach rzeczywiście jest poważnym problemem, który w literaturze naukowej bywa wiązany z różnymi aspektami cierpienia: poczuciem osamotnienia, frustracją, a także pogłębianiem trudności w relacjach międzyludzkich.

Z punktu widzenia praktyki klinicznej problem ten może wpływać na zdrowie psychiczne poprzez wywoływanie napięcia, wzrost agresji lub rozwój zaburzeń lękowych i depresyjnych. Skala tego cierpienia jest trudna do jednoznacznego określenia, ponieważ dostępne badania są często ograniczone do określonych populacji więźniów i kontekstów kulturowych. Niemniej jednak w wielu systemach penitencjarnych, zwłaszcza tych bardziej restrykcyjnych, deprywacja seksualna stanowi istotny problem zdrowotny, który może być potęgowany przez brak dostępu do edukacji seksualnej, wsparcia psychologicznego lub mechanizmów radzenia sobie z napięciem.

Badania porównawcze wskazują, że polityki więzienne różnie podchodzą do kwestii seksualności – w niektórych krajach istnieją rozwiązania umożliwiające realizację potrzeb emocjonalnych i seksualnych (np. widzenia intymne), co może zmniejszać cierpienie. Z kolei w systemach bardziej restrykcyjnych wpływ deprywacji na zdrowie psychiczne może być bardziej widoczny.
Jeśli interesują Cię szczegóły dotyczące tych badań, warto zapoznać się z artykułami naukowymi dostępnymi na platformach takich jak MDPI oraz ResearchGate. Możesz też zapoznać się z przeglądowym tekstem na temat seksualności w więzieniach, dostępnym tutaj.

Dzień dobry,

pyta Pan lub Pani się specjalisty pracującego na tu i teraz a nie tworzącego badania seksualne u więźniów. Jednakże z szacunkiem odpowiem ze swojej pracy zawodowej iż badania są rozmaite, na różnych szczeblach. Skala cierpienia jest rozmaita dla różnych osób, posiadamy około 500 emocji a znamy tylko podstawy co oznacza Nasz brak w poznawaniu własnej wartości. Polecam książki naukowe na ten temat jednakże czyta się z przymrużeniem oka gdyż nie przebadano całości populacji Międzynarodowej a więc nie zna się całości skali cierpienia. Jeśli odnajdzie Pani lub Pan badanie szerokiego zasięgu poprzez naukową książkę to gratulacje, gdyż takowe nigdy nie powstały.
Pozdrawiam